Field Day

If you’re a regular reader of this blog, you probably know that we are no fans of the type of festival that requires one to bring their own roof to sleep under at night. Not to mention the sleeping bag, air mattress and pump – though I can safely say, following a rather disastrous encounter at a recent Lowlands festival, that our hate versus pumps is wholly reciprocated. Luckily, there is another type of festival in existence that doesn’t require one to queue to shower (and if your no avid reader of this blog, you might be able to take a wild guess at which we prefer at this point).

More after the jump.

Cold Cave @ The Lexington 5 April 2011

Even Charlie Brooker on a bad-hair day wouldn't be able to muster the amount of vitriol needed to review opening act Drum Cunt (...), so we'll just leave you with a warning.

Cold Cave seem to expand further everything time I see them: this time there's five of them. Or rather, four of 'them' and Wesley Eisold who has decided to become David Bowie. Last time he seemed to not even notice there were any people in the same room, and now he seems to be on the way to become an extravagant frontman - he's got the flashy rings and goth shirt to show it. The photographers apparently were in the know about this change in appearence as they gathered en masse in front of the stage in an attempt to blind the entire audience with an abundance of bright flashes not seen since the last supernova (which is not an awful lot better than the deafening effect that usually ensues after seeing Cold Cave).
Once control over some of the senses is regained, confusion reigns. Is this camp band really the same Cold Cave as before, though with added guitar player? Is Wesley Eisold really making all those Brett Anderson-like poses on stage? Okay, he is supposed to be a poet, so he's allowed to be weird, but this seems like 180 degree turn in the opposite direction. Hell! One song even sounds like a 'Love is a Battlefield' cover (if it was: kudos to you, Sir, my ears weren't cooperating enough to actually make the words out)!
Eisold still can't really sing, but we've got whole hordes of tv shows just to tell us that it isn't about the singing, but the songwriting, so yeah, that's okay. Or is it? On the first album, the songs were loud enough to hide the fact that most of the lyrics were just shouted into the mic, now that he seems to be flirting with disco, his lack in holding a tune kinda shows. 'The Great Pan is Dead' is still a loud enough song to make for it, but other than it Cold Cave seem to be this year's Foals, which is sad as I really enjoyed their first album (and might have already ordered the new one on a whim - any takers?)

SUEDE

Oh, the suspense of going to a Suede gig! And the horror when you finally take a look at your ticket that’s been lying around gathering dust for months and realise that you’ve actually booked a seat instead of a ticket in the standing area. Sitting down at the Suede gig you’ve been quite literally waiting for years for, ever since they broke up ages ago (7 years, 1 month and 3 days to be precise, but who’s counting anyway?). Could it get any worse? Well, there is the venue it’s being held at: the O2 area (or millennium dome for anyone who believes that a venue named after a phone company should at the very least provide you with a proper signal). Maybe it’s me, but I feel there is something inherently wrong when a band that appealed to, and sang about weirdoes, creeps and other generally awkward people sells out London’s biggest music venue. But perhaps it’s just in my mind that the whole raison d’être of a band like Suede is affected when people’s main reason to buy a ticket is “a nice evening out”.

Not that above rant disqualifies Suede as a band in any way. After Brett Anderson’s solo career (or a lack thereof), it seems very reasonable that they cash in now. How many bands have preceded them by now? It’s only a few months ago that Pavement took control of Brixton Academy for almost a week and managed to sell out every single night, so why can’t Suede come along for the ride?

But enough on the why’s and how’s, it’s the music that matters, and one of the (very, very few) benefits of having a seat is that it is pre-assigned, allowing one to miss support acts such as Dial M for Murder, whose name is as off putting as David Cameron’s sudden love for the Smiths – and have you read Morrissey’s subsequent rant? “David Peckham”, excuse me while I giggle as a 5-year old. New Young Pony Club’s faith is rather similar, although ‘The Get Go’ remains one of their more brilliant efforts.

Whilst waiting for the main act, the arena fills, ads for Peter Andre and Barry Manilow gigs flash over the screens and the man next to me enthusiastically recounts his last gig experience: a 1999 concert by Suede. He still owns the shirt he bought at that particular gig, but his lifestyle since has condemned it to be used merely as a flag. When the light finally go down, and a dark opening tune starts to play while people around me scurry to their seats (this takes longer than you’d normally expect, considering the age range of the audience) time seems to turn back and the last ten years seem not to have happened at all. Even from the distance I’m at, Brett Anderson can be made out unmistakingly, and another benefit from sitting halfway up the stairs becomes obvious: from this distance it is impossible to make out whether the band have aged as much as their audience.

Music wise, they certainly haven’t. From opener “This Hollywood Life” to the very end everything is performed absolutely flawless (kudos to the tech guy who had to readjust Brett Anderson’s microphone thingy about every five minutes or so). And because it’s Suede, every other song or so makes your hart jumps as they’re playing one of your favourites: ‘Trash’, ‘Filmstar’, ‘Animal Nitrate’ or ‘Everything Will Flow’. Brett Anderson still has the moves and the voice and every high note is reached, while the giant screens mainly show the drummer as he is the most immobile person in the set. When the cameraman finally zooms in on Brett Anderson (and who else would you want to look at?), a choice has to be made: watch the gig on the screen or live as the set up of the venue doesn’t really allow you to do both. While it is great to be able to actually see Brett’s face, it does feel a bit like you’re just watching it happen instead of actually being part of it. But hey, there is a probably a reason why they were already advertising the recordings of this gig before it actually happened.

As you might expect, everyone is on their feet within minutes and dancing like a bunch of overexcited teenagers whose parents have allowed them to go to a gig unchaperoned for the first time ever. ‘Pantomime Horse’ offers a short moment of deliberation and time to reconsider of the more edgy dance moves before the set is off again and the singing along wins it from the dancing - the question remains whether that was an actual improvement. Naturally, there is an encore, which Brett starts with an acoustic rendition of ‘The Living Dead’ – rather appropriate for the occasion in an ever so slightly sarcastic way if I may say so. The Wednesday night ends on ‘Saturday Night’ and the reassurance that this wasn’t their last gig. Which is all I really needed to hear. Next time I’ll be more careful whilst ordering tickets. 

Ageless

Another 'secret' gig! Oh, I just love these. At first you're like, "why is everyone getting so excited about this 'Special ageless Guest' at this Upset The Rhythm gig?" Only to start grinning slightly when you finally (it took me at least a day) crack this immensely Beautiful Mind-level-code-breaking-knowledge-requiring-code and know that is actually LA homies No Age - No Age, ageless, get it? -  who are playing. And because it is supposed to be secret, and they don't want everyone to catch on, the show's really cheap as well! What more could you want? Okay, a pony or world peace maybe, but let's be realistic, shall we?

Support is provided by Tqqundo frrrr, or whatever you get when you randomly slam your hands on the keyboard. The project is a solo venture by 18 year old Felix Lee, and is... interesting... So it's not my thing: he's just a bit too pretentious for my taste, with the pictures of African statues, the black cape and church bell he uses to create loops. No, definitely not my thing. SAUNA YOUTH I like though. They're a punk band, as simple as that. If they did the old 1-2-3 before each song they'd be the Ramones all over again. As soon as they start to play the singer disappears into the audience, only to emerge between songs to show that there is an actual person doing the singing and that it's not just a tape. They rather literally bring the house down with their final tracks when the crowd surfing singer's foot gets caught on some wires running along the ceiling. Difference with the 'real' punk era is that in this case the loose wires are neatly tied to the ones remaining on the ceiling by someone in the crowd. How very courteous.

I have seen No Age 1,5 before - the half time being at the Lowlands festival, when Franz Ferdinand ran past while I was getting drinks and no one warned about this fact until they had found their way to the front of the crowd (ah, the fond memories!) - and when I was in LA, I took the obligatory picture of the back of the Smell which features on the cover art of their collection of EPs known as Weirdo Rippers. I guess that place is starting to become the Abbey Road for hipsters (not just because of No Age, but of all the amazing bands that emerge from The Smell). So in all you could say I'm a bit of a fan.

As their second album is coming up, No Age bring a mix of old and new, and geez, I'm really looking forward to that new album now. The new tracks neatly fit in with the stuff from Nouns, but may be just a bit more melodic, if you can discern any melodies underneath the layers of noise that is. All the songs you'd want to be there, are on the set list: 'Teen Creeps', 'Eraser' and 'Everybody's down'. The LA duo keep insisting on us being an amazing audience, which I guess has something to do with their performance at the Underage Festival (you have to be < 18 to get in there) just a day earlier. It's always nice to see people whose taste in music you can actually trust appreciate your music, and I can personally vouch for 14-year olds years having untrustworthy tastes in music.

While SAUNA YOUTH got the audience involved by involving themselves in the audience, No Age choose the opposite strategy and get nearly half of the gathered crowd on to the tiny elevated space in the front of the room. It does signify the great atmosphere of the night, as well the culprit of having a singing drummer: once people appear on the stage, Dean Spunt disappears. At the same time, the only sign of Randy Randall's continuing stage presence is his hijacked guitar. Ah well, duo's brilliant looks weren't the reason people were there anyway. So how long do I have to wait now till I can hear this brilliant new album of them?

I'm the ghost in the back of your head - Foals/Pulled Apart by Horses @ The Hippodrome, Kingston

Well, at least they have been for quite some time now. After delivering one of the best debut albums in recent years, Foals are now ready to amaze us with some new work as they're preparing to release their second album. And of all places they could have chosen to make their return into the music scene, they went for Kingston, where Primark is the largest shop on the high street (if there even is such a thing as a 'high' street there) and which happens to be one of the few places where the Tories don't even bother campaigning.

After having travelled for over an hour to get to Kingston, standing in line to collect the tickets at the local record store, smuggling Ilse through the 'strictly 18+' control (they didn't even ask for my ID, do I look that old now? Should I start using anti-ageing crèmes?), handing over the just collected ticket so it can add to the already immense pile of shredded  tickets, going through the metal detector (yes... that's Kingston), having my bag checked, queueing for the coat room and waiting to get served at the bar, we are barely in time for the support act: Pulled Apart by Horses (and would that equine reference in the band name be the reason why they've teamed up these two acts?). I'll be honest: PABH is absolutely not my thing, though I can certainly see why one would like it. They're energetic, a bit all over the place (quite literally, much to the security's annoyance) and even have a sense of humour. Kudos to the supply-drummer who had to learn the entire set in one day, which happened to coincide with his birthday.

During the interval the suspense is building, as is the already high level of alcohol in the audience's blood. Okay, so the first random guy who attempts to strike up a drunken conversation is Scottish, nothing out of the ordinary there, but as the 'strictly 18+' appears to be an open invitation for anyone under that age to try to get in - preferably by wearing low-cut leopard skin dresses (or as we would call them: t-shirts) - the majority of the assembled teenagers feel the need to prove their age by going on a binge drinking frenzy. Last time I felt this old at a gig was when I went to see Bombay Bicycle Club and ended up in what felt like a school outing for eleven year olds. So when Foals finally enter the stage, this little fact goes unnoticed by at least half of the audience. But apparently Foals were prepared for this reaction, as they start with a not very noticeable track of their forthcoming album. After having gathered everyone's attention, they don't risk to lose it again and opt for 'Cassius' next, causing me to opt out as one of the drunken guys in front of me decides to land his entire weight on my left foot. And if that doesn't sound egregious enough for you: he did it while grinning at me. Whilst in serious excruciating pain, I manage to literally drag myself to the side which is a bit better, except for the part that in Kingston venues tend to have barriers preventing people from leaving the now full-on moshpit that's going on in front of the stage.

But back to Foals. As my ears are still fully functioning, I can still take in some parts of this evening (dancing or even lifting my left foot of the immensely sticky floor are out of the question). After 'Cassius', Foals continue on their victory path with 'Balloons'. It might be the distraction caused by the possibility of broken bones, but Foals appear to be less energetic and even more closed off from what's going on in front of the stage than the other two times I've seen them. Luckily for them, the audience is very willing to give them a few moments of their attention (once they've managed to locate the stage that is), especially for the new songs. Surprisingly, 'This Orient' works really well live. Compared to 'Spanish Sahara' it may have sounded a bit lost, but apparently it needs a live setting to reach it's full potential. The opposite is true for 'Spanish Sahara': it's absolutely bleak. The entire song builds up to that moment about four minutes in, and when it's finally there all momentum is instantaneously lost and we are forced to see it come to an uncomfortable end much like Gorillaz' deflating superfast jellyfish.

The same goes for all other new songs that are appearing on the track list tonight: they are a total disappointment, though I might be just a bit biased by the excruciating pain I was in. A song by the name of 'Bluebird', which is as tame as the name suggests, doesn't even spark a movement in the most intoxicated youngsters. Foals have certainly broadened their horizon on Total Life Forever, maybe they really wanted to take in everything. But it's just too much. One of the new songs appears to copied from The Cure, something you might expect from Yeasayer as they did it overtly on their last album, but combined with the math rock of Foals it just doesn't work. And it's not just their new work: their rendition of 'Red Socks Pugie' is a lot more general pop and less brooding than it used to be.

When they leave the stage I'm not even hoping for them to do an encore, even though they've left out 'Two Steps Twice', by far my favourite track (excruciating pain remember?). But of course they've got something more up their sleeve, starting with 'The French Open'. And yes, the song really does waste away a bit, like much of the set. But I can't really complain about that song, as it's about to get even worse with their last new song, which is probably called 'Babylon' (Yannis is not the most articulate person). During the intro, I am absolutely convinced I misheard the title as they are obviously covering the XX. It's not until Yannis starts to sing that it becomes clear that this is not the case: they've just 'borrowed' the guitar line. Halfway through, they progress from covering the XX to Three Trapped Tigers. I am very curious at to how this song will be credited on the album.

The obvious set closer is of course the aforementioned 'Two Steps Twice', and finally Foals seem to remember that they are a band and that there are actual persons standing but a few feet away trying to connect with the music they're trying to communicate.Well, Yannis at least. He mounts the largest monitor present on stage, grabs hold of some railings on the ceiling and quite literally throws himself onto the audience. I have to say that this moment was the highlight of the evening, as it got most people moving. Well, at least there are still those albums from The National and LCD Soundsystem to look forward to. Foals can go back to lingering in the back of my head.

*Warning: extremely enthusiastic review*

Remember that bit I wrote about Beach House/Grizzly Bear at the Roundhouse where I commented on the temperatures rising to tropical levels? Well, imagine that same venue, but now replace said bands with Phoenix, that French band who made one of last year's best albums filled with catchy music that would prevent anyone from standing still. Get the idea?

To make sure we reach the appropriate temperatures even before Phoenix come on, Two Door Cinema Club are given the opportunity to promote their recently released album Tourist History. Though their album appears to be released with the idea of, "Hey, people really seemed to like those singles we've put out! Let's copy those songs and call it an album!", they are a lot better live. The way they build up their songs reminds me of Editors' early work. As Editors' guitarist Chris Urbanowicz once explained, they use two different melody lines: the vocals and the guitar. But as opposed to Editors, Two Door Cinema Club are a lot more upbeat and danceable, and, regarding the last few years of Editors, sincere. Nice to see a band that thoroughly enjoy being on stage.

But band of the evening are of course Phoenix. I think I missed the part where they've become massively famous, and attained herds of screaming female fans. People are so excited to see them, that, once the lights go out, pictures are taken en masse of the white curtains that separate the audience and the stage. Once the first notes of 'Lisztomania' are played and the bands silhouettes are projected on to the curtains, visions are blurred by the sudden amount of photo-camera flashes and the cheers are deafening for just a minute. One might think it's a bit pretentious to open with one of your best known singles, surely that's to be left for the end of the set? But with Phoenix that's certainly not the case. From front to back, the set is filled with killer tracks, there's not a dull or lagging moment to be found. Okay, maybe the bit where Thomas Mars dives into the audience during the third song and has to find his way back to the stage which does take some time, but this also neatly leads into a rather sublime version of 'Love Like a Sunset', which is mostly instrumental so Thomas can take his time.

Throughout the entire set, Phoenix seem have the appearance one of those previously defunct rock bands that have gotten back together only to discover how much they actually love performing live and to harvest the cult-status they've build up over the years of their absence. It's just that Phoenix never have been away. Still, they perform like they've just conquered the world, or at least an entire football stadium. The herds of screaming fans are thus easily explained: those are just the people who've seen Phoenix perform live before and it's not long before the minority who were stunned at this unexpected enthusiasm join in.

Now, you'll often see Phoenix described as 'those French indie rockers', and yes, most of their set could be described as rock. But there are also those moments when they sound almost like fellow French men Daft Punk. Take 'Funky Squaredance' with its raving synths for instance, during which Thomas Mars suddenly appears in a cloud of smoke, almost like a God-like creature. And that's not the only song from the first album that makes its appearance on the set list: all four albums are covered tonight. 'Too Young' and 'If I Ever Feel Better' of United are absolute highlights, as are 'Consolation Prizes' of It's Never Been Like That and 'Run Run Run' of Alphabetical. The band balance the more danceable songs perfectly with some slower moments, like in the build up of earlier mentioned 'Love Like a Sunset', during which guitarists Christian Mazzalai and Laurent Brancowitz show us some excellent call and reply riffs, ultimately leading into the song.

After exactly an hour, the stage is cleared, but of course only for a short while. Surprisingly, the crowd's cheers are so loud that I at least can't really distinguish an increase in volume when Phoenix finally do appear on stage again. To start of the encore, Thomas Mars proves himself a real chansonnier, by choosing to for once sing a French song. Even though the entire show has been packed with amazing singles and highlight after highlight, there's still that one song that hasn't been played yet. So once those first chords of '1901' sound through the Roundhouse, a dancing frenzy is inevitable. At the end of that song one would think that it's really over now: Thomas Mars has left the stage and the lights on the stage lower. But there's still that bass line lingering in the background, and the rest of the band's silhouettes are still distinguishable on stage. And then suddenly people start looking over their shoulders, as Thomas Mars has just appeared in the back of the venue and '1901' starts all over again, all whilst Monsieur Mars makes his way to the stage again, only to finally end one of the most memorable gigs of the year. Merci beaucoup, Phoenix, merci beaucoup. 

"I have one pedal and it is distortion"

Veel concerten in London hebben een leeftijdsgrens, en maar al te vaak is die 18+, zonder een voor mij in ieder geval duidelijke reden. Een live optreden van Xiu Xiu lijkt daarentegen, met teksten die verhalen over incest, verkrachtingen, eetstoornissen en andere familievriendelijke bezigheden, een gerechtvaardigde leeftijdsgrens te hebben. Niet dat deze thema’s een ieder die deze leeftijd nog niet heeft bereikt boven het hoofd gaan, nee, meer om het risico op het beschadigen van tere zieltjes te beperken tot een minimum. Want dat is nodig wanneer Jamie Stewart op het podium staat. Hij krijgt het voor elkaar dat je hem wilt troosten en gerust stellen, maar daarbij is het wel noodzakelijk een veilige afstand te houden voor het geval de waanzin besmettelijk zou zijn.

Deze avond is een plaatsje in the Luminaire voor hem gereserveerd, naar mijn bescheiden mening één van de beste kleine venues van London. Het ligt redelijk verstopt in de High Street in Kilburn, wat er dan ook toe leidt dat ik er een half uur over doe om van Kilburn Tube Station naar de venue zelf te lopen. Nice. Vooral wanneer je hierbij in beschouwing neemt dat the Luminaire op slechts vijf minuten lopen van Kilburn ligt en ik er toch al minstens drie keer ben geweest. Het voorprogramma, Irma Vep, gaat dan ook geheel aan me voorbij. Maar veel blijk ik daaraan niet gemist te hebben, gezien toch enigszins bedompte stemming die er in de zaal hangt bij binnenkomst. Een sfeer die snel omslaat in een gezonde spanning, gezien de live-reputatie van de band.

Xiu Xiu bracht afgelopen maand nog hun zevende album uit, al is Jamie Stewart de enige vaste waarde in die ‘hun’. Caralee McElroy was goed op weg een tweede vaste waarde te worden, maar liet Jamie Stewart eenzaam en alleen achter om samen met Wesley Eisold Cold Cave te vormen, om ook hem recentelijk eenzaam en alleen achter te laten. Al heeft Eisold inmiddels wel weer iemand gevonden om de leegte die Caralee ‘runaway band member’ McElroy had achtergelaten op te vullen in former Mika Miko frontwoman Jennifer Calvin (if they now break up anytime soon, I’ll be the first to tell him “I told you so”). Ondanks dat Jamie Stewart zich tijdens het schrijven en opnemen van Dear God, I hate myself ook druk bezigde met het sideproject Former Ghosts (samen met Nika Roza van Zola Jesus en Freddy Ruppert van This song is a mess but so am I), en het opnemen van The Smiths covers met Parenthetical Girls, vond hij toch een nieuw band member in Angela Seo.

Ondanks de toch slechts korte samenwerking van de twee, staan ze op het podium alsof ze dit al jaren doen. Nu is dit ook zo in het geval van Jamie Stewart, en het is zeker niet de eerste keer dat hij van muzikale partner wisselt, maar de chemie tussen de twee op het podium is toch iets dat meteen opvalt, zeker bij de rustigere nummers waarmee de set wordt begonnen. Wat daarbij ook opvalt is de abolute stilte in de zaal, iets wat toch zeker uniek is gezien er in iedere venue toch altijd wel een paar mensen te vinden zijn die hun eigen bezighede n belangrijker vinden dan de performance op het podium waarvan je uitgaat dat dat de reden is dat ze überhaupt daar staan en waar ze meestal ook nog eens voor betaald hebben. Maar gelukkig niets daarvan in the Luminaire, misschien door de waarschuwing die op de muur geschilderd staat, maar ik geef liever de eer aan het excellente optreden van Xiu Xiu, die vanaf het moment dat ze achter hun stellages plaatsnemen weten te intrigeren.

Ook al zijn ze maar met z’n tweeën, het podium staat toch vol, en dan vooral met percussie instrumenten. De twee synthesizers waar ze zich ook nog van bedienen nemen niet al te veel ruimte in, al zijn ze wel prominent aanwezig in de muziek. De grootste kracht van Xiu Xiu ligt echter in het doseren van het instrumentgebruik. Meteen bij het eerste nummer wordt dit duidelijk. Jamie Stewart zingt, fragmentarisch, alsof hij een pijnlijke herinnering naar boven probeert te halen, maar er nog niet zeker van is of hij de afloop van de herinnering wil weten. Met enkele subtiele gitaar akkoorden begeleidt hij zichzelf terwijl hij zingt over incest, een onderwerp dat nou bepaald overbelicht wordt in de muziekwereld, of waar dan ook. Het moeilijkste bijdit onderwerp is misschien wel geloofwaardigheid: wie ben jij om als normaal, unaffected, persoon hierover nummers te schrijven? Jamie Stewart heeft daar echter totaal geen last van, hij brengt het met sincerity, en met zoveel emotie alsof je zelf getuige bent van het onrecht dat heeft geschied en je je bijna oncomfortabel gaat voelen dat je daar gewoon bij blijft staan kijken.

Wanneer de synthesizers er dan bijkomen, kun je bijna de opluchting voelen dat de initial awkwardness voorbij is. Meteen gaat de muziek in een hogere versnelling, of hogere distortion in het geval van Xiu Xiu. “I have one pedal and it is distortion,” schreef Angela recentelijk nog op de Xiu Xiu blog. And that’s really all she needs. Vooral op de nummers van het nieuwe album wordt er uitgebreid gebruik gemaakt van dit ene pedal. Met de uitgebreide back catologue is er echter niet erg veel ruimte voor de nieuwe nummers. Singles als ‘Chocolate makes you happy’ en titelsong ‘Dear God, I hate myself’ maken uiteraard acte de presence, maar er wordt genoeg ruimte gelaten voor de eerdere zes albums. Waar bij de nieuwe nummers de nadruk vooral licht op het gebruik van synthesizers en vooral distortion, is het gebrek daaraan en het gebruik van percussie de kracht van veel van de nummers van de oudere nummers. Ook hier valt de samenwerking en vooral het gevoel voor timing tussen de twee weer op. Zonder ook maar enig oogcontact te maken tijdens de nummers voelen Angela en Jamie elkaar schijnbaar perfect aan.

Lack of attention is iets waar Xiu Xiu niet snel last van zal hebben wanneer ze op een podium staan. Is het niet door middel van provocerende of aanstootgevende teksten, dan is het wel door een energieke live-performance of juist door het slechts fragmentarisch gebruiken van instrumenten in combinatie met het fragiele stemgeluid van Jamie Stewart. Dit alles komt het best samen in ‘I luv the valley OH’, een nummer dat inmiddels al een lichte cultstatus heeft weten te vergaren. Met de inmiddels zeven Xiu Xiu albums op de plank is er voldoende variatie in de set, en dat zonder enig verlies van identiteit. Hoeveel bands kunnen dat tegenwoordig nog claimen?

Okay, de video hieronder. Ik heb deze keer echt moeten twijfelen of ik deze wel zou plaatsen. Ik vind het album van Xiu Xiu echt geweldig, en dit is één van de beste nummers, maar de clip is nogal aanstootgevend. De clip bestaat namelijk uit beelden van Angela Seo die haar vingers in haar keel steekt om over te geven. Letterlijk dat. Ik kan de clip niet aanzien, ik moet wegkijken. Maar tegelijkertijd wordt je er ook op een vreemde manier door aangetrokken. Het is bedoeld als een statement over boulimia. Daarom staat Jamie Stewart gewoon naast haar, te dansen, haar te negeren. Het idee voor de clip kwam overigens van Angela Seo zelf.

Xiu Xiu - Dear God, I Hate Myself from Kill Rock Stars on Vimeo.

U.S. Girls @ Cafe Oto - 1 March (or: spot the musical references)

Other than the name might imply, U.S. Girls is the moniker used by just one American girl, who also goes by the name of Megan Remy. Her sophomore album Go Grey, which came out just last year, managed to attract some positive reviews, enough to get her on a plane to play some shows on this side of the Atlantic. Whilst listening to said album, it’s almost unbelievable to imagine that all that noise is produced by a single person, in stead of an entire army of people banging away at anything that might produce some kind of sound. Not that it’s just chaos: Megan Remy manages to interweave vocals that sound almost like plain pop music at times with pounding drumbeats and haunting keyboard melodies.

But before U.S. girls can enter the stage, there are some support acts who are also eager to show what they’re capable of. First up is Heatsick, a project that, according their website, “is focused on repetition, as a means of creating abstraction, improvising with organic variations of a theme, yet embracing the artificial to facilitate a psychedelic mind shift”. Heatsick does as this maybe somewhat pretentious instruction manual says. Over and over and over and over. Like a monkey with a miniature cymbal. Oh wait, that’s another band. Well, the joy of repetition is obviously in Heatsick, but the resulting music might be just a bit too monotonous to result in any kind of mind shift, whether psychedelic or not.

Time are next up to take the stage. It’s only the duo’s second performance as a twosome ever, but if they hadn’t explicitly mentioned that little fact, no one would have noticed. The duo combine a seemingly limitless array of instruments to create some hazy post-rock that is vaguely reminiscent of the XX who’ve lost their drum machine, but then even darker and just a bit more scary. The variety in instruments is certainly welcome at this point, but this time it might just be a bit too incoherent to really make the set as a whole work. Maybe they just need a bit less post rock, as now the build up seems to take forever, but the songs never take off. 

As opposed to the support acts, U.S. Girls has already found the balance between repetition and variety. Megan Remy manages to fill the room completely with just her drum machine, synthesizers and voice; except for the part where she is shortly thwarted by a power outage on stage. As a true professional though, she just continues her set, like no one even noticed the sudden lack of drum beats and noise. When she uses the voice transformer on some of her songs, she sounds like Karin Dreijer Anderson’s (she of Fever Ray and The Knife) angry little sister: melodic, but brooding and with a certain ghostly demeanour.

Those melodies are more often than not immerged in multiple layers of noise, which suddenly subside to expose something that could almost be described as pop. Surprisingly maybe, pop and noise seem to harmonise pretty well in this instance, leading to an interesting set, and some possible mind shifting here. It might not be as spell binding as the earlier mentioned Fever Ray, but U.S. Girls certainly make for a memorable night of music.

As the word ‘epic’ is going to be banned from indie music pretty soon, can I use it here one more time, please? Or: Memory Tapes @ the Luminaire

Nou ja, één keer, als we dat woord dan toch gaan verbannen, then I’d better wear it out all the same, no? Op IKRS heeft Memory Tapes al de nodige buzz gekregen: het album Seek Magic eindigde in de eindejaarslijstjes van alle IKRS contributors die aan eindejaarslijstjes doen (alle twee!) en Dayve Hawk, het brein achter het hele idee van Memory Tapes werd zelfs geinterviewd. Wat wilt u nog meer zou je je dan bijna gaan afvragen? Nou, een live optreden van de beste man! En dat kwam er, in London wel te verstaan. En gelukkig voor u heeft IKRS inmiddels een hele London divisie vergaard zodat u er ook een beetje bij kunt zijn. Wat hebben we toch veel voor u, onze trouwe lezer, over!

Hoewel Dayve Hawk voor deze concertreeks nog nooit als Memory Tapes zijnde op een podium heeft gestaan, en er dus nog niet bepaald sprake is van een live-reputatie van de beste man, heeft het vorig jaar uitgekomen album Seek Magic er wel voor gezorgd dat the Luminaire al weken van tevoren uitverkocht is. En in een kleine zaal als the Luminaire gebeurt dat niet bijster vaak. Waarschijnlijk ook dankzij alle hype rondom dat debuutalbum krijgt het voorprogramma wat meer allure. Geen Brits bandje dat om de hoek woont, nee, de band wordt net als Memory Tapes van de ander kant van de oceaan ingevlogen. Het Canadese viertal Fitness Club Fiasco brengt… Beheersing van hun instrumenten is tenminste… You know what? Let’s just not mention them. I think that will do their music more justice than anything I could possibly write. (Of misschien toch een korte quote uit het midden van de set: “Singer/Jimmy: Sorry that was horrible. It’s Mark’s fault.” Drummer/Mark: “No, it’s Jimmy’s fault.” Singer/Jimmy: “No, it’s Marks fault.” Audience: “...”. )

Right, gelukkig heeft iedereen in het publiek een goede reden om te blijven staan. Of hoopt dat althans. Want behalve dat Memory Tapes an sich nog niet vaak voor een niet-fictief, kritisch publiek heeft gestaan (niet te spreken over de de-enthousiasmering verzorgd door het voorprogramma), heeft Dayve Hawk ook nog eens de neiging erg zenuwachtig te worden voor een optreden. Niet dat we daar veel van merken. Bijna onopvallend komt de man het podium op om in alle rust zijn Mac en de vele, vele kabels op te starten en aan te sluiten. Dayve lijkt zich bijna niet bewust van het feit dat er een volle zaal slechts enkele meters van hem verwijderd is en alle ogen op dat moment al op hem gericht zijn. But then again, in zijn muziek creëert hij een eigen wereld, dus misschien heeft hij die op het podium ook nodig om daar te kunnen functioneren.

Hij staat er live in ieder geval niet alleen voor. Nou ja, letterlijk gezien staat hij wel als enige, gezien zijn live begeleiding uit slechts een drummer bestaat, hoewel ‘slechts een drummer’ nauwelijks recht doet aan de alsnog naamloze man. De set begint met een druk op een knop op de laptop, waarop slechts één file blijkt te staan waardoor de set eigenlijk uit slechts één lang nummer bestaat. Praktisch alle muziek komt dus rechtstreeks van een harde schijf af, bijgestaan door drums en Dayve Hawk’s stem en gitaarspel. Wanneer ik u dan ook nog vertel dat wat stage performance betreft het moment dat Mr Drummer zijn sweater uittrekt verreweg het hoogtepunt is (en wat een hoogtepunt!), zou u bijna gaan denken dat dit een saai optreden zou zijn. Niets is minder waar (oké, als iemand zou beweren dat het voorprogramma daadwerkelijk ‘muziek’ maakt zou dat minder waar zijn, touché): ondanks het feit dat je net zo goed een zoutzak in een flanellen shirt (flanel is essentieel in deze) op het podium zou kunnen zetten, weet Dayve Hawk muzikaal gezien precies waar hij mee bezig is.

Meneer Hawk kent overduidelijk de limitaties van het gebruik van zijn laptop. Op plaat kan je daar makkelijk omheen werken, live gaat dat vaak moeilijker. Memory Tapes gaat daar echter verrassend goed mee om door live de nummers op een podium op een andere manier over te brengen dan op het album. De nadruk ligt opeens een stuk sterker op de ritmesectie, die live ook heel sterk is. Het is te hopen dat Mr Drummer binnenkort niet in een liftschaft verdwijnt (too soon, right? Yeah, too soon). Ook het gitaarwerk van Dayve Hawk zelf komt veel meer naar voren. Waar ik persoonlijk zijn werk eerst nog bewonderde om de simplicity van de guitar riffs, moet ik nu te kennen geven dat Mr Hawk een begenadigd gitarist is. Tenminste iets om live naar te kijken, mocht u daar geïnteresseerd in zijn.

Met op het moment nog slechts één album op de plank lijkt er al veel te vroeg een einde aan de set te komen. Al na een half uur worden de eerste noten van ‘Bicycle’ ingezet. Tenminste, het zijn de lyrics van ‘Bicycle’, begeleidt door een intro die ook bij een Duitse crimi uit de jaren ’80 zou kunnen komen. Door slim wat te goochelen met toonladders klinkt het nummer opeens als een totaal ander nummer. En het goochelen met muzikale trucjes gaat verder door het hele nummer heen. Wel heb ik ooit, het is een ware remix versie van het nummer! En wat voor een versie! Epic! (I warned you I was going to use that word). Mocht u vaker op deze blog komen dan heeft u wellicht gelezen dat ‘Bicycle’ mijn favoriete nummer van dit album is en dan vooral dat laatste deel met het koor op de achtergrond. Well, was I in for a threat! In de live versie van dit nummer wordt dat deel namelijk een stukje verlengd. En met een stukje bedoel ik zo’n tien minuten, en dat is dan alleen nog de tijd waarbij Memory Tapes nog daadwerkelijk op het podium staat. Wanneer Dayve Hawk en Mr Drummer het podium namelijk verlaten hebben, gaat de laptop nog minstens zo’n vijf minuten door, wat tot de surrealistische situatie leidt dat een zaal vollop staat te dansen op muziek die uit de laptop komt die inmiddels eenzaam op het podium staat. Wat ik al zei: epic.

Hoewel dit pas het derde optreden is van Dayve Hawk onder de noemer Memory Tapes, heeft hij het live brengen van zijn muziek dus al aardig onder de knie. Mede dankzij een geweldige drummer komen de nummers live nog bijna beter uit dan op het album, waar het al op behoorlijk wat positieve reacties kon rekenen. Enig zwak punt, als er al iets genoemd zou moeten worden, is misschien toch de laptop. Een baslijn die live gespeeld wordt zou hier en daar de nummers toch wat meer nadruk geven en net iets dansbaarder. En voor de volgende keer in maart wil ik graag een echt koor bij ‘Bicycle’, ik vermoed dat dat de enige manier voor mij zou zijn om het woord ‘epic’ nog een keer te mogen gebruiken.

Review Delphic @ the Garage 7th January 2010

Electronic music with soul, that’s how the Manchester based band, who’ve come third in the BBC’s Sound of 2010 music poll, would describe their own music. With their debut album Acolyte coming out on the 11th of January, Delphic are setting out to tour the nation. And they’re not doing this alone: they have taken Mirrors along for the ride.

When the four piece enter the stage in their smart suits and take up their positions behind their synthesizers and laptops, the comparison with Kraftwerk seems imminent. But although they do show a certain level of German precision in their electronic craftsmanship, that’s how far the comparison carries. Mirrors’ music can be best described as a form of electronic pop noir, strongly reminiscent of the early ‘80s, when bands like Depeche Mode and New Order started exploring the use of synthesizers. With catchy and danceable singles as ‘Into the Heart’ and ‘Fear of Drowning’ they seem to be well on their way to do some conquering of the 2010-music world themselves.

Delphic have already gotten a head start at that with their earlier mentioned third place in the BBC’s Sound of 2010 poll, a position held last year by Florence + the Machine (now there’s something to live up to). Not that they seem in any way intimidated by this little fact, quite the opposite actually. It seems that the quartet, who are actually a trio but use a live drummer to spice things up just that extra bit, are ready to prove everyone’s expectations right.

They already managed to get some attention last year when their singles ‘Counterpoint’ and ‘This Momentary’ found their way to the arty and always-worth-listening-to Kitsuné Maison Compilation albums, something electro-pop duo La Roux managed to do a year earlier (Hey! Another comparison to a Sound of 2009 finalist, how much more promising could this become?). So this seems to be time for Delphic to cash in, and that is exactly what they did tonight.

Especially the aforementioned singles, complimented by tracks such as ‘Doubt’ and an epic over ten minutes version of title track ‘Acolyte’ are to blame for their live success. Delphic are not afraid to write songs that are ate least twice the length of a standard pop song, and when they perform their music live, they manage to add even more euphoria to their already very lively and energetic tracks.

Their live performance is certainly impressive. Unlike most bands whose songs are mostly based on electronics, and thus heavily really on samples readily available in their laptops, Delphic manage to really make their music live on stage. This is partly due to the complimentary qualities of the guitar and bass that strongly feature in the performance, but they also manage to almost remix their tracks live on stage.

Delphic appear to be one of the highly tipped bands for the new decade who are very eager to prove to all that the hype is absolutely true. And for once, I think I have to agree.

Yes, daytime television is very interesting... to some people.

Review Beach House @ the Fleapit 9th December 2009

Secret gigs, een concept dat in Nederland misschien niet heel erg ingeburgerd is, maar in London kun je het bijna niet maken om nooit zo’n happening meegemaakt te hebben. In een zaaltje waar normaal gesproken low key art exhibitions worden gehouden (en dat dus ook niet voorzien is van iets basaals als een podium), verborgen achter een pub waar organisch bier wordt geschonken, komt Beach House hun in januari uit te komen derde album Teen Dream promoten. Het trio moet zich door een volgepakte zaal naar voren wringen alwaar hun instrumenten op hen wachten, op een voor de gelegenheid in een met witte dierenvachten afgebakend ‘podium’. Door de opbouw van de abnormale venue kunnen alleen de personen op de eerste twee rijen daadwerkelijk iets zien van de performance, overigens niet bijgestaan door het feit dat alle drie bandleden liever zittend hun werk ten gehore brengen. Gelukkig heeft Victoria LeGrand een stem die het gebrek aan zichtbare stage presence een stuk minder noodzakelijk maakt. En dan is er ook nog dat nieuwe album.

Gezien de gig vooral ter promotie van het nieuwe album is, worden er maar weinig oude nummers gespeeld, en komt Teen Dream integraal voorbij. Niet dat iemand daarover durft te klagen. Na ‘Norway’ lijkt de hele zaal volledig overtuigd te zijn van het feit dat het komende album de voorlopige kroon op het werk van Beach House zal zijn; al zal het vroege lekken van het album daar ook een kleine rol in hebben gespeeld. De combinatie van lo-fi met melodieuze pop en de warme en intrigerende stem van Victoria LeGrand zorgen voor een verrassend samenspel waarvan op de vorige albums al wat te horen was, maar wat nu geperfectioneerd lijkt te zijn. Het trio dat eigenlijk een duo is bestaande uit Victoria LeGrand en Alex Scally, maar live bijgestaan wordt door drummer Graham Hill, weet met beperkte middelen toch een sterke live show neer te zetten.

En beperkte middelen zijn het, voor echt begonnen kan worden herinneren ze ons daar nog even aan door minstens tien minuten nodig te hebben voordat alle lichtjes die moeten branden oplichten en alle instrumenten de geluiden produceren die ze horen te produceren. En dat terwijl de drummer rustig en werkeloos toekijkt vanaf zijn krukje aan de zijkant van de zaal. Wanneer de synthesizer en gitaren van Victoria en Alex uiteindelijk naar volle tevredenheid gehoor geven aan hun oproep kan meteen begonnen worden met ‘Walk In the Park’ in de nog wat kil aandoende zaal. Niet dat de zaal lang kil blijft, zowel muzikaal gezien als fysiek. De afwezigheid van een airco wordt al snel opgemerkt door de met de minuut stijgende temperatuur. Misschien een leuke bijkomstigheid als je naar een band met de naam ‘Beach House’ gaat kijken in december, maar ook voor de band wordt het op een gegeven moment wel erg warm. Maar zoals Victoria al aangeeft, je moet er wat voor over hebben, voor zo’n speciaal optreden. En wanneer er begonnen wordt met een nummer als ‘Walk In the Park’, dan weet je dat ze de waarheid spreekt.

Misschien is het de warmte, misschien is zijn het de nummers, maar het optreden lijkt voorbij te vliegen. Net iets langer dan een half uur hebben ze maar nodig om het bevoorrechte publiek kennis te laten maken met het nieuwe album. Naast ‘Norway’ is ‘Zebra’ nog een hoogtepunt. Zoals alle nummers op het nieuwe album is de kracht van het nummer misschien wel de simpele opbouw. Het klinkt meteen bekend, misschien door de herinnering aan Blonde Redhead die het teweeg brengt, maar met dan met de krachtige stem van Victoria. Na prachtige afsluiter ‘Take Care’, is het ook meteen duidelijk dat een toegift er niet meer inzit, ja dat krijg je met de opbouw van de zaal. De band moet zelfs wachten voor het publiek de zaal begint te verlaten voordat ze zelf hun ‘podium’ kunnen verlaten. Lang wachten op een volgend optreden zal het echter niet zijn: komend voorjaar zijn ze zowel in Nederland als in London te vinden.

Review Hot Club de Paris at the Lexington 23/11/09

In het Engels (en met woordenlimiet :( ) deze keer:

With a new EP in the pipeline for February, Hot Club de Paris decided it was that time of year again when they just have to come down to London. Though the three piece are regular guests in this part of the country, they can count on a large enough fan base to fill up the Lexington this evening.

But before the Liverpudlians can enter the stage, it’s up to the support acts to make sure everyone is in a good enough mood to deal with the Northeners. Unfortunately, yours truly had to miss out on the apparently excellent songwriting qualities of Sparky Deathcap due to an absence of any sense of direction combined with an incapability to ask for directions. The next act lining up tonight is Flashguns, a three piece about to record their debut album. A certain kind of urgency is implied in their indie, guitar based songs that most typical indie bands seem to lack these days: they don’t love to make music, they just have to. This feeling is only magnified by the stage performance of lead singer Sam Johnston who’s charm is just what this band needs. You could say they might be a bit over-pretentious in proclaiming their song ‘St. George’ England’s new national anthem, but you’ve just got to admire their spirits.

Then it’s on to the main act of the night, comprising the afore mentioned Hot Club de Paris. After being slightly put off during the first song by a man bearing a striking resemblance to Sting (Guitarist Matthew Smith: “It’s like I’m playing for one of my heroes”), the gig can really take off. Hot Club de Paris’ music can be best described as energetic math rock: it’s a mix between the energy of bands as Dananananaykroyd and Johnny Foreigner combined with complicated rhythms and guitar riffs. Add a bit of Ramones-style counting off before the song starts to that and you’ve got all the ingredients for a night of Hot Club.

The musical part at least. As the gig evolves, it turns out to be part music, part comedy road show. This is partly due to some apparent technical difficulties in tuning the guitars necessitating some stage banter to fill the time, but mostly it’s just because the three men feel right at home on stage and seem to want to share this feeling with the rest of the crowd. They never get lost though in long stories on how their songs came to be (singer/bassist Paul Rafferty: “This song is about being poor. You’re not poor, are you Sting?”), but find the balance needed to create the perfect atmosphere.

All in all Hot Club de Paris provide a very entertaining night. They are not one the most innovating bands out there, but they do know how to put on a good show and keep the crowds interested, which you have to give them credit for.

Vier uw Halloween met Grizzly Bear

Hoewel menig circusdirecteur hier anders over zal denken, hoort een beer niet thuis in een tent. Een Grizzly Bear dan tenminste. Op Lowlands gaf het viertal al een geweldig optreden weg, maar zet ze in een zaal met een symfonieorkest op de achtergrond en dan krijg je pas echt te horen waar ze toe in staat zijn. Vandaar dat het Barbican Centre dan ook al maanden uitverkocht is. Gelukkig heb je dan nog zoiets als Swine Flu waardoor veel mensen op het laatste moment toch niet kunnen komen opdagen en er nog wat laatste kaarten vrijkomen, tenminste als je de kassa (en de zaal) kunt vinden in het inmense Centre.

Om het publiek op te warmen is St. Vincent, oftewel Annie Clark, gevraagd om de avond te openen. Ze doet dit samen met haar violist/gitarist te midden van het podium dat al helemaal klaar is gemaakt voor Grizzly Bear en het symfonieorkest waardoor ze er nog fragieler uit ziet dan normaal. Voor de gelegenheid is de set wat aangepast: geen volledige band dus, en dat leidt tot een wat tuned down set die minder gitaar georiënteerd is dan de set die ze bijvoorbeeld weggaf op de Affaire afgelopen zomer. Ook al staan ze nu maar met z’n tweeën op het podium, er lijkt nu meer plaats te zijn voor de instrumentatie dan met de volledige band en ook krijgt Annie nu meer de kans om te laten horen wat een geweldige stem ze eigenlijk wel niet heeft. De set bestaat uit een mix van nummers van haar eerste en dit jaar uitgekomen tweede album, Actor. Hoewel dat album over het algemeen goed ontvangen werd, lijkt ze deze avond toch de grote onbekende te zijn. Als eerste verrassing op de avond, is ze dan waarschijnlijk het perfecte voorprogramma.

Na St. Vincent is het slechts even wachten op Grizzly Bear. De band was deze hele week al in London om te repeteren voor dit optreden samen met het London Symphony Orchestra. Op het album Veckatimest werden op enkele nummers de arrangementen al verzorgd door Nico Muhly (ook van Anthony & Johnsons’ laatste album), en voor vandaag heeft hij de arrangementen verder uitgebouwd tot een volledig symfonieorkest. Nu hebben de jongens van Grizzly Bear, en dan met name de bassist, zelf ook al een half orkest op het podium staan met onder andere een dwarsfluit, (bas)klarinet en verschillende piano’s en orgels, maar het wordt toch een stukje indrukwekkender met zo’n honderd extra strijkers en blazers op de achtergrond. “Don’t you think this is fancy?” vraagt bassist Chris Taylor dan ook bijna verontschuldigend na een aantal nummers.

En fancy is het zeker, misschien zelfs iets te fancy gezien in het begin even is te merken dat Grizzly Bear toch niet helemaal gewend is aan het mee laten spelen van het orkest. Zo bemerkt de drummer dat aftellen nu opeens essentieel is en is het voor Ed Droste toch net iets moeilijker om op tijd in te zetten. Maar wanneer die kinderziektes eenmaal verholpen zijn, is de muziek van de jaw-dropping kwaliteit die St. Vincent, die al had mogen gluren bij de repetities, ons eerder op de avond had beloofd. De nummers van vooral Veckatimest lijken gemaakt te zijn om met een orkest te worden gespeeld. Nummers als ‘Ready, Able’ en ‘Foreground’ klinken opeens veel voller en krijgen veel meer contrast waardoor ze er nu echt uit springen. Ook nummers van de eerdere albums als culthit ‘Knife’ en ‘He Hit Me’ krijgen een boost met het symfonieorkest.

Niet alle nummers worden met het orkest samen gespeeld. De singles van het laatste album, ‘Two Weeks’ en ‘While You Wait For the Others’, zijn de enige nummers die band alleen speelt. Hoewel het nog steeds de beste nummers van het album zijn, komen ze door het gebrek aan begeleiding toch een beetje bleekjes uit de verf naast de andere nummers die nu opeens hun full potential laten zien. Nou ja full potential, Chris Taylor moet na een nummer even lachend melden dat het wel jammer is dat we door het einde van het nummer heen hebben geklapt. Ze hadden namelijk een speciaal einde bedacht dat we nu gemist hebben. “Oh well, I guess you can hear it on the album.”

Welk album hij daarmee bedoelt is alleen niet helemaal duidelijk. Aankomende week zal er namelijk een special editie van Veckatimest uitkomen, met nummers van dat album die tijdens verschillende sessies over de wereld zijn opgenomen. Het lijkt dus erg onwaarschijnlijk dat dit concert daar ook bij zal zitten. Maar ik mag hopen dat het een hint was dat dit optreden ook is opgenomen, want het is gewoon zonde als dat niet gebeurd is. En als het dan toch opgenomen zou zijn: graag met video graag waarin de Grizzly Bears in het publiek (ja, het is Halloween mensen) ook even in beeld komen.

(Photo's by Jellybeanz)

Los Campesinos! at Relentless Garage

Als ik alleen naar een concert ga, voel ik me meestal toch wat minder op mijn gemak dan wanneer er iemand naast me staat die ik bij ieder nummer wat er vooraf gedraaid wordt lastig kan vallen door al na twee seconden het nummer te raden. Iedereen is met vrienden bij het concert en iemand die alleen staat wordt vaak toch een beetje vreemd aangekeken. Bij The Garage is daar echter totaal geen sprake van. Vooraan het podium staat een hele verzameling van einzelgangers die het hele zuiden van Engeland (en Nederland) lijken te representeren. Dat mensen massaal zo ver reizen om de band van vanavond te zien (of ze zelfs de hele tour achterna reizen in een enkel geval) wekt natuurlijk hoge verwachtingen. Nu heeft bijna iedereen die er staat ze ook al meerdere keren gezien en weet dus dat die verwachtingen minstens gerechtvaardigd zijn. Het is alleen alweer een tijdje geleden dat LC! in het thuisland optrad. Nu met het derde album, Romance is Boring, op komst is het daarom weer eens tijd om het podium op te gaan.

Maar niet voordat vriend van de band, Sparky Deathcap, eerst heeft mogen optreden. Sparky begint met een verontschuldiging: hij heeft namelijk pig flu, or man flu (But really, that’s just the same, isn’t it feminists?). En met die simpele opmerking is meteen de hele toon voor het korte optreden van Sparky gezet: nummers met een sarcastische ondertoon terwijl hij zichzelf begeleidt op gitaar. En met een beetje hulp van Gareth Campesinos! die de powerpoint presentatie verzorgt. Yup, een powerpoint presentatie. Want het is uiteraard bijna Halloween, en daar wil Sparky ons nog wel iets over mededelen door middel van een powerpoint presentatie. En helaas voor Sparky is die presentatie ook wel zo ongeveer het enige wat een beetje de aandacht bij zijn optreden weet te houden. Zelf staat hij er namelijk een beetje bij als zak aardappelen en lukt het hem niet echt om boven het geroezemoes in de zaal uit te komen. Gelukkig is daar dan nog zijn backing band bestaande uit alle zeven leden van LC! die hem bij de laatste nummers even bijstaan en zorgen dat het grootste deel van het publiek toch even hun aandacht richting podium richt. We zullen het maar wijten aan zijn griepje.

Na Sparky Deathcap is het tijd voor het Schotse viertal Copy Haho, wat qua muziek al een heel stuk meer in de richting van LC! ligt: vrolijke dansbare muziek, helaas alleen zonder de inhoud die LC! dan weer wel heeft. Daardoor blijft het dan ook niet echt hangen, en de stage banter maakt het er ook niet veel beter op. Schijnbaar is de bassist (die nogal graag in het middelpunt van de belangstelling lijkt te staan) deze tour van de slechte grappen, en schijnt hij te denken door hier slechts naar te refereren al een grap te hebben gemaakt. Wanneer het uiteindelijk na verschillende pogingen nog niet lukt om mensen daadwerkelijk aan het lachen te krijgen, springt hij in een wanhoopspoging maar het publiek in om toch zijn benodigde hoeveelheid aandacht te krijgen. Buiten de bassist om probeert de rest van de band gewoon de set af te werken, wat nog redelijk lukt zonder de volledige aandacht van de bassist.

Als Copy Haho het na een half uurtje voor gezien houdt, is het tijd om het podium klaar te maken voor LC!, iets wat nogal wat tijd in beslag neemt gezien de band inmiddels uit wel acht personen bestaat. Toetseniste Alex werd dit jaar vervangen door Kim, de zus van Gareth, en omdat Gareth toch enigszins de neiging heeft het publiek in te springen en alle vrije ruimte op het podium optimaal wil gebruiken, neemt Rob ‘Sparky Deathcap’ Thomas het glockenspiel voor zijn rekening. Ondanks dat iedereen in de zaal voor LC! is gekomen en het uitverkocht is, is er ook vooraan toch meer dan voldoende ruimte voor iedereen. Gareth zelf geeft het ook al aan tijdens het optreden: Relentless Garage is echt een fantastische venue. Het is deze zomer pas geopenend en ziet er mede daarom dan ook geweldig uit. Niet dat een nieuwe venue automatisch betekend dat een venue ook goed is (mag ik hier even verwijzen naar Watt, Rotterdam?) , maar the Garage is één van de beste zalen die ik tot nu gezien heb.

Maar het gaat uiteindelijk niet om de zaal, maar om de band die in die zaal staat. LC! kiest ervoor om met een rustiger nummer te beginnen, wat niet zo’n goede keuze lijkt gezien het nu wel even duurt voor iedereen echt los komt. Niet dat dat heel lang op zich laat wachten want zodra er een nummer van het eerste album voorbij komt staat de hele zaal op zijn kop. Gareth houdt zich ook zeker aan de belofte dat hij, nu Sparky over het glockenspiel gaat, nog actiever over het podium en de eerste rijen voor het podium stuift. Al na twee nummers staat hij bezweet het haar uit zijn gezicht te wrijven terwijl de andere zeven nog fris op het podium staan (If I seem tired, than that’s because I played the first half for Arsenal). De set wisselt af tussen nummers van het eerste album, Hold On Now, Youngster… en de ‘record’ We Are Beautiful, We Are Doomed, die allemaal met een gelijk enthousiasme worden begroet. Ook komen er enkele nummers van het nog uit te komen nieuwe album voorbij.

De band lijkt zeker gegroeid te zijn sinds het uitkomen van WABWAD: waar het eerst nog “Oh, we kid ourselves there’s future in the fucking, but there is no fucking future,” was, is het nu “The sea is a good place to think about the future”. Toch nog een toekomst voor de band dus, al lijkt romantiek wel te zijn opgegeven gezien de album titel Romance is Boring waar het op het vorige album nog was: “The only way to vaguely get along in love is to love the other slightly less than you get in return. I keep feeling like I’m being undercut.” Ook instrumentaal is er ruimte voor nieuwe dingen als een slide guitar en de dwarsfluit die Kim Campesinos! met zich meebracht. De samenzang lijkt ook te zijn uitgebreid op de nieuwe nummers, vooral door Ellen en Kim. Het meest in het oog springende nieuwe nummer is echter ‘The sea is a good place to think about the future’. Alle vrolijkheid die zo kenmerkend was voor LC! wordt hier achterwege gelaten en waar het nummer an sich al goed was, werkt het live nog vele malen beter. Gareth staat zichtbaar emotioneel op het podium en schreeuwt de teksten letterlijk de zaal in die het bijna nog rauwer terug schreeuwt.

Hoogtepunt van de avond blijven echter nog steeds ‘You! Me! Dancing!’ (wat na één toon al direct met een enthousiasme wordt onthaald alsof Engeland net wereldkampioen voetbal is geworden) en vaste afsluiter ‘Sweet Dreams, Sweet Cheeks’ van het eerste album. Waar het bij eerdere nummers al een chaos was, is die hier compleet. Zowel op het podium als in de zaal, en bij de security die ook niet schijnt te weten wat ze overkomt. It's all flaming limbs at the front line.Ondanks de chaos blijven de jongens en meisjes van LC! toch zo ongeveer de meest aardige band die er op deze wereld rondloopt. Het publiek wordt uitgebreid en oprecht bedankt voor het komen, naast iedereen die ook maar iets met de band te maken heeft. En na afloop neemt iedereen ook ruim de tijd om een praatje te maken met alle aanwezigen en de nodige persoonlijke bedankjes uit te reiken (tweede keer in een maand tijd dat een band me persoonlijk bedankt voor het aanwezig zijn, I’m feeling ever so slightly self-conscious here).

Dag 3: Dinosaur Pile-Up

Drie keer is scheepsrecht, en dat blijkt deze keer ook het geval met de beste venue en de beste bands van de week. Dinosaur Pile-Up maakt zijn opwachting in Monto Water Rats, wat een gezellige bar met een heerlijke hangbank blijkt te zijn, die gelukkig nog helemaal vrij is wanneer ik weer ruim een uur voor de daadwerkelijk aanvangstijd aankom bij de venue. In tegenstelling tot de show van gisteren is dit een ‘over 21’ gig wat betekent dat ik vandaag een van de jongste aanwezigen ben, wat een welkome afwisseling is.

Telegraphs mogen de avond openen voor een al volle zaal. De band heeft al een debuutalbum (We Were Ghosts) uit en weet dus hoe ze een publiek moeten vermaken. Gezien de zaal maar klein is, en er dus ook maar een paar enkele boxen staan, laat ik mijn oordoppen maar in mijn tas zitten. In zo’n kleine zaal zullen die vast niet nodig zijn. Well think again. Telegraphs weten zo’n muur van geluid te creëren dat zelfs Fuck Buttons er jaloers op zouden zijn. Ze spelen straightforward punkrock, maar gaan er allemaal helemaal voor waardoor ze live in ieder geval een bezienswaardigheid zijn. Een handjevol fans vooraan dat speciaal voor de band is meegereisd uit Brighton weet samen met de band voor een goede sfeer te zorgen tijdens de twintig minuten waarin de band laat horen wat ze kunnen.

De band van de avond is echter Dinosaur Pile-Up. Matt Bigland, de man waar de hele band om draait, verschijnt als eerste op het podium, vooral om zijn gitaar te stemmen, iets dat ook gedurende het optreden één van zijn favoriete bezigheden blijkt te zijn. Aan het begin van het optreden maakt hij ook meteen duidelijk dat hij de belangrijkste persoon uit de band is wanneer bassist Tom hem vraagt of hij nog een setlist heeft, en Matt hem onceremonieel meedeelt ‘that he needs to back off’. Wanneer het optreden even later daadwerkelijk onderweg is, verbetert het humeur van Matt echter aanzienlijk en blijkt het een heel vriendelijke jongen te zijn. Hij is zelfs bereid om na ieder nummer de actuele tijd door te geven die hij kan zien op de knipperende klok die naast hem hangt zodat iedereen weet dat hij precies 32 minuten op het podium staat.

De set bestaat vooral uit nummers die al enige tijd over het internet circuleren, zoals het kleine hitje ‘Love Is A Boat And We’re Sinking’, dat zoals Matt al aangeeft ook meteen het oudste nummer is dat ze zullen spelen. Nieuw werk komt echter ook aan bod, in de vorm van een nummer dat als ik goed heb verstaan (mijn gehoor liet iets te wensen over na het voorprogramma) ‘Underground’ heet. Het is een lo-fi gitaargeörienteerd indie nummer in de lijn van ‘Love Is A Boat’ en zal te horen zijn op de EP die het trio op 17 augustus (of 13 augustus, once again my hearing slightly failed me) uit zal brengen.

De korte set wordt door de bassist traditioneel afgesloten door zijn gitaar richting drumstel te gooien terwijl Matt zijn gitaar nauwkeurig op zijn monitor positioneert zodat geen enkele snaar de neiging heeft ontstemt te raken. Helaas voor de drummer en de bassist wil het publiek meer horen, en zijn deze genoodzaakt de bas zo uit het drumstel te verwijderen dat beide instrumenten nog werken. Voor de bas wordt die hoop echter snel opgegeven en wordt een vervangingsexemplaar tevoorschijn getoverd van achter de coulissen. Matt geeft nog even de tijd aan, en dat ze niet hadden verwacht nog een toegift te moeten spelen. Gekozen wordt voor een exclusieve première van een tweede nummer van de deze maand uit te komen EP, waarvan de titel me op het woord ‘Breeze’ na compleet ontgaan is. Net als het eerdere nummer is ook dit weer een nummer met een catchy melodie waardoor de nieuwsgierigheid naar de EP bij mij in ieder geval nog verder toeneemt.


Thuisland kamergenoten: Duitsland (zelfde als gisteren)
Band van de dag: Dinosaur Pile-Up
Mondkapjes teller: nog steeds 1

Dag 2: Dronken piraten & You Love Her Coz She’s Dead

Na een dag de toerist te hebben uitgehangen (één dag mag dat), is het ’s avonds voor de eerste keer op naar Camden waar You Love Her Coz She’s Dead die avond de Barfly zal proberen te vullen. Proberen, want een paar honderd meter verder speelt Simian Mobile Disco gratis in the Roundhouse in het kader van het iTunes festival. Enig probleem met gratis binnenkomen is dat je daarvoor in de rij moet staan vanaf ongeveer drie uur ’s middags, iets waar velen schijnbaar wel zin en tijd voor hadden gezien de rij die al ongeveer bij het Tubestation begint.

Net als een dag eerder betekent ook deze avond ‘doors open at 7pm’ dat de deuren pas om kwart over acht open gaan, waardoor ik, een Duits meisje met haar moeder en een stel dronken piraten de ruimte moeten delen tijdens het uur waarin we moeten wachten. En dat hele uur lijkt het alsof wij de enigen zijn die niet aansluiten in de rij voor Simian Mobile Disco (of in het geval van de piraten: te dronken zijn om de rij te kunnen vinden zelfs na enkele pogingen, hoewel de rij vanuit het raam te zien is).

Verrassend genoeg weten de piraten uiteindelijk wel de weg naar de zaal boven te vinden, net als het voornamelijk 14-jarige publiek dat op het laatste moment nog op komt dagen. Iedereen die al wel aan groeispurt is toegekomen staat of achter de bar, of hoort bij één van de bands die optreden (of is piraat). Voordeel is wel dat ik daardoor niet zo opval met mijn cola.

De eerste naam voor vanavond is Casiokid, het enkelvoud, niet het meervoud dat een week eerder nog te bewonderen was op de Affaire. Casiokid is echter niet alleen, hij heeft een drummer meegenomen die de beats verzorgt om de muziek die uit de synth komt te vergezellen. Erg memorabel is het optreden niet. Aan het begin van ieder nummer drukt de zanger op een knopje waarna de muziek begint waar hij simpelweg over heen schreeuwt of af en toe zingt. Soms wordt er nog wat aan knopjes gedraaid, maar meer om interessant te doen dan om echt iets aan het geluid te veranderen. Gelukkig voor de band bestaat het publiek uit kinderen die met iedere beat tevreden zijn.

Wanneer je echter denkt dat het niet veel erger kan worden komt I Haunt Wizards het podium op. Nog voor er enig geluid geproduceerd is, is de band zelfs door het jonge publiek al afgeschreven. In een poging er camp uit te zien, klimt zangeres Helen Kirby vergezeld door twee van haar vriendinnen die vanavond mee mogen doen als achtergrondzangeressen het podium op. De matchende outfits zijn het enige wat deze avond samen gaat, want zingen doen ze alle drie in een andere toonsoort. Eén van de vriendinnen geeft het al snel op en gaat over op karaoke waarbij ze zich maar stort op de ingestudeerde danspasjes, waaronder een wel erg misplaatste Hitlergroet. Om niet al te erg af te gaan lijken de drie dames zich maar dom te houden wat echter het omgekeerde effect heeft. Wanneer er incidenteel niet vals gezongen wordt, is het ook niet veel beter. De band lijkt op de weg naar het grote publiek te zijn gesprongen die Little Boots eerder dit jaar opende, alleen dan op een totaal hersenloze manier die zelfs niet aanslaat bij dronken piraten.

Tijd dan voor een band met wel een goede live-reputatie. In contrast met de eerdere bands van de avond, bespelen zowel Elle als Jay Dead daadwerkelijk een instrument wat al een hele verbetering is ten opzichte van de karaoke waaruit de avond tot nu toe vooral bestond. YLHCSD maakt 8-bit electro die naadloos aansluit bij bands als Crystal Castles en Kap Bambino waarbij Elle Dead onverstaanbare teksten het publiek in schreeuwt terwijl Jay Dead de synths bedient. Vergeleken bij de zangeres van Kap Bambino lijkt ze in het begin een beetje rustig, maar ze blijkt alleen wat tijd nodig te hebben om erin te komen. De tieners in het publiek hebben dat echter niet. Waar ze eerst nog rustig naar het podium stonden te staren onderwijl een enkele dansmove bij de eerdere bands gaan ze bij de eerste geluiden uit de synths los alsof ze nog maar een paar uur te leven te hebben, tot verschrikking van in ieder geval het Duitse meisje naast me dat zich snel veilig aan de bar vestigt. Tieners lijken ook vooral de doelgroep te zijn van de band, want behalve dat het hard gaat is de muziek weinig opvallend wanneer je ook alternatieven als Kap Bambino hebt. Het enige nummer dat uitsteekt boven de brei aan beats is ‘Superheroes’ dat gefeatured werd op de vorige Kitsuné compilatie. Het is leuk voor even, maar na een half uur wil je toch wel wat variatie horen in plaats van alleen geschreeuw en dezelfde synth geluiden in hetzelfde tempo.
(Foto YLHCSD afkomstig van Roarezine

Thuisland kamergenoten: Duitsland
Band van de dag: You Love Her Coz She’s Dead
Mondkapjes teller: 1 (maar Michael Jackson fan)

London Trip dag 1: De reis & White Rabbits

Hoewel vliegen nooit mijn hobby zal worden, is het bij het naar London vliegen toch wel erg aangenaam dat je voor het landen op Heathrow over de stad vliegt. Beter nog wordt het wanneer je dan naast de vrouw zit van de architect van het Olympisch stadion die bijna dagelijks maquettes van de stad ziet en dus vanuit het vliegtuig feilloos alle belangrijke gebouwen kan aanwijzen zodat je in ieder geval alle voetbalstadions al hebt gezien.

En wat een geweldig systeem is dat openbaar vervoer in London! Zodra het je tenminste is gelukt om een kaartje te bemachtigen voor de Underground (het is aan te raden om wanneer je je credit card meeneemt ook de pincode van deze kaart uit je hoofd te kennen en niet alleen de vier cijfers waar deze uit bestaat met 24 verschillende volgordes waarin deze cijfers zich kunnen bevinden).

Eenmaal geïnstalleerd in mijn hostel (want wanneer je twee weken van tevoren je tripje plant is een hotel geen betaalbare optie meer) kan ik meteen op weg naar de eerste venue van de week die gesitueerd is in Hoxton, de kleinste wijk van London. En klein blijkt Hoxton inderdaad te zijn gezien ik het zonder te merken voorbij loop waardoor ik uiteindelijk een half uur later dan gepland arriveer, maar nog steeds ruim een uur voor de eerste band het podium zal betreden gezien ‘start at 7pm’ schijnbaar half negen betekent.

De eerste band van de avond is Stars and Sons afkomstig uit Brighton. Het begint al meteen met een valse start, want alhoewel de zanger/toetsenist denkt dat hoge noten bij zijn stem passen moeten ik en het publiek toch constateren dat dit bepaald niet het geval is. Gelukkig worden de hoge regionen na één behoorlijk vals nummer snel verlaten om voor een paar nummers over te gaan op spoken word, dat ook niet veel beter is. Gelukkig weten ze zich aan het eind van hun korte set nog te redden met twee poppy nummers waarin de zanger opeens wel enige zangkwaliteiten blijkt te bezitten. De nummers vormen de A en B kant van hun net uitgekomen eerste single en herinneren vooral aan Air Traffic.

Na deze toch wat slechte start kan het eigenlijk nog alleen maar beter worden, en het wordt ook meteen een heel stuk beter wanneer Goldheart Assembly de volgende band blijkt te zijn. Dit uit London afkomstige zestal geeft er al meteen blijk van al wat langer mee te gaan dan voorgaande band. De band die eruit ziet alsof ze familie zijn van Kasabian maar klinkt als een popversie van Fleet Foxes voelt zich duidelijk thuis op het podium. In oktober zal hun debuutalbum uitkomen waarvan nu de eerste single ‘So Long St. Christopher’ nu net uit is. Afgaande op de gespeelde set is dit een slecht gekozen single gezien dit één van de weinige langzame nummers is, en zeker het saaiste nummer wat voorbij komt. De kwaliteiten van de band met twee leadzangers komen beter naar voren in een nummer als ‘Oh Really’, al doen de opnames op hun MySpace eigenlijk geen recht aan het live-optreden.

Na behoorlijk wat wachten is het dan eindelijk tijd voor de hoofdact van de avond White Rabbits. Eerder dit jaar brachten de Amerikanen hun tweede album uit, dat niet zo goed werd ontvangen als debuut ‘Fort Nightly’. Dit is ook goed te merken wanneer de set begonnen wordt met een aantal nummers van het jongste album dat op niet al te veel enthousiasme kan rekenen. Daarbij komt dan ook nog dat gitarist Alexander Even, de man die tenminste aan het begin van de set het meest enthousiast lijkt te zijn, meteen de helft van zijn snaren aan gort helpt waardoor zijn gitaarspel ook nog even wegvalt.

Net als Goldhearts Assembly heeft ook White Rabbits twee leadzangers in de gelederen. Waar bij eerdergenoemde de stemmen van de twee zangers elkaar echter prachtig complimenteerden, lijken de stemmen van de zangers van White Rabbits wel erg op elkaar waardoor het hebben van twee zangers niet duidelijk een toegevoegde waarde lijkt te hebben. De eerste helft van de set wordt zo plichtsgetrouw afgewerkt, waarbij het enthousiasme aan beide zijden van het podium te wensen overlaat. Wanneer ‘The Plot’, successingle van het eerste album, dan tegen het einde van de set eindelijk aan bod komt, wordt pas duidelijk waarom deze band überhaupt de hoofdact van de avond is. Opeens komt er vaart in het optreden en komt er beweging in de volle zaal. Inclusief toegift weten de Amerikanen die deze avond hun tour afsluiten net geen uur te vullen, dat toch ietwat teleurstellend is voor een band met al twee albums op de plank. Al is er gezien de eerste helft van de set ook wel wat te zeggen voor het overslaan van het grootste deel van het oeuvre.


Thuisland kamergenoten: Maleisië (de meest ideale kamergenoten ooit, ze zijn zo stil dat je niet eens merkt dat ze er zijn en ze maakten mijn bed voor me op).
Band van de dag: Goldhearts Assembly
Mondkapjes teller: 0

De Valkhof Affaire: filling in the gaps

Zaterdag:
Hoewel er voor iedere dag die de Affaire duurt regen is voorspeld, begint het hele gebeuren in een zonovergoten Valkhof Park. Niet dat dit gegeven helpt om voor de openingsact mensen richting het hoofdpodium te lokken. Niet meer dan een handjevol mensen ziet hoe Still Flyin’, één van de bands uit San Francisco (naast later dezelfde dag nog Deerhoof en The Dodos op zondag) het festival opent. Zanger en songwriter Sean Rawls doet pogingen de plukjes publiek die er wel zijn bij het optreden te betrekken, maar met weinig succes. Zijn herhaaldelijke vraag of iemand misschien een leuke mop kent (nothing racial please), eindigt steevast in een stilte vanuit het publiek of een gesprek met enkele mensen die het aandurven vooraan bij het podium te gaan staan dat voor de andere tien aanwezigen niet te volgen is. Wanneer hij bij het nummer ‘Rope Burn’ het publiek vraagt op hun knieën te gaan zitten uit respect voor zijn door een alligator opgegeten hond, doet verrassend genoeg de helft van het publiek toch mee. Helaas voor de band is dit door het gebrek aan publiek echter niet bepaald indrukwekkend. Net als de set die de band afwerkt. Zelf lijken ze er wel zin te hebben, maar het enthousiasme wordt niet overgebracht op het publiek. Deels komt dit door de wisselingen van stijlen in de muziek, die van funk via pop naar ska gaan. Steeds passen er een paar nummers stilistisch bij elkaar, waarna alles wat je daarvoor hebt gehoord overboord wordt gegooid en er een andere band op het podium lijkt te staan. Enig pluspuntje is het catchy nummer ‘Good Thing It’s A Ghost Town Around Here’, dat ondanks enig slordig spel toch enigzins het enthousiasme van de band over weet te brengen.

Beter gaat het later op de avond bij Deerhoof. Ten eerste al gezien de hoeveelheid publiek die nu de vlonders voor de Saddlespan (waarvan proefondervindelijk is vastgesteld dat het de Charlie van Lowlands is, en dat deze niet wordt schoonmaakt) vult. De experimentele noise rock band, die wederom uit San Francisco komt, kan al rekenen op een groepje fans dat zich voor het podium heeft verzameld. Dat groepje zorgt voor de nodige beweging in het publiek gedurende het hele optreden van de band, al is het erg bescheiden vergeleken met het inferno dat Kap Bambino de volgende dag teweeg zal gaan brengen. Zangeres Satomi Matsuzaki springt het meest in het oog met haar expressieloze blik, wat niet als negatief punt moet worden beschouwd. Het is zelfs indrukwekkend, vooral wanneer ze tijdens de dansjes die ze samen met één van de gitaristen doet zelfs geen glimlach laat zien, terwijl diezelfde gitarist lacht alsof hij de tijd van zijn leven heeft. Nog meer indruk maakt ze wanneer ze van links naar rechts of het podium stuift alsof haar leven afhangt van deze veredelde shuttle run, en nog steeds met dezelfde koele blik. Ook muzikaal weet het optreden te boeien. Het is duidelijk dat deze band al wat langer meedraait dan de jongelingen die eerder op de dag het festival openden. Ze hebben dan ook al negen albums op hun naam staan, dus materiaal genoeg om een set van een uur te vullen, inclusief de toegift die alleen is toegestaan voor de afsluiter van de avond. Voor die toegift vindt allereerst al een algemene instrumentenwissel plaats, waarna de drummer ook nog blijkt te kunnen zingen en ze een waar surfrock nummer ten gehore brengen. Met het enigszins quirky nummer ‘Panda Panda Panda’ wordt de eerste (regenloze) dag dan afgesloten.

Maandag:
Op maandag de eer aan één van mijn persoonlijke favorieten om de dag te openen: St. Vincent. Annie Clark en haar band van multi-instrumentalisten hebben eerder dit jaar een nieuw album uitgebracht, en het grootste deel van de nummers zijn dan ook afkomstig van Actor. Op dat album staan vooral nummers met een half orkest op de achtergrond, dus het was even spannend hoe ze dit live zouden gaan brengen. Het probleem wordt echter makkelijk opgelost door de inbreng van de bassist/klarinettist, gitarist/violist/toetsenist, fluitist/saxofonist/klarinettist/toetsenist en bij gebrek aan verdere instrumenten of handen om deze te bespelen het gebruik van enkele samples. Waar eerder de zangeres van Deerhoof nog uitblonk in het zonder enige expressie aankijken van het publiek, speelt Annie Clark het tegenovergestelde klaar. Met haar grote ogen brengt ze iedere emotie zonder enige moeite over en weet ze heel wat aandacht op zichzelf te vestigen. Vooral wanneer de nummers dreigen te ontsporen en Annie laat zien dat ze behalve een engelengezichtje ook heel wat talent wat betreft het bespelen van haar gitaar bezit, vliegt de geheel mannelijke fotografenpopulatie naar voren om het plaatje vast te leggen. De hele band geeft overigens blijk van een uitstekende beheersing van hun instrumenten, iets dat jammer genoeg enigszins te niet wordt gedaan door de te hard afgestelde ritmesectie. Maar op dat kleine minpuntje na is er weinig aan te merken op de set die wordt afgewerkt tussen het stemmen van de vele instrumenten door.

Dinsdag:
De planning zit Three Trapped Tigers een beetje tegen. De presentator van de Affaire mag de band uit London dan wel aankondigen als vuurwerk, veel mensen kiezen er toch voor om gedurende het optreden alvast weg te lopen om een goed plekje te verzekeren tijdens het echte vuurwerk dat traditiegetrouw de eerste loopdag van de Vierdaagse afsluit. En als ze dan ook nog eens ruim een kwartier later dan gepland beginnen werkt het spektakel op de Waal ze toch wel erg tegen. Zeker tijdens het laatste nummer, wanneer ze een poging doen met een rustig nummer af te sluiten, en ze onbedoeld een extra laag special effects toevoegen aan hun muziek in de vorm van exploderende vuurpijlen. Gelukkig hebben ze daarvoor wel de kans gehad om hun instrumentale post rock ten gehore te brengen zonder de inmenging van de feesten die buiten het Valkhof plaatsvinden. Het drietal, dat ooit begon als tweetal totdat Tom Rogerson en Matt Calvert besloten dat ze liever een echte drummer hadden dan een vastlopende computer, weet in ieder geval hun eigen wereldje te creëren. Het is moeilijk om mee te bewegen op de ingewikkelde ritmes die de (overigens jarige) drummer Adam Betts voortbrengt waardoor het publiek voor het grootste deel van de tijd stil staat te genieten van de muziek. Want genieten is het wel. De drie mannen tonen zich zeer bekwaam op hun instrumenten en zijn goed op elkaar ingespeeld. Wanneer Tom dan ook nog zijn vocalen inzet, die vooral als extra laag instrumentatie worden gebruikt, herinnert de muziek even aan het solowerk van Thom Yorke. Al met al is het een uitstekend debuut buiten de landgrenzen van Engeland, en het is dan ook goed te horen dat de band van plan is in november weer terug te komen naar Nijmegen.

DM Stith weet te intrigeren in intieme setting

In de kelder van een bioscoop, waar nog een zaal met podium verstopt blijkt te zijn, geeft David Michael Stith met zijn band, en complementary troetelbeer-pleister, acte de presence in Nijmegen. Zijn eerder dit jaar op het Asthmatic Kitty label uitgekomen debuut ‘Heavy Ghost’ werd goed ontvangen door de pers, van de NME kreeg het zelfs een 9, dus je zou je terecht kunnen afvragen waar de hype blijft. Tot die hype er komt, is het echter nog mogelijk om hem te zien op bijzondere locaties, zoals comfortabel gezeten vanuit een bioscoopstoel. En die locatie voegt zeker wat toe aan de sfeer van het concert.

Vanuit de bioscoopstoel is het namelijk voor iedereen mogelijk om goed te kunnen zien wat er op het toneel (want eigenlijk is het meer een toneel dan een echt podium) gebeurt zonder tussen de schouders van twee lange mannen die zich voor je hebben weten te manifesteren heen te kijken. Nadeel is dan weer wel dat je toch echt in een bioscoopzaal zit: je hoort alles wat er om je heen gebeurt, en dan bedoel ik niet op het podium. Zo worden laatkomers nu wel erg irritant (vooral als ze dan ook nog op de voorste rij willen gaan zitten) en die man die last heeft van een verkoudheid werkt nu ook iets meer op de zenuwen dan in een normale venue.

DM Stith wordt voorgegaan door zijn violiste Marla Hansen die zelf ook enig talent voor het schrijven van liedjes blijkt te bezitten. Een beetje schuchter staat ze met haar viool, omgehangen alsof het een gitaar is, in haar eentje op het toneel, omgeven door de instrumenten die pas later op de avond in gebruik zullen worden genomen maar nu haar eenzaamheid benadrukken. Haar ingetogen nummers, voornamelijk geplukt op de viool, zorgen voor een bijna doodse stilte in de zaal: wanneer iemand aan de andere kant van de zal over zijn stoel schuift is het te horen. Al is die stilte meer te wijten aan de bioscoopzaal waar een ieder meer geneigd schijnt te zijn mond te houden, dan aan het talent waarmee Hansen voor de dag komt. Het zijn kleine, vertederende nummers, maar meer dan een opwarmertje voor het hoofdprogramma is het niet.

Na een pauze van slechts enkele minuten, die wat korter is dan men gewend is bij een concert (even snel iets te drinken halen is er niet bij), verschijnt een man in een ‘Illinoise’ shirt op ten tonele die nog even waterflesjes neerzet voor de band. Het blijkt DM Stith zelf te zijn, meteen blijk gevend van zijn innemende persoonlijkheid. Wanneer hij dan daadwerkelijk zijn gitaar omhangt, moet hij toegeven dat hij nog niet zo goed is in het beginnen van een set. Dat is iets waar hij nog wat oefening in nodig heeft, maar dat is hem vergeven gezien hij nog geen jaar geleden (op aandringen van Shara Worden van My Brightest Diamond) pas is begonnen met optreden. Wanneer hij het eerste nummer inzet verdwijnt het initiële gevoel van ongemakkelijkheid echter totaal, en je kun je niet anders dan onder de indruk zijn van de stem en gevoel voor het brengen van sfeer van de man. Vrijwel het hele album komt voorbij, en waar het op plaat al goed klinkt, wordt er live een hele nieuwe dimensie aan toegevoegd. Nummers als ‘Pity Dance’ en ‘Thanksgiving Moon’ worden adembenemend mooi uitgevoerd en het hele publiek wordt in vervoering gebracht.

Een kleine afleider van de aandacht is de wenkbrauw van de man in kwestie, of liever wat daarboven hangt. Van een afstandje is het niet goed te zien, maar tegen het einde van de set wil David toch even van het hart dat het hier een originele troetelbeer-pleister betreft. Rock & Roll als hij is, kreeg hij het bij een eerder optreden namelijk voor elkaar zijn wenkbrauw open te halen bij het snel aan de kant zetten van zijn gitaar om plaats te nemen achter de toetsen. En wanneer je op tour bent moet je het doen met de middelen die voorhanden zijn, dus de troetelbeer-pleister van de celliste was zeer welkom.

De reguliere set wordt door David afgesloten van achter de toetsen met door nummer ‘Braid of Voices’, waarbij de strijksters hun instrumenten inwisselen voor rode stofzuigerslangen. Waar dit er in eerste instantie vooral grappig uitziet, weten ze met deze ‘instrumenten’ toch verschillende tonen en zelfs muziek te produceren. Wanneer na dit nummer de band het toneel verlaat, worden ze nog overladen met een welverdiend applaus. En zoals het een goed artiest betaamd, komen ze ook nog terug voor een korte toegift. Het publiek is hiermee echter nog niet tevreden gesteld, en blijft ook nadat de band voor de tweede keer het podium heeft verlaten doorgaan met het applaus. Deze keer brengt een handje vol mensen zelfs een staande ovatie. Wat bij een concert in een normale venue niet zo bijzonder zou zijn, technisch gesproken is ieder applaus dan al een ‘staande’ ovatie, maar wanneer het publiek er ook nog daadwerkelijk voor moet opstaan (met problemen als in slaap geraakte voeten door de comfortabiliteit van de stoelen inbegrepen) geeft het blijk van een gemeende waardering. Jammergenoeg mist het zijn uitwerking: DM Stith keert niet voor een tweede keer terug: hij staat inmiddels namelijk al bij de merchandise stand om eigenhandig zijn debuut uit te delen.

Na een dag later ook nog in Amsterdam te hebben gespeeld, heeft DM Stith ons landje weer voor onbepaalde tijd verlaten. Mocht u hem toch nog live willen zien, dan zal het wachten waarschijnlijk niet al te lang duren, gezien hij aangaf dat Nederland tot zijn favoriete landen om te spelen behoorde (hoeveel waarde u aan die woorden wilt hechten laat ik aan uzelf over). Maar mocht u de kans krijgen: grijp deze met beide handen aan!