Best Save 6 Campaign yet!

And now for something a bit lighter

Okay, normally I'm not that into the whole choir singing thing, but this is pretty swell, isn't it?

Some promising acts for twenty ten

‘Fear of Drowning’ van Mirrors! De komende dagen in de Clip van de Dag artiesten van wie we in 2010 of een goed album verwachten, of waar we in ieder geval naar benieuwd zijn. Een album staat er voorlopig nog niet op het programma voor Mirrors, of zelfs een EP, maar het is in ieder geval wel iets om naar te uit kijken dit jaar gezien de toch wel veel belovende singles die het viertal uit Brighton inmiddels al heeft uitgebracht. ‘Fear of Drowning’ is er daar één van, en mocht de clip u misschien al een beetje aan Duits precisiewerk laten denken, dan moet u ze zeker eens live gaan zien, want wanneer de vier heren in net pak opkomen en plaats nemen achter hun respectievelijke synthesizers en/of laptops is de vergelijking met Kraftwerk niet meer weg te denken. De vergelijking met Kraftwerk houdt echter bij het visuele ook zo’n beetje op, gezien ze muzikaal gezien iets meer richting de pop georiënteerd zijn. Pop noir dan wel te verstaan. Het gerucht gaat dat ze voor deze richting hebben gekozen vanwege een gemeenschappelijke fascinatie voor de vermeende kleurenblindheid van stieren. Toen ze er echter achterkwamen dat dit slechts een fabeltje is, en de popmuziek voor stieren net zo kleurrijk is als voor ieder ander, besloten ze hun fout te verhullen door in hun muziek terug te grijpen naar de film noir. Helaas werden ze hierbij verblind door een via een spiegel (oh! De ironie) afbuigende lichtstraal en kwamen ze uit in de vroege jaren ’80. Gelukkig voor hen paste dat beter bij de inmiddels al aangeschafte synthesizers.

Fear Of Drowning

MIRRORS | MySpace Music Videos

‘Doubt’ van Delphic! De komende dagen in de Clip van de Dag artiesten van wie we in 2010 of een goed album verwachten, of waar we in ieder geval naar benieuwd zijn. Delphic zal op 11 januari hun debuut Acolyte uitbrengen, en gezien hun recente derde plaats in de BBC Sounds of 2010 music poll, dezelfde plek die Florence + the Machine behaalden in de versie van 2009, wordt daar veel van verwacht. Enige aandacht wisten ze afgelopen jaar al te behalen middels de singles ‘Counterpoint’ en ‘This Momentary’ die op Kitsuné Maison Compilation Albums belandden. ‘Doubt’ werd afgelopen week officieel uitgebracht en zal eenieder die wel eens heeft deelgenomen aan psychologische testjes wellicht bekend in de oren klinken. De intro dan tenminste. De track met opeenvolgende klinkers wordt namelijk nogal eens gebruikt in dat soort testen, en gezien het nogal ritmisch en mysterieus klinkt, was ik zelf ook al bezig om er een nummer omheen te bouwen. Apparently someone beat me to it.

Clip van de dag 8 oktober

‘Die Slow’ van Health! Deze vrijdag zijn ze samen met Fuck Buttons en Pictureplane in de Melkweg te vinden. Eerder dit jaar stonden ze al in Paradiso en ook in de Merleyn in Nijmegen, die voor de verandering eens goed gevuld was bij een concert. Al heeft dat misschien ook gelegen aan de double bill van die avond waar ook Pivot speelde. ‘Die Slow’ kwam die avond in ieder geval ook al langs, naast vooral werk van het eerste album. Die avond was ook het moment dat ik besloot niet meer zonder oordoppen naar concerten te gaan waarbij het woord ‘noise’ in de omschrijving staat. De show zelf was behalve oorverdovend ook overweldigend, alleen al door het aantal effectenpedalen aanwezig op het podium dat per persoon meer was dan de gehele inhoud van de muziekwinkel bij mijn ouders in de straat (wat eigenlijk meer zegt over die specifieke muziekwinkel dan Health). Dat en de matchende poncho’s van de mannen uit LA. Yup, poncho’s. Matchende poncho’s.

Clip van de dag 13 oktober 2009

‘Lovers’ Carvings’ van Bibio! Met beelden van de film Eternal Sunshine of the Spotless Mind, omdat Bibio zelf nog niet is toegekomen aan het maken van een clip voor één van de nummers van zijn dit jaar uitgekomen album Ambivalence Avenue. Dat hij daar nog niet aan is toegekomen zal vast te maken hebben met zijn drukke tourschema dat hem de komende weken ondere andere ook naar ons land zal brengen. Zo zal hij te vinden zijn op het Amsterdam Dance Event waar hij een DJ set zal verzorgen, en een maand later zal hij op Le Guess Who? ook zijn eigen muziek ten gehore brengen. Stephen Wilkinson, de man achter Bibio, bracht al heel wat albums uit voor hij met Ambivalence Avenue dit jaar wat meer aandacht wist te vergaren. En gezien zijn label Warp jarig is, is hij dit jaar ook nog te vinden op de Warp20 compilatie met een cover van het nummer ‘Kaini Industries’ van Boards of Canada.

Clip van de dag 12 oktober

‘All For the Best’ van Thom Yorke! Of eigenlijk van Mark Mulcahy, performed by Thom Yorke. En zijn kleine broertje Andy Yorke. Jeetje, je zou Thom Yorke maar als grote broer hebben en dan zelf ook proberen je muziek aan de man te krijgen… Maar goed, deze track is dus in ieder geval een familieproduct, misschien dat er nog meer volgen. Al heeft Thom Yorke het de laatste misschien iets te druk met het bezighouden van de blogosphere met het nieuws dat Radiohead geen albums meer wil uitbrengen, het daarna meteen uitbrengen van een EP, het plotseling uitbrengen van wat solowerk en het aankondigen van zijn nieuwe band waarvoor hij Flea van the Red Hot Chili Peppers heeft gerecruteerd. En daarnaast wordt Kid A dan ook nog eens door Pitchfork verkozen tot beste album van de ‘00s, naast OK Computer dat al was verkozen tot beste album van de ‘90s. Oh ja, en dan had je die vete nog met Lily Allen. Maar wie, behalve Thom Yorke schijnbaar, neemt haar nu nog serieus?

Clip van de dag 10 oktober 2009

‘Going to a Town’ van Rufus Wainwright live bij Jonathan Ross! Ter herinnering aan tijden toen je nog uit kon kijken naar de optredens bij Jonathan Ross (en ook een beetje omdat de originele clip van Universal is en die schijnbaar hun muziek liever niet gratis gepromoot zien worden). Want laten we eerlijk zijn, met acts als Mika en Shakira in de afgelopen weken is het niet bepaald meer het hoogtepunt van de vrijdagavond. Het nummer is afkomstig van het alweer ruim twee jaar geleden uitgebrachte album Release the Stars, al zal het in live-versie ook terug te vinden zijn op het deze maand nog uitkomende Milwaukee at Last!!! Wat technisch gezien al het tweede live-album van de man is, maar gezien het eerste de opname van zijn versie van een Judy Garland concert was, zou je het ook niet geheel onterecht zijn eerste echte live-debuutalbum kunnen noemen. Helaas betekenen live-albums meestal ook dat het nog wel even duurt voor er weer een ‘normaal’ album te verwachten is.

Clip van de dag 14 oktober

‘Wake Up’ van Arcade Fire! Met op YouTube de opbeurende boodschap “If you don’t cry watching this, you’re dead inside.” Weten we dat ook weer. De beeldkwaliteit is niet heel geweldig, maar op deze manier ziet David Bowie er waarschijnlijk heel wat jonger uit dan hij in werkelijkheid is. David Bowie? Yup, want alsof Arcade Fire zelf al niet genoeg leden heeft speelt meneer Bowie ook even mee. En misschien maakt dat de clip ook weer iets interessanter voor de mensen die het niet zo op hebben met Arcade Fire. Want hoewel het album Funeral, waar dit nummer ook van afkomstig is, op de tweede plek eindigde in de top 200 van beste album van de ‘00s van Pitchfork schijnen die mensen toch te bestaan. En mag ik hierbij ook nog even vernoemen dat Pitchfork met die lijst zelf al bewijst dat het nog te vroeg is om een dergelijke lijst te maken? Ik bedoel maar, slechts vier van de twintig albums uit de top twintig komen uit de tweede helft van dit decennium, wat dus schijnbaar betekent dat er of de laatste paar jaren geen goede albums meer zijn gemaakt, of dat je minstens vijf jaar nodig hebt om een goed album echt te waarderen. Nieuwe waardering is er in ieder geval wel voor dit nummer, gezien het wordt gebruikt in de nog uit te komen film Where The Wild Things Are, waarvan Karen O de rest van de soundtrack verzorgt.

Clip van de dag 9 oktober

‘The Laurels of Erotomania’ van Cold Cave! Live gefilmd door iemand met een niet al te vaste hand, maar de band heeft zelf nog geen clips uitgebracht en de geluidskwaliteit is goed, en dat is uiteindelijk waar het allemaal om draait, niet? Dit jaar bracht het viertal uit Philadephia (niet al het goede komt uit New York) hun debuut album Love Comes Close uit. Dat gebeurde al in de eerste helft van dit jaar, al duurde het even voor het ook daadwerkelijk zijn weg naar de blogs leek te vinden. Nu dat wel is gebeurd, komen ze ook meteen richting Europa, al houden ze het voorlopig nog even op Engeland. En om die oversteek te vieren hebben ze ook nog eens besloten hun album opnieuw uit te brengen, wat een weelde! Een liveverslag van een van de optredens in Engeland, in London om precies te zijn, kunt u ook nog verwachten begin november. Mits ik in een week tijd beter onderdak kan vinden dan de kartonnen doos die voorlopig mijn beste vooruitzicht op onderdak in die stad lijkt te zijn.

Clips van de dag februari 2010

‘Oh Really’ van Goldheart Assembly live op Glastonbury 2009! Toen ik vorige zomer een weekje in London was kwam ik deze London-based band toevallig tegen in het voorprogramma van Wild Rabbits, en nu hebben ze eindelijk een datum aangekondigd voor hun debuutalbum waar dit nummer ook op zal featuren. Op 29 maart zal ‘Wolves and Thieves’ uit komen en dat zal gevierd worden met een optreden in het Instute of Contempory Arts. Heerlijk toch dat je in London gewoon in een museum naar een gig kunt? Al legt het misschien wel lichtelijk druk op de band om voor ook maar één iemand het album daadwerkelijk gehoord heeft, het meteen tot een soort van kunst exhibitie te verheffen. Dat Steve Lamacq je helemaal geweldig vindt wil ook niet meer zoveel zeggen sinds hij (minstens) iedere week weer een nieuwe band schijnt te ontdekken die het helemaal gaat maken. But hey, every once in a while he must be right, right?

‘Disconnected’ van Shy Child! Okay, de clip is niet heel geweldig, maar u heeft toch geen tijd om er naar te kijken wanneer u door de kamer danst. Volgende maand zal het tweede album van de band uit New York (where else?) uit komen, Liquid Love genaamd. En voor degenen die het eerste album Noise Won’t Stop niethelemaal zagen zitten: wees gerust, dit album wordt totaal anders, en van wat ik tot nu toe gehoord heb ook een stuk beter. Noise Won’t Stop klinkt zoals de titel belooft, wat soms een lichtelijk chaotische uitwerking heeft, waar het nieuwe album heerlijk dansbaar en disco aandoet. Zanger Pete Cafarella (waarom heeft minstens de helft van alle New Yorkse zangers een Italiaans aandoende naam?) heeft zijn keytar aan de wilgen gehangen en deze ingeruild voor twee full-sized synthesizers en er zijn twee extra bandleden aangetrokken om hem en drummer/zanger Nate Smith live bij te staan. En met die extra synths/vocals en een basgitaar erbij klinkt het geheel toch wel zeer aanlokkelijk. Laat dat album maar komen! En mag ik hierbij Nate Smith nomineren voor ‘tallest drummer alive’?

‘Swim’ van Surfer Blood! Klinkt lekker gevaarlijk die naam, ‘Surfer Blood’. En de album cover van hun debuut album Astro Coast, een arty Jaws close-up, doet de naam ook zeker eer aan. Maar wacht maar tot u de heren zelf op een podium ziet staan. U zult zich wel drie keer moeten bedenken: is dit Surfer Blood? En pas op het moment dat ze daadwerkelijk beginnen te spelen zult u kunnen beamen dat u daadwerkelijk met de vier heren van Surfer Blood te maken heeft. Hoe gevaarlijk de naam ook klinkt, de heren zien er meer uit als een all American High School Maths Team (mijn voorstel voor een nieuwe bandnaam is dan ook ‘Syracuse High Advanced Maths Society’, of ‘SHAMS’ gezien dat erg goed bij hun van Joy Division gejatte band-shirts past). Voorlopig staan er nog geen data in Nederland op het programma, maar gezien ze al enige Europese zomerfestivals op hun agenda hebben staan zal dat niet al te lang meer op zich laten wachten. En ondertussen kunt zich vermaken met het boven gemiddelde debuutalbum dat vorige maand het daglicht zag.

‘Swim’ van Oh No Ono! Hadden we gisteren niet ook al een nummer met deze titel? Yup, zelfde titel , maar een compleet ander nummer. En een compleet andere clip, and slightly disturbing I might add. Maar zo blijft de clip in ieder geval wel hangen, en dat is toch het hele punt van een clip nietwaar? Oh No Ono zijn landgenoten van Mew, en kwamen afgelopen jaar met het album Eggs dat misschien lichtelijk werd overschaduwd door No More Stories… (alleen al in album-titel lengte) van eerder genoemde band. Misschien dat ze daarom nu ook hun album opnieuw uitbrengen en met een Europese tour komen die hen begin maart ook richting Nederland zal brengen. Met de titel van het album probeert de band overigens te verwijzen naar paaseieren, en dan vooral de soms nodeloos lange zoektocht daarnaar. Zo ook de album cover, waar tussen alle eieren gezocht kan worden naar de band naam. En daarom ook slechts Eggs, Easter Eggs had het te makkelijk gemaakt, en waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan? Zonder de nodige queestes zou niemand zijn dagen doorkomen.

‘Walk in the Park van Beach House! Beach House, op het moment kan ik gewoon geen genoeg van ze krijgen. En dan vooral het nieuwe album, Teen Dream. Heerlijk! Ik had natuurlijk hier voor ‘Norway’ kunnen gaan, maar gezien ik ervan uit ga dat u dat nummer inmiddels al wel een paar keer voorbij hebt horen komen, ga ik voor the next best song on the album. En gelukkig heeft Pitchfork de band van Victoria Legrand en Alex Scally zover gekregen om dat ook even live te brengen. Mocht u meer willen horen (en wie wil dat nu niet met die geweldige stem van Victoria?), dan verwijs ik graag naar eerdere genoemde website waar nog drie andere nummers te vinden zijn, die ook ten zeerste aan te bevelen zijn. Maar beter kunt u gewoon het album kopen, of een kaartje voor het optreden dat ze binnenkort in Paradiso zullen geven. Hoewel dat moeilijk zal worden gezien dat inmiddels al uitverkocht is. Gelukkig komen ze in juni weer terug richting Europa, dus ik vermoed dat die nieuwe datum snel aangekondigd zal gaan worden. En twijfel dan niet, wilt u? Deze band wilt u dit jaar echt niet gemist hebben.

‘Sitting’ van M83 live @ Pitchfork Festival 2009! Volgens mij heb ik hier al eens eerder een clip van M83 aangehaald, maar deze kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan (al is hij inmiddels al wel een paar maanden aan me voorbij gegaan, maar zoals een boomerang is hij toch weer terug gekomen). En oi, zomerfestivals, wat lijken die nu alweer ver weg. Ik weet niet hoe het weer bij u is, maar ik heb in ieder nog slechts een vage herinnering aan hoe het weer uit deze clip ook alweer aanvoelt. Wat is de gloeiende gele bol in de hemel toch? Niet dat ik zou willen ruilen, voor alle gigs die ik hier in London kan bezoeken laat me graag twee maals daags totaal doorweekt regenen (al zou een nieuwe paraplu kopen ook een goed doordachte oplossing voor dit probleem zijn). Maar goed, on topic. ‘Sitting’ komt van het allereerste M83 album, dat de inspiratievolle titel M83 draagt. Het is echter iets creatiever dan die titel misschien doet vermoeden, neem maar eens kijkje naar de tracklist. De titel zelf klinkt dan meteen ook iets zinniger, al is het natuurlijk wel ironisch dat een nummer dat zo dansbaar is ‘Sitting’  heet.

Clip van de dag 6 september 2009

‘1’ van Three Trapped Tigers! In juli speelden de drie heren van Three Trapped Tigers hun eerste gig buiten de eigen landsgrenzen in Nijmegen tijdens festival de Affaire. Ik kan zeggen dat ik daarbij één van de ongeveer dertig mensen was die het vuurwerk op de Waalkade minder interessant vond dan de band en dus het hele optreden lang ben blijven staan. In november zullen ze een herkansing krijgen in de Merleyn, op een dag dat ze waarschijnlijk niet gehinderd zullen worden door enige vorm van massale volksfeesten die de binnenstad teisteren. Dat zal zeker ten goede komen van het optreden, want live waren ze zeker het missen van het vuurwerk waard. Maar wie wil er dan ook op een overvolle kade staan tussen mensen die het in hun hoofd halen de 4Daagse te gaan lopen om te kijken hoe vuurpijlen worden afgeschoten op de muziek van Nick & Simon of welk Volendams duo dan ook? Three Trapped Tigers is in ieder geval zeker een goede live band met drie mannen die weten hoe ze hun instrumenten moeten bespelen. Als ik tegen die tijd nog in Nijmegen zou vertoeven zou ik er zeker heen zijn gegaan, maar helaas woon ik dan net in London. Hè, wat jammer nou.

Clip van de dag 5 september

‘Back Home’ van Gold Panda! Ik had deze band al live kunnen zien, ik had zelfs al een kaartje voor het optreden dat ze eind begin augustus in London gaven. Nou ja, kaartje, de venue waar het optreden zou zijn wilde graag modern doen en dus had ik een met veel moeite een mobiel ticket weten te vergaren met mijn Europese telefoon die in Engeland schijnbaar niets anders kan dan smsjes ontvangen van mijn provider om me er iedere dag opnieuw aan te herinneren dat ik in Engeland ben (en hoewel ik dat graag hoor, kan het soms ook wat teveel worden). Maar dankzij de werkzaamheden aan de underground die schijnbaar in de weekenden van de zomermaanden in volle gang zijn ben ik dus nooit bij de venue aangekomen. Wat wel jammer is, want de website Drowned in Sound die de avond organiseerde had ze toen al uitgeroepen tot een van de beloften voor 2010. Volgens de website van Gold Panda spelen ze in september in Eindhoven op het Infinite Lives festival, maar laten we dat maar dat meteen corrigeren naar Tilburg en het Incubate Festival. Ja, Eindhoven en Tilburg, die namen haal je ook zo snel door elkaar.

GOLD PANDA - Back Home from NO-FACE Films on Vimeo.

Clip van de dag 4 september

‘Commes des Enfants’ van Cœur de Pirate! Cœur de Pirate is stagename van Béatrice Martin, die vorig jaar haar debuutalbum onder dezelfde naam uitbracht. De Franstalige Canadese was toen pas 18, wat zelfs volgens IKRS normen erg jong is. Op haar derde begon ze al met pianospelen volgens haar biografie, wat wel zo jong is in mijn optiek dat het bijna grenst aan kindermishandeling maar laten we die beslissing vooral aan andere mensen dan ikzelf overlaten. Voor ze daadwerkelijk solo op het podium verscheen, speelde ze eerst nog een tijdje als toetseniste in de band Bonjour Brumaire, die haar van MySpace hadden geplukt. Maar toen haar soloalbum eenmaal in de schappen lag, ging het snel. Fotograaf Francis Vachon gebruikte één van haar nummers voor een filmpje van zijn zoontje op YouTube, dat vervolgens werd getoond tijdens Good Morning America, waarna ze diezelfde dag nog gefeatured werd op de site van Perez Hilton en maar meteen werd uitgeroepen tot de nieuwe Feist. Daarmee was heel Noord-Amerika meteen veroverd. Franstalig Europa staat voor deze herfst op het programma, dus misschien komt ze ook nog in de buurt van Nederland.

Clip van de dag 3 september

‘We Own the Sky’ van M83! Ben ik de hele tijd bezig om M83 op zijn Frans uit te spreken zodat het eindeloze ge-Bingo tijdens de Franse les op de middelbare school toch nog enig nut gehad zouden hebben, spreekt de beste man het zelf opeens in het Engels uit! En ik dacht toch echt dat Fransen het niet zo op Engels hadden en dat ze bij het horen van die taal net zo’n vies gezicht zouden trekken als monsieur Vitalic op Lowlands deed toen zijn apparatuur niet meewerkte. ‘We Own the Sky’ is afkomstig van het vorig jaar goed ontvangen Saturdays = Youth, dat alweer het vijfde album van de band rondom Anthony Gonzalez was. De clip is het resultaat van een wedstrijd waarin fans werden uitgedaagd een clip bij het nummer te maken, en het resultaat is beter dan de clips bij de rest van de singles van het album. Misschien moet Anthony zich dus maar niet meer bezig houden met de clips, maar zich beperken tot de muziek. Live zijn ze dit jaar nog te zien in het voorprogramma van Depeche Mode, wat een logische keuze lijkt te zijn dan Kings of Leon waar ze eerder dit jaar nog voor openden.

Clip van de dag 1 september

‘Metal Heart’ van Cat Power live by Letterman! Cat Power, oftewel Chan Marshall, gaat alweer een tijdje mee. Zo kan ze komend jaar gaan vieren dat het maar liefst 15 jaar geleden is dat ze haar eerste album uitbracht, en er zijn toch maar weinig nog optredende artiesten die hetzelfde kunnen beweren en dan ook nog tegelijk de waarheid spreken. Dit nummer komt van haar laatste album, Jukebox, dat alweer aan het begin van 2008 uitkwam. Het bevat voornamelijk covers van artiesten als Bob Dylan, Billy Holiday en Frank Sinatra. ‘Metal Heart’ is één van de twee nummers op dat album die ze zelf schreef, en tussen alle grote namen die verder op het album prijken, misstaat het nummer totaal niet. Nu komt dat dan ook omdat ze wel een eigen draai geeft aan de covers, het is immers geen rip off van een of ander Idols programma. Zoals ze zelf al in een interview zei over de ‘New York, New York’ cover van Frank Sinatra: dat klinkt gewoon niet als het New York dat ik ken. Het idee voor dit album met covers (ze maakte in 2000 ook al een album met covers) ontstond doordat ze te laat aankwam bij de repetitie met de band waarmee ze haar album The Greatest live zou gaan uitvoeren. De band had geen zin om stilletjes te gaan zitten wachten tot de dame in kwestie op zou komen dagen en speelde dus maar een paar nummers die ze allemaal kenden om de tijd te doden. Chan hoorde dit, en besloot dat het eigenlijk wel erg goed zou klinken met wat kleine aanpassingen, en een nieuw album was geboren.

Clip van de dag 31 augustus 2009

‘Silver Moons’ van Sunset Rubdown! Op 8 september staat dit sideproject van Spencer Krug van Wolf Parade in de kleine zaal van Paradiso, en nog steeds is het niet uitverkocht. En dat ondanks het geweldige laatste album van de band, Dragonslayer, waarvan ‘Silver Moons’ de openingstrack is. En ja, dat is een meervoud, al schijnen meerdere manen toch net iets te fantasievol te zijn voor Pitchfork ondanks de soms wel erg fantasievolle lijst met 500 beste nummers van het decennium. But maybe I am acting like a child, making faces at acquired tastes. Naast ‘Silver Moons’ heeft de band nog een aantal nummers opgenomen in het hoofdkwartier van de Amerikaanse site, zowel van het laatste album als nummers die alweer wat ouder zijn. Dus mocht u nog twijfelen over het aanschaffen van een ticket, dan zullen deze opnames u misschien over de streep kunnen trekken. Of het feit dat het vast weer lang gaat duren voor er een nieuwe kans ontstaat om Sunset Rubdown live te zien. Spencer Krug zal immers weer nummers moeten gaan schrijven met Dan Boeckner voor een derde Wolf Parade album, en ook Frog Eyes schijnt met een nieuw album bezig te zijn waar zijn hulp bij genoodzaakt is. En misschien kan dat album dat hij eerder dit jaar uitbracht met Swan Lake ook nog wat promotie gebruiken. Of wat te denken van Fifths of Seven? Dat sideproject staat immers ook alweer een tijdje in de ijskast, en die moeten ook tijdig ontdooit worden om teveel ijsvorming te voorkomen. Al zal dat in de winter in Canada wat minder van belang zijn dan hier in Nederland.

Clip van de dag 30 augustus 2009

‘Happy Hour’ van The Housemartins! Niet alleen David Byrne is van de rare dansjes, al blijven The Housemartins natuurlijk wel op gepaste afstand. Maar als je met z’n vieren bent, ben je waarschijnlijk ook iets beperkter in het aantal beschikbare dansmoves dat je synchroon kunt uitvoeren. Het nummer is afkomstig van het eerste van de twee albums die het kwartet uitbracht, London 0 Hull 4, en hoewel ze wel wat hitjes hebben gehad, zijn ze nooit echt groot geworden. Zo moesten ze hun Europese tours doorkomen met het eigen bedachte ‘Adopt-A-Housemartin’ programma, waarbij fans van de band voor slaapplekken zorgden. Wat toen nog goed ging, maar nu niemand meer zou willen gezien de aanval met een bijl van één van mannen op een vroegere zakenpartner nadat de band kort na het uitbrengen van het tweede album uit elkaar ging. Gelukkig zijn de ander leden later iets beter terecht gekomen in een andere band, of als schrijver van kinderboeken. En de laatste Housemartin? Die had het wel gehad met de gitaarmuziek en besloot eens te proberen plaatjes te gaan draaien. En verdraaid, nadat hij zijn naam van Norman Cook veranderde in Fatboy Slim had hij nog succes ook!

Clip van de dag 23 juli 2009

‘薔薇と彼女の王子’ van HEARTSREVOLUTION! Dit nummer van het duo uit New York verscheen op het laatste Kitsuné Maison compilatiealbum, en nu ook op single bij datzelfde label. Behalve HEARTSREVOLUTION vormen Ben Pollock en Leyla Safai, of kortweg BEN & LO, ook HEARTSCHALLENGER. Dat niet zozeer een band is, als wel een vanuit een oude ice cream van opererend sales project dat niet snapt dat je Caps lock ook weer uit kan zetten. Vanuit hun busje verkopen ze spullen als chocoladesigaretten, blacklight Alice in Wonderland posters, glitter megafoons en ‘Hello Kitty’ memorabilia, zoals te zien is in hun online catalogus: hier. Daarnaast proberen ze nietsvermoedende klanten ook nog een hun eigen werk aan te smeren. Vorig jaar combineerden ze beide projecten al eens voor een tour, en werden daardoor meteen door NME uitgeroepen tot ‘muziek van de toekomst’. Al blijkt dat bij NME dan ook vaak toekomstmuziek.

Clip van de dag 21 juli 2009

‘Arrivals’ van worriedaboutsatan! Nee, ik ben niet opeens naar metal of gothrock of welke naam je de herrie die bij deze naam zou passen ook zou willen geven gaan luisteren. worriedaboutsatan is gewoon een slecht gekozen bandnaam, en het wordt er niet veel beter op wanneer je leest dat de naam uit een nummer van dEUS afkomstig is. Maar wanneer je dan weer bedenkt dat díe naam afkomstig is van een nummer van The Sugarcubes (u weet wel, de band van Björk voor Björk Björk was), dan is het toch acceptabel. De band bestaat uit Gavin Miller en Tom Ragsadle die elkaar ontmoeten tijdens hun studietijd in Leeds, en ze hebben onlangs hun eerste album uitgebracht dat dezelfde titel draagt als dit nummer. Ze maken een soort elektronische post-rock en hebben een hekel aan het gebruik van overbodige leestekens zoals spaties. Dat is toch alleen maar verspilling, aangezien je daarmee in principe leeg papier uitprint en de ontbossing van het regenwoud in de hand speelt, of wit scherm ziet wat alleen maar energie kost en waardoor uiteindelijk de zeespiegel zal stijgen tot niveaus die zelfs Al Gore niet kan voorspellen. Yup, de wereld gaat ten onder aan het gebruik van spaties. Gelukkig hebben we dit duo die ons daar even op willen wijzen.

Clip van de dag 22 juli 2009

‘I am leaving’ van Blue Roses! Blue Roses is Laura Groves, en Blue Roses was Laura Groves. Groves nam tot eind vorig jaar namelijk haar nummers nog op onder haar eigen naam, tot ze besloot haar eigen naam toch niet aan haar muziek te verbinden en de logische keuze maakte om de naam die ze al voor haar debuutalbum had gekozen ook als bandnaam te gaan gebruiken waardoor ze de schijn opwekt niet alleen te zijn in de band. In april kwam haar debuut album, dat om voor voldoende variatie te zorgen dus ook Blue Roses heet, uit bij XL Recordings. Net als in het verzinnen van namen voor albums en voor zichzelf, kent ook het album niet al te veel variatie in de nummers, die soms wel akelig veel op elkaar beginnen te lijken. Maar wanneer je maar naar één nummer luistert, zoals deze clip hier, komt het toch alleraardigst over. De stem om goede nummer te maken heeft ze wel, nu nog de inhoud vinden.