If you’re a regular reader of this blog, you probably know that we are no fans of the type of festival that requires one to bring their own roof to sleep under at night. Not to mention the sleeping bag, air mattress and pump – though I can safely say, following a rather disastrous encounter at a recent Lowlands festival, that our hate versus pumps is wholly reciprocated. Luckily, there is another type of festival in existence that doesn’t require one to queue to shower (and if your no avid reader of this blog, you might be able to take a wild guess at which we prefer at this point).
As per usual, we of IKRS have been busying ourselves with coming up with what we think are the best tracks of 2011 so far. We might be a bit late this year with our half year lists, but hey, apparently we finally all got lives to attend to as well. My contribution can be found below the bump, that of the others is available via IKRS, and, if you're into that sort of thing, Spotify.
Every decent festival has a prologue: at Lowlands you can spend a whole extra day sleeping on a half-inflated air mattress whilst fighting boredom by inventing stupid games that don’t really work but hey, you’ve got entertain yourself some way, at Pinkpop you spend that extra time queuing in varies places to get your wristband and secure that one place that isn’t at the bottom of a hill for when the inevitable rain will fall, and at Glastonbury you get drunk. At Primavera you spend it watching a couple of bands in a fake ancient looking square just around the corner from where the ’92 Olympics were held. And no, Las Robertas and Comet Gain might not be the most entertaining bands, but when you know Echo & the Bunnymen and Caribou are also on the bill it is certainly worth that cheap metro ticket and the 30 second wait to get your wristband. Yes, the food and drinks might be slightly overpriced, and the queue for the toilets is a tad bit intimidating, but other than that even Dutch and English audience combined can find very little to nag about.
Girl Talk
Chapter 1: Of Montreal, Suicide & Girl Talk
Imagine: a festival terrain right next to the beach and a shopping mall with wonderful clean toilets and metro and tram stations right in front of it. Sounds rather perfect, doesn’t it? It gets even better when you realise that there are actual seats at some of the stages, though this also means a lot of stairs. And I really mean a lot of stairs. But hey, as long as you can also use them to sit comfortably whilst enjoying a bit of Glenn Branca I’m not one to complain.
The day starts of with thirst. Yes, thirst (and no not for knowledge, were not from Greece). There’s around 40.000 people roaming the festival, but there’s only bar that’s actually open leading to queues that only move when people give up on getting a drink there and make their way to the mall. The reason for this a new way of paying for your drinks with a futuristic plastic card linked to an account you have to set up on the festival’s website, a system that requires a working computer system and wi-fi connection and which fails miserably on the first day.
After missing the whole of Of Montreal by waiting to get a bottle of water (it looked great on screen though, but no new tracks), it’s on to P.I.L. who are playing the Llevant stage, which is condemned to solitary confinement in the outer corner of the festival. Surprisingly though, the stage is about twice as big as the main stage and hordes of Johnny Rotten fans have made it there. After having seen a rather miserable reincarnation of the Sex Pistols a couple of years ago, P.I.L. seems to suit Johnny Rotten a whole lot better: he can actually sing. Glenn Branca and his ensemble are the next surprise and probably an act that wouldn’t fit on any other festival (well, Northsea Jazz probably, but Oneohtrix Point Never and Salem wouldn’t be listed on the same stage).
From one old man to an even older one: it’s Suicide. And at the age of 72, Alan Vega is showing that somewhere between 62 (Glen Branca’s age) and his age is the right time to quit music altogether. The horrifying scream in ‘Frankie Teardrop’ is reduced to a feeble ‘Oh no!’ which is enough to convince us to go back to the present day with a bit of Ty Segall. The band from California feel right at home in the warmth of the Spanish night and manage to get the whole crowd on their feet and dancing (except for me as I seem to have finally reached that age where I really need to sit down every now and then because my back is killing me – in my defence, it was around 2am at this time and I had been up on my feet since 7am the day before and am generally a whiny person).
After a sneak peek at Salem (avoid at all cost) it’s on to a bit of the Flaming Lips spectacular. It’s predictable, but it’s fun. At 5am in the morning it’s finally time for the best act of the day: Girl Talk. The guy is a bloody genius. Nothing’s more fun than a whole crowd of pretentious hipsters singing along to Bon Jovi and Kelly Clarkson like their life depended on it.
Srsly, if I need to caption this you're reading the wrong blog
Chapter 2: PULP!!!!
It is finally there: the day most of the people present at Primavera have been waiting half a lifetime (or at least half a year) for: Pulp. After scaring away most of the other hostel guests by doing an overenthusiastic Pulp-karaoke on the ‘house and R&B’-evening on our first night there, we know we are prepared. As we made it back pretty late on the first day (“we saw the sun rise” wouldn’t do justice to the time we finally made it back), the day starts of pretty comfortably in the auditorium of the museum of natural sciences which, for this festival, houses DM Stith and Sufjan Stevens. DM Stith is amazing, and it’s a shame he’s only allowed four songs. Sufjan’s performance is perhaps even better than the one a week earlier at the Royal Festival Hall in London. It’s crazy, absolutely ridiculous, genius and just plain indescribable. There are angel wings, various alien costumes, the whole of Age of Adz, talk of star people and Royal Robertson (the artist who inspired the album) and a half our finale consisting of one song only. And of course there is an encore with ‘Chicago’, which is still one of the best songs ever written. And this only the opener to the real headliner of the day!
As for the rest of the day: Male Bonding were okay, as were M. Ward, Pere Ubu and the vegan cakes (vegan cakes! At a festival! If anything indicates the quality and variety of food availability at a festival, it's the presence of vegan cakes!). Belle & Sebastian were in a league of their own, that is, if they weren’t playing at the same festival as Pulp and I wasn’t just standing at the front during their performance to get an even better spot during the next gig. After an endless period of waiting during which someone has discovered you can display silly messages on the screen behind the stage using Pulp’s laser show, the 4 letters that were already faintly visible light up (just after someone had the clarity of mind by texting their position as ‘near to the ‘P’’) and the festival explodes. It takes ‘Do you remember the first time’ to get the most annoying people out of the way, but the rest of the set is pure bliss, being surrounded by hundreds of people who can sing along to every single line of every song (a feat which does unfortunately drain out Jarvis himself at times). But Jarvis – and the person in charge of the sound – soon recover and the rest of the set is just perfect. There’s a marriage proposal at the end of ‘I spy’ – which causes an emotional overload for a lot of people – and a lot of grinning at the loud shouting of inappropriate lyrics in unison or marvel at Jarvis's manual to sex during 'This is hardcore' (which is a lot more informative with the visual representation). Jarvis is still in top form moves across the stages in ways the twentysomething hipsters on the Pitchfork stage can’t even contrive. It all culminates in ‘Common People’ which Jarvis dedicates to the Spanish Revolution - or #spanishrevolution, a lot of whose demonstrators are present at the festival. After admitting he’s only a foreigner and doesn’t know much about what’s going on, he claims it can’t be right if police beat over a hundred protesters into the hospital. His words are greeted more enthusiastically then Barca’s Champion League win will be greeted the next day and a glorious mess ensues (and what else would you expect with 45% of the ‘common people’ being unemployed). The rest of the night sees people spontaneously bursting out in reiterations of ‘Common People’ in line for food or the toilets. It was awesome.
Oh, and Battles played later. The drunk people dancing to their music was more entertaining than the band. But had seen Pulp at this time and were busy remembering the first time.
Tune-Yards (imagine wonky spelling) is pretty amazing as well, as are Einstürzende Neubauten, Gang Gang Dance – garbage bag boy apparently is part of the band – and Swans. Matthew Dear is were things get a bit more interesting: you might have already read about his charismatic stage presence earlier on this blog but I can now reveal where he gets it from. For he is Freddy Ruppert’s (of Former Ghosts) long lost twin brother. Damn, I even had to check whether any of their live dates had clashed to be certain they weren’t the same exact person. Both have the same looks, the same charm, same manner of moving around on stage and both make dark electronic music that I really like.
The festival finishes as it started: with just a couple of bands in a square. We prefer a day at the beach and some tapas over Mercury Rev at this time though.
I’ll be back next year.
Bands I would have liked to see but missed (but don't really care about as I've seen so much else): Caribou, Interpol (I know, but I’ve never seen them), Islet, Glasser, Baths, The National (they played on the same day as Sufjan Stevens and Pulp, had I gone to see them as well it would have the most perfect festival day ever rendering all other attempts to entertain myself with live music futile), Deerhunter, Julian Lynch, Twin Shadow, Jamie XX, Lindstrom, Warpaint, Perfume Genius
Oh, the absolute impossibility of ranking the overload of records I want to include in this top ten! I think I’ve included and excluded this particular album at least twice on a daily basis over the last week. Am I going to include it over records such as Glasser’s excellent debut Ring? Have I heard enough of the brilliant Autre Ne Veut even though I’ve only discovered their self-titled album two weeks ago? What am I missing on Twin Shadow’s album that everyone else seems to be in love with? And then there are bands of the likes of Beach House, Deerhunter, Bathcrones and Islet that I want to at the very least mention, and how can one manage such a thing when you’re only allowed ten entries in this conglomerate of best music in the first year after the noughties ended?
I’ve managed to see the National perform live no less than three times this year, and only one time did they manage to slightly disappoint me: there had been mentions of Sufjan Stevens appearing as a special guest, but we had to make ado with some guy from Arcade Fire (if you’re not Win Butler himself, you’re ‘some guy’), which given my idolisation of Mr Stevens was an utter disappointment – but more on that particular subject tomorrow. Other than that their shows consisted merely of moments of complete bliss – complimented by someone shouting “The English are waiting” during one of the lengthier moments of contemplation in between songs, though former albums formed the main contribution to this fact. I love High Violet, though someone still ought to clarify that name to me, but it just doesn’t reach the brilliance of Alligator or Boxer. It feels like more of the same – even though even that is very impressive when it originates from a band like this – and I’m craving something new. Track: The National - England
9. Sufjan Stevens - All Delighted People EP
Yes, I’ve included an EP. But as it is the first ever EP to be released on double vinyl (as in, the thing didn’t fit on the by convention defined one slack of vinyl which managed to hold all EPs up until the moment Sufjan Stevens decided All Delighted People didn’t qualify as an album) I reckon I’ll be granted permission to include it on this list (if not, bite me). And a great EP it is. Just look at the cover! It’s like a ‘Where’s Waldo’ book without Waldo (so far, I’ve located five Sufjans, Leonardo DiCaprio, Aaron or Bryce Dessner – they are far too similar for me to able to tell them apart – an inflatable Santa and the Dalai Lama).
Highlight of the album, sorry: EP, are the two versions of ‘All Delighted People’ which are very loosely based on Simon and Garfunkel’s ‘Sound of Silence – and apparently the Apocalypse and existential ennui, whom always make for an interesting combination if I may say so. And of course the fact that it just so happens to come rolling out of Sufjan Stevens’ head only months after admitting in an interview that the whole “I’ll write an album for each and every American State” project might have been a bit overambitious and that he feared he could never write music again. Only to release this beauty and an albumto critical acclaim this year. And though The Age of Adz might be wonderful, it doesn’t measure up to this EP. However, it’s still no Illinois, on which even the song titles were a delightful read.
8. Baths - Cerulean
Seeing Baths live was one of my favourite music-related moments in 2010. I wasn’t even sure whether I should go through the trouble of travelling through half of London (or what qualifies as half of London in my world) in order to be able to see Will Wiesenfeld – a resident of Los Angeles of course – perform his debut UK show in a basement in a venue that goes by the rather appropriate name of ‘Camp’. But hey, I had already bought a ticket and staying home would’ve just be wasteful, now wouldn’t it?
His music rests somewhere between chillwave and dubsteb, two genres which have been exploited by many over the last couple of years for some quick fame, but Baths manages to find some new ground. That, and he is more cute than any baby panda known to the internetz (I may have spent some of my otherwise precious time on lolcats this year, but I balance it out by fervently reading the Guardian’s Science section). I absolutely love it when an artist seems genuinely surprised people even showed up to their show, let alone dance to their music, instead of using the words “thank you” to signify they’ve reached the end of a song. So far, this list had been limited to Dan Boeckner, Alexei Perry and Gareth Campesinos!, but Will Wiesenfeld is a very welcome attribution. Also, the fuzzy animal impression which he uses to introduce ‘Animals’ is not to be missed.
When I first listened to this over half a year ago, I wasn’t convinced. The whole thing sounded rather bland and not one song managed to catch my attention and as a result, I didn’t even consider the album for my half year list. When the album did appear on Ilse’s list, I decided to give it another chance, and what do you know: I loved it. The haziness and how everything just blends together sounded perfectly wonderful all of a sudden.
In a live setting they were amazing as well, even though their London date was the last one of a lengthy tour taking them through Europe, making it painfully obvious at times that sleep is an absolute necessity and that Jack Tatum’s voice does not benefit from a lack thereof. He did manage to reach those high notes though, eventually. Other than that, the gig was rather amazing – maybe even more so since they were obviously not at their best. With tracks like ‘Confirmation’ and ‘Drifter’ they certainly did manage to convince me to add another album to my vinyl collection (though admittedly, given the state of my vinyl addiction that doesn’t take much these days).
As one of the albums I was looking forward to most this year, I’m really glad it turned out this well. There were the mishaps by Foals, Mystery Jets, Blonde Redhead (not that Penny Sparkle is an awful album as such, it’s just a bit of a letdown after 23), Yeasayer, MGMT, and I believe Klaxons dared to resurface – and isn’t it just amazing how many of these albums you can find on the NME end of year list? – just to remind us that good albums by fairly established bands shouldn’t be taken for granted. With gems as their self-titled debut and Sound of Silver, James Murphy and friends certainly had something to live up to.
Maybe it’s the hinting of a retreat from music, just as Sufjan Stevens did, that made this record even more unexpectedly brilliant even though it lacks in songs as brilliant as ‘Someone Great’ or ‘Tribulations’. But nevertheless, it is an awesome record, and live it’s even more amazing. I don’t think I stopped moving for more than a second during their two hour gig earlier this year. But hey, they’ve probably got the best line-up anyone could wish for with people like Nancy Wang and Pat Mahoney; even if James Murphy were to recite the phone book (if those things still exist) over a jam session of the band, the entire city of New York would come out to dance.
I might have been a bit overexcited about this album when I put it on number one half a year ago. I still think it’s absolutely great, it’s just there are about four albums that I think are better, two of which were also kind of around when I attempted to make this list last time round. I think this in itself proves the silliness of these lists: you need some perspective, some time to really appreciate some records and some more distance from others (which brings Editors’ second album – An End Has a Start – to mind, which I found mind-blowing at first and have never listened to since).
Nevertheless, Perfume Genius’ debut album is absolutely excellent. I love the combination of the at times almost hesitant, shy and calm poppy sound of the tracks with the dark, scary content that sounds like it ought to belong in a Xiu Xiu song. There are not an awful lot of people who manage to pull that of successfully. It seems very probable that if it hadn’t been for blogs and the internet, someone operating in such a small and specific niche as Mike Hadreas would not even be able to actually be an artist. Something which showed during his first show in London this year. He’d had next to none experience in performing his tracks live and seemed very insecure at times, and still managed to sell out this venue, solely on the reputation he had build online by recording songs in his bedroom. Pretty extraordinary.
Someone wrote about this album that it’s this day’s classical music, and I couldn’t agree more (and I really should start writing down quotes when I read something I want to use as I couldn’t for the life of me tell you who actually said that). Infinite Body’s music is a sort of ambient Fuck Buttons but with that LA sound that really seemed to catch on this year, resulting in 40% of my end of year list originating from this one city. And when you think about that a bit more, it feels rather weird. How does one city, on the other side of the planet, manage to dominate this year’s album list? According to my flatmate it’s impossible to form a band in London because the city’s too crowded: there are no affordable spaces where you can really practice – meaning without the neighbours calling the police because you’re making noise - resulting in ‘bands’ having to get full time jobs in order to pay for practice space and then not having the time to practice in the now affordable space. The vast open space of the USA seems to be winning on this.
I have used ‘A Fool Persists’ as my ringtone for the better part of the year, which wasn’t a big success as I didn’t really want to pick up my phone on the rare occasion that it actually went off. On the album it works perfectly though. All the songs flow into each other, something which I love as it means you shouldn’t play this album on shuffle. Shorter interludes are alternated between the longer tracks, and while the all tracks feature a drone of noise which strangle reminds me of No Age – or not so strangely as the album has been released on their record label - there is some real beauty in there too.
I didn’t really know which release to choose as Zola Jesus has released rather a lot this year. She’s made it even more difficult by releasing her stuff first in the USA, then adding some songs before she released the same stuff in Europe, then figuring that she should also release the new European stuff in the USA but adding some more new stuff and finally releasing the last new USA stuff in Europe as a single. I could just choose Stridulum II as that features most of her stuff and was actually intended to be an album – according to the press release that landed in my inbox at least, Nika Roza Danilova herself seemed to disagree – but then I’d miss out on ‘Poor Animal’. Moreover, I don’t own that record myself, whilst I do own Stridulum and the Valusia EP (and that last one comes in some beautiful packaging).
But hey, let’s talk about the music. I think these releases are bloody brilliant. The songs on Stridulum sound more like her earlier work, but cleaned up, the layers of noise have lifted a bit. ‘Night’ and ‘Manifest Destiny’ are filled with despair, but at the same time there is that glimmer of hope which sounds so amazing when the opera-trained Nika sings it. The tracks on the Valusia EP are more poppy, as if she discovered catchy melodies and figured she could get away with that as well, and oh my God, she can. One of my favourite tracks is ‘Sea Talk’, which also featured in a now almost indistinguishable version on her Tsar Bomba EP. It’s been brushed up from the – sorry for the cliché, but it just really fits here – rough diamond it was to a real gem.
Live she possibly even more impressive. I’ve seen her with a full band crammed on a small stage in New York and on alone on a vast stage in London with nothing more than a laptop. She has enough attitude to make both work, even though she’s obviously absolutely uncomfortable with a whole crowd of people staring at her. With the progress she has made in this year alone I absolutely can’t wait for her new album next year.
I guess this is my odd one out this year. The music on this album was originally commissioned by the Royal Ballet as a collaboration between composer Max Richter, choreographer Wayne McGregor and artist Julian Opie (whom you might know from the Blur cover he did a lifetime ago). So surprisingly, I’ve got a ballet as my number two, even though I have never seen a ballet. It is also inspired by T.S. Elliot’s ‘The Wasteland’ and Schubert’s ‘Winterreise’, both of which I have never read or heard. Goodie.
The album isn’t actually the original piece. The original was 25 minutes long and recorded as a BBC documentary in 2008. Since then a lot has been added to the piece to make it suitable for recording as an album. Not that is a studio album in the strictest sense of the word. There are individual tracks, but you can’t really listen to on track on its own. The tracks come together to form one piece of music, and the separate tracks might be viewed as chapters. You could try and read a random chapter, but that would only end up like watching a single episode of Lost: complete gibberish (not that I’m insinuating that particular show would start making sense if you were to put yourself through watching more than one episode, or the entire series for that matter).
On this album, Max Richter combines classical music – when he performed the album this year, he was accompanied by a string quintet – with electronic noises, which I believe is the perfect way to get me listening to classical music. Apart from the fact that it’s absolutely beautiful. For the first half of this year I only listened to classical music when my flatmates were practising their violins and that came with a lot of Hungarian swearing (in which I am now quite proficient), so discovering to this was quite the epiphany. Maybe ballet ought to be up for 2011.
If my putting this album on number one comes as a surprise, then you obviously haven’t run into me this year. I have been absolutely infatuated with Former Ghosts this year. Last year’s Fleurs ended up pretty high on last year’s list (third place, I keep an excel file) and with the prospect of live performances this year, I was excited. And wow, I wasn’t disappointed at all when I saw Freddy Ruppert perform live for the first time in May this year. He was preceded by Parenthetical Girls who were all kinds of amazing themselves, and I and the rest of the audience just stuck around for Freddy thinking he could never amount to very much after just having seen the best gig of the year. How wrong were we. During his set the sheer display of emotion on Freddy’s side made me feel so uncomfortable that I wasn’t even sure whether to applaud or slap the girls who were drunkenly screaming at him (I now know I should’ve gone for the second option). It was also the first time I heard ‘New Orleans’ and saw a grown man cry on stage. Wow.
It got even better, if ‘better’ is the right word in this case, when I saw him in his home town of Los Angeles. He performed the track ‘Mother’ that night, the night of his dead mom’s birthday, while his father and brother whom both had never seen him perform under the denominator of Former Ghosts were standing right behind me creating the illusion that Freddy Ruppert was looking right at me each time he almost succumbed to tears. It was heartbreaking. Then he finally released New Love and I just so happened to be the first person in the world to find the vinyl waiting for me on my doormat. So through the magic world of Twitter, the first glance Freddy Ruppert got of his own finished album was of a picture I send him of my album (followed by weeks of harassment by people wanting me to upload to thing, so for future reference: no I will not).
The album itself is brilliant. I love each and every track on it, though ‘New Orleans’ and ‘Bare Bones’ are my absolute favourites. The lyrics seem so simple and the emotions so raw, I’d almost wish I’d have a break-up to get through so I’d have a proper reason to put this album on repeat. To be quite honest, this album has made me a little bit afraid to fall in love. The emotions behind lines as “I waited my whole life to find you / But I’m not the one you waited your whole life to find” and “Oh stop my heart from beating / Oh I’m so tired of not sleeping / Oh love, keep it away from me” make me doubt the lines it’s better to have loved and lost than to have never loved at all.
Cold Cave/Talons @ the Old Blue Last
Maybe this wasn't the best choice of gig to introduce my flatmate, who plays violin and only listens to classical music and Michael Bubble, to indie music, but believe it or not, it was free and that always works for me. When she spotted the two violins that make up one third of the line up of Talons, I think she even became a bit excited. Until they actually started to play. Instrumental lo-fi post-rock, especially at the volumes reached in the Old Blue Last, is not the kind of genre that should be used to gently make someone acquainted with the subtleties and melodies of indie music. But she made it through the entire set, and even managed to appreciate the skill of the lead guitarist. The two violinist were not that impressive according to my accomplice, and even I have to agree on that.
As Cold Cave are able to sell out Cargo, the Old Blue Last is just a bit too small for them, let alone the part where the entry was free tonight. Combine that with the absence of a working air conditioning system and the temperatures rise to levels where you could easily start a banana farm. Nevertheless, Wesley Eisold insists on appearing in his dark collared coat on stage and persist on wearing it throughout the entire, abruptly ending set. Fortunately for him, he is one of the very, very few men who miraculously look better when they sweat. And Eisold does a lot of that. Yup. Since the last time I saw them, female vocalist Caralee McElroy has been replaced and a live drummer has been added to the line up. The latter of these really adds to the live performance, and Jennifer Calvin fills the void left by Caralee perfectly: if I hadn't seen them before I probably wouldn't even has noticed this inconsistency.
Eisold is not a man of many words, directed to the audience at least. He just walks on stage, starts doing his thing and doesn't even glance at the people trying to catch his attention right in front of him. But for Cold Cave, this works excellently. Most of Love Come Closes, their debut album, is featured on the set list and almost causes a dancing frenzy on the first few rows. The dancing quietly dies down when songs of Cremations are included and the set then suddenly end with a short "Thank you" from Eisold. After some initial confusion (the band have left the stage before the word "Thank you" even had time to sink in), it becomes clear that the performance really has ended. What my classically orientated flatmate thought of it? I don't know, she left after the first two songs as she couldn't take it any more.
Times New Viking/Cold Pumas/Prize Pets @ the Dome
I've been having a real noise/lo-fi music revival lately. If you can call it a revival, as I don't seem to remember having had a distinct 'noise' phase before. So seeing Times New Viking again was something to look forward too (and does anyone else now crave a font by this name too?).
Both support acts complied with the lo-fi/noise/garage band theme, but opposed to most bands in this genre, they were English. And yes, I know they are not the only fish in this endless grey sea of flannel wearing bands-that-don't-care (take Lovvers for example), but still, I am quite intrigued by the use of an English accent in this niche of the musical spectrum. And opposed the two times I've seen Lovvers, no obvious signs of alcohol intoxication! The most distinctive feature of Prize Pets is their guitarist, who appears to suffer from restless leg syndrome. There is not a single moment in the entire set when he is able to stand still for longer than the time it takes to use an effect pedal. It certainly adds some comedy value as he frequently becomes entangled in the wires and has to figure out how to untie himself whilst keeping on playing and moving (which he is surprisingly good at).
Times New Viking, devoid of stage exercise routines, have a large back catalogue to rely on during this gig. Apparently, this is not enough for singer & drummer Adam Elliott who sneaks a full bottle of Jack Daniel's onto stage, only to leave with the bottle over half finished. Hmm, this sounds vaguely familiar, doesn't it? Well, opposed to that other band, Times New Viking are able to deliver an outstanding performance even while under the influence of alcohol. I guess that's the experience you get with years of touring.
Throughout the gig, Elliott becomes increasingly more talkative and energetic, but still manages to flawlessly supply the songs with an appropriately tight beat. Jared Phillips and Beth Murphy, who both seem surprisingly sober next to Elliott, leave their lead man to take the spotlight and provide him with the necessary background vocals and melodies. A simple nod is often enough to create an understanding among the three people on stage. They play their songs back to back, with Elliott screaming "Thank you"s and other encouragements during the very short intermissions. "It's Saturday night! Let's get pissed together!" are the uplifting words he uses to announce the end of the set. Thanks for the more than apt set kind sir, but no thanks, I believe you're already there.
DM Stith/Mechanical Bride @ the Slaughtered Lamb
I've been to the Farringdon/Clerkenwell area a few times now, and I still don't really know what to make of it. It's a very un-London-like area in that you never, no matter what time of day you are there, meet any other people. Unless you count the lorry drivers who are unloading the carcasses of dead pigs.
But no decaying animals today as DM Stith is the reason I'm here, and by now I know some detours to avoid having to look dead in the face. And may I start by saying: well done David Michael, his performance was of such excellence that it prompted me to quietly sneak my pint glass in my bag to keep as a souvenir. In hindsight this might not have been such a good idea as it prevented me from finally buying the album (I couldn't just take out my purse without displaying the stolen goods I had on me).
The support act, Mechanical Bride, is mostly missed by yours truly, due to certain detours undertaken to reach the venue without feeling physically uncomfortable. The moment I enter the venue (comfy couches everywhere and carpets on the floor), there is a silence as if someone just dropped dead. After wondering for just a second whether this is why I didn't ran into a dead pig man this time round, Mechanical Bride start to play their melodic but minimalistic folk and the mystery is solved: the audience is simply completely captivated by this duo.
The fact that DM Stith even made it to the Slaughtered Lamb tonight -- a name even more appropriate if you take a random stroll around the area I might add-- is quite impressive: only 30 hours ago he was at SXSW (and who wasn't?), and only managed to get half an hour of sleep whilst trying to get to London, which can be pretty tedious if you're flying from the USA and forget to take your paperwork with you. As opposed to the last time he performed on this side of the Atlantic, DM Stith is performing solo. But even without the strings and piano, his songs are as amazing as on his album Heavy Ghost. Besides his own work, Stith also decides to do a Mark Linkous cover, which might seem as an odd choice, but somehow it really works in the entire set.
There is also some new work featured in this show, though there are currently no plans of releasing them any time soon. That's what this tour is all about: just trying out some new material. The songs go neatly with his previous work: the same unusual chord progressions combined with his singing that almost sounds as a whisper. Certainly something to look forward to.
Vorig jaar kwam Zola Jesus, oftwel de toen nog negentien jarige Nika Danilova, met haar debuutalbum The Spoils, waarvan op deze site ook nog een review te vinden is. Een klein half jaar later is ze alweer terug met een vervolg op dat album in de vorm van haar Stridulum EP. Het belangrijkste commentaar op eerdergenoemd album was dat het misschien allemaal iets té lo-fi was, wat ertoe leidde dat de lyrics bijna niet meer te ontwaren waren tussen de wailing synths en drumbeats. Ik kan er alleen maar vanuit gaan dat Nika het daarmee eens, gezien dat precies het punt is waar de band op deze EP het meest op is vooruit gegaan. Het is nog steeds lo-fi, het is nog steeds noise, maar alles in proporties this time round.
De EP opent met het sterkste nummer: ‘Night’. Wat betreft de lyrics, die deze keer dus wel te verstaan zijn, is het niet bepaald een sterk nummer, meer een clichématig. “At the end of the night / we’ll be together again”, zingt Nika. Het hele nummer is opgebouwd rond variaties op deze ene zin. Wat wel sterk is aan het nummer is dat bij iedere herhaling de conviction en tegelijkertijd wanhoop waarmee deze zin wordt uitgesproken groter en sterker wordt. De muzikale begeleiding groeit mee in het despair en dwingt Nika om nog meer uit haar toch al geweldige stem te halen (she used to sing operas, you know?). Herhaling en het proberen jezelf te overtuigen is een terugkerend thema op de thema. Zo ook in het nummer ‘I Can’t Stand (to see you this way)’ waarin Nika vooral zichzelf lijkt te proberen te overtuigen van het feit dat “It’s gonna be alright”.
Haar stem komt waarschijnlijk nog het beste naar voren op ‘Run Me Out’, waarop ze zichzelf op de achtergrond begeleidt met vocalen die niet zouden misstaan in welke opera dan ook (niet dat ik enig verstand heb van opera’s, but they should be glad to have her). Vergeleken met de andere nummers op de EP is ‘Run Me Out’ niet zo out there, alsof Zola Jesus de strijd letterlijk heeft opgegeven. Zelfs zonder naar de lyrics zelf te luisteren komt de boodschap van het nummer over. Dat ze toch nog in het bezit is van strijdlust blijkt uit het volgende en afsluitende nummer ‘Manifest Destiny’, al heeft ze wel wat hulp nodig: “You gotta to help me out”, smeekt ze bijna.
Haar stem en de emoties die ze ermee weet over te brengen zijn de absolute selling points van Zola Jesus, daarmee kan ze concurreren met namen als Victoria LeGrand (she of Beach House) of Cat Power. Op deze Stridulum EP lijkt daarbij opeens alles op zijn plek te vallen: zonder te verliezen aan lo-fi en noise, wat toch zo’n beetje de belangrijkste kenmerken van het album waren, is een manier gevonden om Nika’s stem toch uit te laten komen op een manier waarop ze de kans krijgt te excelleren. Wat jammer nou dat het slechts een zes tracks tellende EP is en het volgende album zeker nog tot volgend jaar op zich zal laten wachten.
Veel concerten in London hebben een leeftijdsgrens, en maar al te vaak is die 18+, zonder een voor mij in ieder geval duidelijke reden. Een live optreden van Xiu Xiu lijkt daarentegen, met teksten die verhalen over incest, verkrachtingen, eetstoornissen en andere familievriendelijke bezigheden, een gerechtvaardigde leeftijdsgrens te hebben. Niet dat deze thema’s een ieder die deze leeftijd nog niet heeft bereikt boven het hoofd gaan, nee, meer om het risico op het beschadigen van tere zieltjes te beperken tot een minimum. Want dat is nodig wanneer Jamie Stewart op het podium staat. Hij krijgt het voor elkaar dat je hem wilt troosten en gerust stellen, maar daarbij is het wel noodzakelijk een veilige afstand te houden voor het geval de waanzin besmettelijk zou zijn.
Deze avond is een plaatsje in the Luminaire voor hem gereserveerd, naar mijn bescheiden mening één van de beste kleine venues van London. Het ligt redelijk verstopt in de High Street in Kilburn, wat er dan ook toe leidt dat ik er een half uur over doe om van Kilburn Tube Station naar de venue zelf te lopen. Nice. Vooral wanneer je hierbij in beschouwing neemt dat the Luminaire op slechts vijf minuten lopen van Kilburn ligt en ik er toch al minstens drie keer ben geweest. Het voorprogramma, Irma Vep, gaat dan ook geheel aan me voorbij. Maar veel blijk ik daaraan niet gemist te hebben, gezien toch enigszins bedompte stemming die er in de zaal hangt bij binnenkomst. Een sfeer die snel omslaat in een gezonde spanning, gezien de live-reputatie van de band.
Xiu Xiu bracht afgelopen maand nog hun zevende album uit, al is Jamie Stewart de enige vaste waarde in die ‘hun’. Caralee McElroy was goed op weg een tweede vaste waarde te worden, maar liet Jamie Stewart eenzaam en alleen achter om samen met Wesley Eisold Cold Cave te vormen, om ook hem recentelijk eenzaam en alleen achter te laten. Al heeft Eisold inmiddels wel weer iemand gevonden om de leegte die Caralee ‘runaway band member’ McElroy had achtergelaten op te vullen in former Mika Miko frontwoman Jennifer Calvin (if they now break up anytime soon, I’ll be the first to tell him “I told you so”). Ondanks dat Jamie Stewart zich tijdens het schrijven en opnemen van Dear God, I hate myself ook druk bezigde met het sideproject Former Ghosts (samen met Nika Roza van Zola Jesus en Freddy Ruppert van This song is a mess but so am I), en het opnemen van The Smiths covers met Parenthetical Girls, vond hij toch een nieuw band member in Angela Seo.
Ondanks de toch slechts korte samenwerking van de twee, staan ze op het podium alsof ze dit al jaren doen. Nu is dit ook zo in het geval van Jamie Stewart, en het is zeker niet de eerste keer dat hij van muzikale partner wisselt, maar de chemie tussen de twee op het podium is toch iets dat meteen opvalt, zeker bij de rustigere nummers waarmee de set wordt begonnen. Wat daarbij ook opvalt is de abolute stilte in de zaal, iets wat toch zeker uniek is gezien er in iedere venue toch altijd wel een paar mensen te vinden zijn die hun eigen bezighede n belangrijker vinden dan de performance op het podium waarvan je uitgaat dat dat de reden is dat ze überhaupt daar staan en waar ze meestal ook nog eens voor betaald hebben. Maar gelukkig niets daarvan in the Luminaire, misschien door de waarschuwing die op de muur geschilderd staat, maar ik geef liever de eer aan het excellente optreden van Xiu Xiu, die vanaf het moment dat ze achter hun stellages plaatsnemen weten te intrigeren.
Ook al zijn ze maar met z’n tweeën, het podium staat toch vol, en dan vooral met percussie instrumenten. De twee synthesizers waar ze zich ook nog van bedienen nemen niet al te veel ruimte in, al zijn ze wel prominent aanwezig in de muziek. De grootste kracht van Xiu Xiu ligt echter in het doseren van het instrumentgebruik. Meteen bij het eerste nummer wordt dit duidelijk. Jamie Stewart zingt, fragmentarisch, alsof hij een pijnlijke herinnering naar boven probeert te halen, maar er nog niet zeker van is of hij de afloop van de herinnering wil weten. Met enkele subtiele gitaar akkoorden begeleidt hij zichzelf terwijl hij zingt over incest, een onderwerp dat nou bepaald overbelicht wordt in de muziekwereld, of waar dan ook. Het moeilijkste bijdit onderwerp is misschien wel geloofwaardigheid: wie ben jij om als normaal, unaffected, persoon hierover nummers te schrijven? Jamie Stewart heeft daar echter totaal geen last van, hij brengt het met sincerity, en met zoveel emotie alsof je zelf getuige bent van het onrecht dat heeft geschied en je je bijna oncomfortabel gaat voelen dat je daar gewoon bij blijft staan kijken.
Wanneer de synthesizers er dan bijkomen, kun je bijna de opluchting voelen dat de initial awkwardness voorbij is. Meteen gaat de muziek in een hogere versnelling, of hogere distortion in het geval van Xiu Xiu. “I have one pedal and it is distortion,” schreef Angela recentelijk nog op de Xiu Xiu blog. And that’s really all she needs. Vooral op de nummers van het nieuwe album wordt er uitgebreid gebruik gemaakt van dit ene pedal. Met de uitgebreide back catologue is er echter niet erg veel ruimte voor de nieuwe nummers. Singles als ‘Chocolate makes you happy’ en titelsong ‘Dear God, I hate myself’ maken uiteraard acte de presence, maar er wordt genoeg ruimte gelaten voor de eerdere zes albums. Waar bij de nieuwe nummers de nadruk vooral licht op het gebruik van synthesizers en vooral distortion, is het gebrek daaraan en het gebruik van percussie de kracht van veel van de nummers van de oudere nummers. Ook hier valt de samenwerking en vooral het gevoel voor timing tussen de twee weer op. Zonder ook maar enig oogcontact te maken tijdens de nummers voelen Angela en Jamie elkaar schijnbaar perfect aan.
Lack of attention is iets waar Xiu Xiu niet snel last van zal hebben wanneer ze op een podium staan. Is het niet door middel van provocerende of aanstootgevende teksten, dan is het wel door een energieke live-performance of juist door het slechts fragmentarisch gebruiken van instrumenten in combinatie met het fragiele stemgeluid van Jamie Stewart. Dit alles komt het best samen in ‘I luv the valley OH’, een nummer dat inmiddels al een lichte cultstatus heeft weten te vergaren. Met de inmiddels zeven Xiu Xiu albums op de plank is er voldoende variatie in de set, en dat zonder enig verlies van identiteit. Hoeveel bands kunnen dat tegenwoordig nog claimen?
Okay, de video hieronder. Ik heb deze keer echt moeten twijfelen of ik deze wel zou plaatsen. Ik vind het album van Xiu Xiu echt geweldig, en dit is één van de beste nummers, maar de clip is nogal aanstootgevend. De clip bestaat namelijk uit beelden van Angela Seo die haar vingers in haar keel steekt om over te geven. Letterlijk dat. Ik kan de clip niet aanzien, ik moet wegkijken. Maar tegelijkertijd wordt je er ook op een vreemde manier door aangetrokken. Het is bedoeld als een statement over boulimia. Daarom staat Jamie Stewart gewoon naast haar, te dansen, haar te negeren. Het idee voor de clip kwam overigens van Angela Seo zelf.
Nou ja, één keer, als we dat woord dan toch gaan verbannen, then I’d better wear it out all the same, no? Op IKRS heeft Memory Tapes al de nodige buzz gekregen: het album Seek Magic eindigde in de eindejaarslijstjes van alle IKRS contributors die aan eindejaarslijstjes doen (alle twee!) en Dayve Hawk, het brein achter het hele idee van Memory Tapes werd zelfs geinterviewd. Wat wilt u nog meer zou je je dan bijna gaan afvragen? Nou, een live optreden van de beste man! En dat kwam er, in London wel te verstaan. En gelukkig voor u heeft IKRS inmiddels een hele London divisie vergaard zodat u er ook een beetje bij kunt zijn. Wat hebben we toch veel voor u, onze trouwe lezer, over!
Hoewel Dayve Hawk voor deze concertreeks nog nooit als Memory Tapes zijnde op een podium heeft gestaan, en er dus nog niet bepaald sprake is van een live-reputatie van de beste man, heeft het vorig jaar uitgekomen album Seek Magic er wel voor gezorgd dat the Luminaire al weken van tevoren uitverkocht is. En in een kleine zaal als the Luminaire gebeurt dat niet bijster vaak. Waarschijnlijk ook dankzij alle hype rondom dat debuutalbum krijgt het voorprogramma wat meer allure. Geen Brits bandje dat om de hoek woont, nee, de band wordt net als Memory Tapes van de ander kant van de oceaan ingevlogen. Het Canadese viertal Fitness Club Fiasco brengt… Beheersing van hun instrumenten is tenminste… You know what? Let’s just not mention them. I think that will do their music more justice than anything I could possibly write. (Of misschien toch een korte quote uit het midden van de set: “Singer/Jimmy: Sorry that was horrible. It’s Mark’s fault.” Drummer/Mark: “No, it’s Jimmy’s fault.” Singer/Jimmy: “No, it’s Marks fault.” Audience: “...”. )
Right, gelukkig heeft iedereen in het publiek een goede reden om te blijven staan. Of hoopt dat althans. Want behalve dat Memory Tapes an sich nog niet vaak voor een niet-fictief, kritisch publiek heeft gestaan (niet te spreken over de de-enthousiasmering verzorgd door het voorprogramma), heeft Dayve Hawk ook nog eens de neiging erg zenuwachtig te worden voor een optreden. Niet dat we daar veel van merken. Bijna onopvallend komt de man het podium op om in alle rust zijn Mac en de vele, vele kabels op te starten en aan te sluiten. Dayve lijkt zich bijna niet bewust van het feit dat er een volle zaal slechts enkele meters van hem verwijderd is en alle ogen op dat moment al op hem gericht zijn. But then again, in zijn muziek creëert hij een eigen wereld, dus misschien heeft hij die op het podium ook nodig om daar te kunnen functioneren.
Hij staat er live in ieder geval niet alleen voor. Nou ja, letterlijk gezien staat hij wel als enige, gezien zijn live begeleiding uit slechts een drummer bestaat, hoewel ‘slechts een drummer’ nauwelijks recht doet aan de alsnog naamloze man. De set begint met een druk op een knop op de laptop, waarop slechts één file blijkt te staan waardoor de set eigenlijk uit slechts één lang nummer bestaat. Praktisch alle muziek komt dus rechtstreeks van een harde schijf af, bijgestaan door drums en Dayve Hawk’s stem en gitaarspel. Wanneer ik u dan ook nog vertel dat wat stage performance betreft het moment dat Mr Drummer zijn sweater uittrekt verreweg het hoogtepunt is (en wat een hoogtepunt!), zou u bijna gaan denken dat dit een saai optreden zou zijn. Niets is minder waar (oké, als iemand zou beweren dat het voorprogramma daadwerkelijk ‘muziek’ maakt zou dat minder waar zijn, touché): ondanks het feit dat je net zo goed een zoutzak in een flanellen shirt (flanel is essentieel in deze) op het podium zou kunnen zetten, weet Dayve Hawk muzikaal gezien precies waar hij mee bezig is.
Meneer Hawk kent overduidelijk de limitaties van het gebruik van zijn laptop. Op plaat kan je daar makkelijk omheen werken, live gaat dat vaak moeilijker. Memory Tapes gaat daar echter verrassend goed mee om door live de nummers op een podium op een andere manier over te brengen dan op het album. De nadruk ligt opeens een stuk sterker op de ritmesectie, die live ook heel sterk is. Het is te hopen dat Mr Drummer binnenkort niet in een liftschaft verdwijnt (too soon, right? Yeah, too soon). Ook het gitaarwerk van Dayve Hawk zelf komt veel meer naar voren. Waar ik persoonlijk zijn werk eerst nog bewonderde om de simplicity van de guitar riffs, moet ik nu te kennen geven dat Mr Hawk een begenadigd gitarist is. Tenminste iets om live naar te kijken, mocht u daar geïnteresseerd in zijn.
Met op het moment nog slechts één album op de plank lijkt er al veel te vroeg een einde aan de set te komen. Al na een half uur worden de eerste noten van ‘Bicycle’ ingezet. Tenminste, het zijn de lyrics van ‘Bicycle’, begeleidt door een intro die ook bij een Duitse crimi uit de jaren ’80 zou kunnen komen. Door slim wat te goochelen met toonladders klinkt het nummer opeens als een totaal ander nummer. En het goochelen met muzikale trucjes gaat verder door het hele nummer heen. Wel heb ik ooit, het is een ware remix versie van het nummer! En wat voor een versie! Epic! (I warned you I was going to use that word). Mocht u vaker op deze blog komen dan heeft u wellicht gelezen dat ‘Bicycle’ mijn favoriete nummer van dit album is en dan vooral dat laatste deel met het koor op de achtergrond. Well, was I in for a threat! In de live versie van dit nummer wordt dat deel namelijk een stukje verlengd. En met een stukje bedoel ik zo’n tien minuten, en dat is dan alleen nog de tijd waarbij Memory Tapes nog daadwerkelijk op het podium staat. Wanneer Dayve Hawk en Mr Drummer het podium namelijk verlaten hebben, gaat de laptop nog minstens zo’n vijf minuten door, wat tot de surrealistische situatie leidt dat een zaal vollop staat te dansen op muziek die uit de laptop komt die inmiddels eenzaam op het podium staat. Wat ik al zei: epic.
Hoewel dit pas het derde optreden is van Dayve Hawk onder de noemer Memory Tapes, heeft hij het live brengen van zijn muziek dus al aardig onder de knie. Mede dankzij een geweldige drummer komen de nummers live nog bijna beter uit dan op het album, waar het al op behoorlijk wat positieve reacties kon rekenen. Enig zwak punt, als er al iets genoemd zou moeten worden, is misschien toch de laptop. Een baslijn die live gespeeld wordt zou hier en daar de nummers toch wat meer nadruk geven en net iets dansbaarder. En voor de volgende keer in maart wil ik graag een echt koor bij ‘Bicycle’, ik vermoed dat dat de enige manier voor mij zou zijn om het woord ‘epic’ nog een keer te mogen gebruiken.
‘Fear of Drowning’ van Mirrors! De komende dagen in de Clip van de Dag artiesten van wie we in 2010 of een goed album verwachten, of waar we in ieder geval naar benieuwd zijn. Een album staat er voorlopig nog niet op het programma voor Mirrors, of zelfs een EP, maar het is in ieder geval wel iets om naar te uit kijken dit jaar gezien de toch wel veel belovende singles die het viertal uit Brighton inmiddels al heeft uitgebracht. ‘Fear of Drowning’ is er daar één van, en mocht de clip u misschien al een beetje aan Duits precisiewerk laten denken, dan moet u ze zeker eens live gaan zien, want wanneer de vier heren in net pak opkomen en plaats nemen achter hun respectievelijke synthesizers en/of laptops is de vergelijking met Kraftwerk niet meer weg te denken. De vergelijking met Kraftwerk houdt echter bij het visuele ook zo’n beetje op, gezien ze muzikaal gezien iets meer richting de pop georiënteerd zijn. Pop noir dan wel te verstaan. Het gerucht gaat dat ze voor deze richting hebben gekozen vanwege een gemeenschappelijke fascinatie voor de vermeende kleurenblindheid van stieren. Toen ze er echter achterkwamen dat dit slechts een fabeltje is, en de popmuziek voor stieren net zo kleurrijk is als voor ieder ander, besloten ze hun fout te verhullen door in hun muziek terug te grijpen naar de film noir. Helaas werden ze hierbij verblind door een via een spiegel (oh! De ironie) afbuigende lichtstraal en kwamen ze uit in de vroege jaren ’80. Gelukkig voor hen paste dat beter bij de inmiddels al aangeschafte synthesizers. Fear Of Drowning
‘Doubt’ van Delphic! De komende dagen in de Clip van de Dag artiesten van wie we in 2010 of een goed album verwachten, of waar we in ieder geval naar benieuwd zijn. Delphic zal op 11 januari hun debuut Acolyte uitbrengen, en gezien hun recente derde plaats in de BBC Sounds of 2010 music poll, dezelfde plek die Florence + the Machine behaalden in de versie van 2009, wordt daar veel van verwacht. Enige aandacht wisten ze afgelopen jaar al te behalen middels de singles ‘Counterpoint’ en ‘This Momentary’ die op Kitsuné Maison Compilation Albums belandden. ‘Doubt’ werd afgelopen week officieel uitgebracht en zal eenieder die wel eens heeft deelgenomen aan psychologische testjes wellicht bekend in de oren klinken. De intro dan tenminste. De track met opeenvolgende klinkers wordt namelijk nogal eens gebruikt in dat soort testen, en gezien het nogal ritmisch en mysterieus klinkt, was ik zelf ook al bezig om er een nummer omheen te bouwen. Apparently someone beat me to it.
Review Beach House @ the Fleapit 9th December 2009
Secret gigs, een concept dat in Nederland misschien niet heel erg ingeburgerd is, maar in London kun je het bijna niet maken om nooit zo’n happening meegemaakt te hebben. In een zaaltje waar normaal gesproken low key art exhibitions worden gehouden (en dat dus ook niet voorzien is van iets basaals als een podium), verborgen achter een pub waar organisch bier wordt geschonken, komt Beach House hun in januari uit te komen derde album Teen Dream promoten. Het trio moet zich door een volgepakte zaal naar voren wringen alwaar hun instrumenten op hen wachten, op een voor de gelegenheid in een met witte dierenvachten afgebakend ‘podium’. Door de opbouw van de abnormale venue kunnen alleen de personen op de eerste twee rijen daadwerkelijk iets zien van de performance, overigens niet bijgestaan door het feit dat alle drie bandleden liever zittend hun werk ten gehore brengen. Gelukkig heeft Victoria LeGrand een stem die het gebrek aan zichtbare stage presence een stuk minder noodzakelijk maakt. En dan is er ook nog dat nieuwe album.
Gezien de gig vooral ter promotie van het nieuwe album is, worden er maar weinig oude nummers gespeeld, en komt Teen Dream integraal voorbij. Niet dat iemand daarover durft te klagen. Na ‘Norway’ lijkt de hele zaal volledig overtuigd te zijn van het feit dat het komende album de voorlopige kroon op het werk van Beach House zal zijn; al zal het vroege lekken van het album daar ook een kleine rol in hebben gespeeld. De combinatie van lo-fi met melodieuze pop en de warme en intrigerende stem van Victoria LeGrand zorgen voor een verrassend samenspel waarvan op de vorige albums al wat te horen was, maar wat nu geperfectioneerd lijkt te zijn. Het trio dat eigenlijk een duo is bestaande uit Victoria LeGrand en Alex Scally, maar live bijgestaan wordt door drummer Graham Hill, weet met beperkte middelen toch een sterke live show neer te zetten.
En beperkte middelen zijn het, voor echt begonnen kan worden herinneren ze ons daar nog even aan door minstens tien minuten nodig te hebben voordat alle lichtjes die moeten branden oplichten en alle instrumenten de geluiden produceren die ze horen te produceren. En dat terwijl de drummer rustig en werkeloos toekijkt vanaf zijn krukje aan de zijkant van de zaal. Wanneer de synthesizer en gitaren van Victoria en Alex uiteindelijk naar volle tevredenheid gehoor geven aan hun oproep kan meteen begonnen worden met ‘Walk In the Park’ in de nog wat kil aandoende zaal. Niet dat de zaal lang kil blijft, zowel muzikaal gezien als fysiek. De afwezigheid van een airco wordt al snel opgemerkt door de met de minuut stijgende temperatuur. Misschien een leuke bijkomstigheid als je naar een band met de naam ‘Beach House’ gaat kijken in december, maar ook voor de band wordt het op een gegeven moment wel erg warm. Maar zoals Victoria al aangeeft, je moet er wat voor over hebben, voor zo’n speciaal optreden. En wanneer er begonnen wordt met een nummer als ‘Walk In the Park’, dan weet je dat ze de waarheid spreekt.
Misschien is het de warmte, misschien is zijn het de nummers, maar het optreden lijkt voorbij te vliegen. Net iets langer dan een half uur hebben ze maar nodig om het bevoorrechte publiek kennis te laten maken met het nieuwe album. Naast ‘Norway’ is ‘Zebra’ nog een hoogtepunt. Zoals alle nummers op het nieuwe album is de kracht van het nummer misschien wel de simpele opbouw. Het klinkt meteen bekend, misschien door de herinnering aan Blonde Redhead die het teweeg brengt, maar met dan met de krachtige stem van Victoria. Na prachtige afsluiter ‘Take Care’, is het ook meteen duidelijk dat een toegift er niet meer inzit, ja dat krijg je met de opbouw van de zaal. De band moet zelfs wachten voor het publiek de zaal begint te verlaten voordat ze zelf hun ‘podium’ kunnen verlaten. Lang wachten op een volgend optreden zal het echter niet zijn: komend voorjaar zijn ze zowel in Nederland als in London te vinden.
Hoewel menig circusdirecteur hier anders over zal denken, hoort een beer niet thuis in een tent. Een Grizzly Bear dan tenminste. Op Lowlands gaf het viertal al een geweldig optreden weg, maar zet ze in een zaal met een symfonieorkest op de achtergrond en dan krijg je pas echt te horen waar ze toe in staat zijn. Vandaar dat het Barbican Centre dan ook al maanden uitverkocht is. Gelukkig heb je dan nog zoiets als Swine Flu waardoor veel mensen op het laatste moment toch niet kunnen komen opdagen en er nog wat laatste kaarten vrijkomen, tenminste als je de kassa (en de zaal) kunt vinden in het inmense Centre.
Om het publiek op te warmen is St. Vincent, oftewel Annie Clark, gevraagd om de avond te openen. Ze doet dit samen met haar violist/gitarist te midden van het podium dat al helemaal klaar is gemaakt voor Grizzly Bear en het symfonieorkest waardoor ze er nog fragieler uit ziet dan normaal. Voor de gelegenheid is de set wat aangepast: geen volledige band dus, en dat leidt tot een wat tuned down set die minder gitaar georiënteerd is dan de set die ze bijvoorbeeld weggaf op de Affaire afgelopen zomer. Ook al staan ze nu maar met z’n tweeën op het podium, er lijkt nu meer plaats te zijn voor de instrumentatie dan met de volledige band en ook krijgt Annie nu meer de kans om te laten horen wat een geweldige stem ze eigenlijk wel niet heeft. De set bestaat uit een mix van nummers van haar eerste en dit jaar uitgekomen tweede album, Actor. Hoewel dat album over het algemeen goed ontvangen werd, lijkt ze deze avond toch de grote onbekende te zijn. Als eerste verrassing op de avond, is ze dan waarschijnlijk het perfecte voorprogramma.
Na St. Vincent is het slechts even wachten op Grizzly Bear. De band was deze hele week al in London om te repeteren voor dit optreden samen met het London Symphony Orchestra. Op het album Veckatimest werden op enkele nummers de arrangementen al verzorgd door Nico Muhly (ook van Anthony & Johnsons’ laatste album), en voor vandaag heeft hij de arrangementen verder uitgebouwd tot een volledig symfonieorkest. Nu hebben de jongens van Grizzly Bear, en dan met name de bassist, zelf ook al een half orkest op het podium staan met onder andere een dwarsfluit, (bas)klarinet en verschillende piano’s en orgels, maar het wordt toch een stukje indrukwekkender met zo’n honderd extra strijkers en blazers op de achtergrond. “Don’t you think this is fancy?” vraagt bassist Chris Taylor dan ook bijna verontschuldigend na een aantal nummers.
En fancy is het zeker, misschien zelfs iets te fancy gezien in het begin even is te merken dat Grizzly Bear toch niet helemaal gewend is aan het mee laten spelen van het orkest. Zo bemerkt de drummer dat aftellen nu opeens essentieel is en is het voor Ed Droste toch net iets moeilijker om op tijd in te zetten. Maar wanneer die kinderziektes eenmaal verholpen zijn, is de muziek van de jaw-dropping kwaliteit die St. Vincent, die al had mogen gluren bij de repetities, ons eerder op de avond had beloofd. De nummers van vooral Veckatimest lijken gemaakt te zijn om met een orkest te worden gespeeld. Nummers als ‘Ready, Able’ en ‘Foreground’ klinken opeens veel voller en krijgen veel meer contrast waardoor ze er nu echt uit springen. Ook nummers van de eerdere albums als culthit ‘Knife’ en ‘He Hit Me’ krijgen een boost met het symfonieorkest.
Niet alle nummers worden met het orkest samen gespeeld. De singles van het laatste album, ‘Two Weeks’ en ‘While You Wait For the Others’, zijn de enige nummers die band alleen speelt. Hoewel het nog steeds de beste nummers van het album zijn, komen ze door het gebrek aan begeleiding toch een beetje bleekjes uit de verf naast de andere nummers die nu opeens hun full potential laten zien. Nou ja full potential, Chris Taylor moet na een nummer even lachend melden dat het wel jammer is dat we door het einde van het nummer heen hebben geklapt. Ze hadden namelijk een speciaal einde bedacht dat we nu gemist hebben. “Oh well, I guess you can hear it on the album.”
Welk album hij daarmee bedoelt is alleen niet helemaal duidelijk. Aankomende week zal er namelijk een special editie van Veckatimest uitkomen, met nummers van dat album die tijdens verschillende sessies over de wereld zijn opgenomen. Het lijkt dus erg onwaarschijnlijk dat dit concert daar ook bij zal zitten. Maar ik mag hopen dat het een hint was dat dit optreden ook is opgenomen, want het is gewoon zonde als dat niet gebeurd is. En als het dan toch opgenomen zou zijn: graag met video graag waarin de Grizzly Bears in het publiek (ja, het is Halloween mensen) ook even in beeld komen.
Als ik alleen naar een concert ga, voel ik me meestal toch wat minder op mijn gemak dan wanneer er iemand naast me staat die ik bij ieder nummer wat er vooraf gedraaid wordt lastig kan vallen door al na twee seconden het nummer te raden. Iedereen is met vrienden bij het concert en iemand die alleen staat wordt vaak toch een beetje vreemd aangekeken. Bij The Garage is daar echter totaal geen sprake van. Vooraan het podium staat een hele verzameling van einzelgangers die het hele zuiden van Engeland (en Nederland) lijken te representeren. Dat mensen massaal zo ver reizen om de band van vanavond te zien (of ze zelfs de hele tour achterna reizen in een enkel geval) wekt natuurlijk hoge verwachtingen. Nu heeft bijna iedereen die er staat ze ook al meerdere keren gezien en weet dus dat die verwachtingen minstens gerechtvaardigd zijn. Het is alleen alweer een tijdje geleden dat LC! in het thuisland optrad. Nu met het derde album, Romance is Boring, op komst is het daarom weer eens tijd om het podium op te gaan.
Maar niet voordat vriend van de band, Sparky Deathcap, eerst heeft mogen optreden. Sparky begint met een verontschuldiging: hij heeft namelijk pig flu, or man flu (But really, that’s just the same, isn’t it feminists?). En met die simpele opmerking is meteen de hele toon voor het korte optreden van Sparky gezet: nummers met een sarcastische ondertoon terwijl hij zichzelf begeleidt op gitaar. En met een beetje hulp van Gareth Campesinos! die de powerpoint presentatie verzorgt. Yup, een powerpoint presentatie. Want het is uiteraard bijna Halloween, en daar wil Sparky ons nog wel iets over mededelen door middel van een powerpoint presentatie. En helaas voor Sparky is die presentatie ook wel zo ongeveer het enige wat een beetje de aandacht bij zijn optreden weet te houden. Zelf staat hij er namelijk een beetje bij als zak aardappelen en lukt het hem niet echt om boven het geroezemoes in de zaal uit te komen. Gelukkig is daar dan nog zijn backing band bestaande uit alle zeven leden van LC! die hem bij de laatste nummers even bijstaan en zorgen dat het grootste deel van het publiek toch even hun aandacht richting podium richt. We zullen het maar wijten aan zijn griepje.
Na Sparky Deathcap is het tijd voor het Schotse viertal Copy Haho, wat qua muziek al een heel stuk meer in de richting van LC! ligt: vrolijke dansbare muziek, helaas alleen zonder de inhoud die LC! dan weer wel heeft. Daardoor blijft het dan ook niet echt hangen, en de stage banter maakt het er ook niet veel beter op. Schijnbaar is de bassist (die nogal graag in het middelpunt van de belangstelling lijkt te staan) deze tour van de slechte grappen, en schijnt hij te denken door hier slechts naar te refereren al een grap te hebben gemaakt. Wanneer het uiteindelijk na verschillende pogingen nog niet lukt om mensen daadwerkelijk aan het lachen te krijgen, springt hij in een wanhoopspoging maar het publiek in om toch zijn benodigde hoeveelheid aandacht te krijgen. Buiten de bassist om probeert de rest van de band gewoon de set af te werken, wat nog redelijk lukt zonder de volledige aandacht van de bassist.
Als Copy Haho het na een half uurtje voor gezien houdt, is het tijd om het podium klaar te maken voor LC!, iets wat nogal wat tijd in beslag neemt gezien de band inmiddels uit wel acht personen bestaat. Toetseniste Alex werd dit jaar vervangen door Kim, de zus van Gareth, en omdat Gareth toch enigszins de neiging heeft het publiek in te springen en alle vrije ruimte op het podium optimaal wil gebruiken, neemt Rob ‘Sparky Deathcap’ Thomas het glockenspiel voor zijn rekening. Ondanks dat iedereen in de zaal voor LC! is gekomen en het uitverkocht is, is er ook vooraan toch meer dan voldoende ruimte voor iedereen. Gareth zelf geeft het ook al aan tijdens het optreden: Relentless Garage is echt een fantastische venue. Het is deze zomer pas geopenend en ziet er mede daarom dan ook geweldig uit. Niet dat een nieuwe venue automatisch betekend dat een venue ook goed is (mag ik hier even verwijzen naar Watt, Rotterdam?) , maar the Garage is één van de beste zalen die ik tot nu gezien heb.
Maar het gaat uiteindelijk niet om de zaal, maar om de band die in die zaal staat. LC! kiest ervoor om met een rustiger nummer te beginnen, wat niet zo’n goede keuze lijkt gezien het nu wel even duurt voor iedereen echt los komt. Niet dat dat heel lang op zich laat wachten want zodra er een nummer van het eerste album voorbij komt staat de hele zaal op zijn kop. Gareth houdt zich ook zeker aan de belofte dat hij, nu Sparky over het glockenspiel gaat, nog actiever over het podium en de eerste rijen voor het podium stuift. Al na twee nummers staat hij bezweet het haar uit zijn gezicht te wrijven terwijl de andere zeven nog fris op het podium staan (If I seem tired, than that’s because I played the first half for Arsenal). De set wisselt af tussen nummers van het eerste album, Hold On Now, Youngster… en de ‘record’ We Are Beautiful, We Are Doomed, die allemaal met een gelijk enthousiasme worden begroet. Ook komen er enkele nummers van het nog uit te komen nieuwe album voorbij.
De band lijkt zeker gegroeid te zijn sinds het uitkomen van WABWAD: waar het eerst nog “Oh, we kid ourselves there’s future in the fucking, but there is no fucking future,” was, is het nu “The sea is a good place to think about the future”. Toch nog een toekomst voor de band dus, al lijkt romantiek wel te zijn opgegeven gezien de album titel Romance is Boring waar het op het vorige album nog was: “The only way to vaguely get along in love is to love the other slightly less than you get in return. I keep feeling like I’m being undercut.” Ook instrumentaal is er ruimte voor nieuwe dingen als een slide guitar en de dwarsfluit die Kim Campesinos! met zich meebracht. De samenzang lijkt ook te zijn uitgebreid op de nieuwe nummers, vooral door Ellen en Kim. Het meest in het oog springende nieuwe nummer is echter ‘The sea is a good place to think about the future’. Alle vrolijkheid die zo kenmerkend was voor LC! wordt hier achterwege gelaten en waar het nummer an sich al goed was, werkt het live nog vele malen beter. Gareth staat zichtbaar emotioneel op het podium en schreeuwt de teksten letterlijk de zaal in die het bijna nog rauwer terug schreeuwt.
Hoogtepunt van de avond blijven echter nog steeds ‘You! Me! Dancing!’ (wat na één toon al direct met een enthousiasme wordt onthaald alsof Engeland net wereldkampioen voetbal is geworden) en vaste afsluiter ‘Sweet Dreams, Sweet Cheeks’ van het eerste album. Waar het bij eerdere nummers al een chaos was, is die hier compleet. Zowel op het podium als in de zaal, en bij de security die ook niet schijnt te weten wat ze overkomt. It's all flaming limbs at the front line.Ondanks de chaos blijven de jongens en meisjes van LC! toch zo ongeveer de meest aardige band die er op deze wereld rondloopt. Het publiek wordt uitgebreid en oprecht bedankt voor het komen, naast iedereen die ook maar iets met de band te maken heeft. En na afloop neemt iedereen ook ruim de tijd om een praatje te maken met alle aanwezigen en de nodige persoonlijke bedankjes uit te reiken (tweede keer in een maand tijd dat een band me persoonlijk bedankt voor het aanwezig zijn, I’m feeling ever so slightly self-conscious here).
