Clip van de dag 23 juli 2009

‘薔薇と彼女の王子’ van HEARTSREVOLUTION! Dit nummer van het duo uit New York verscheen op het laatste Kitsuné Maison compilatiealbum, en nu ook op single bij datzelfde label. Behalve HEARTSREVOLUTION vormen Ben Pollock en Leyla Safai, of kortweg BEN & LO, ook HEARTSCHALLENGER. Dat niet zozeer een band is, als wel een vanuit een oude ice cream van opererend sales project dat niet snapt dat je Caps lock ook weer uit kan zetten. Vanuit hun busje verkopen ze spullen als chocoladesigaretten, blacklight Alice in Wonderland posters, glitter megafoons en ‘Hello Kitty’ memorabilia, zoals te zien is in hun online catalogus: hier. Daarnaast proberen ze nietsvermoedende klanten ook nog een hun eigen werk aan te smeren. Vorig jaar combineerden ze beide projecten al eens voor een tour, en werden daardoor meteen door NME uitgeroepen tot ‘muziek van de toekomst’. Al blijkt dat bij NME dan ook vaak toekomstmuziek.

Clip van de dag 21 juli 2009

‘Arrivals’ van worriedaboutsatan! Nee, ik ben niet opeens naar metal of gothrock of welke naam je de herrie die bij deze naam zou passen ook zou willen geven gaan luisteren. worriedaboutsatan is gewoon een slecht gekozen bandnaam, en het wordt er niet veel beter op wanneer je leest dat de naam uit een nummer van dEUS afkomstig is. Maar wanneer je dan weer bedenkt dat díe naam afkomstig is van een nummer van The Sugarcubes (u weet wel, de band van Björk voor Björk Björk was), dan is het toch acceptabel. De band bestaat uit Gavin Miller en Tom Ragsadle die elkaar ontmoeten tijdens hun studietijd in Leeds, en ze hebben onlangs hun eerste album uitgebracht dat dezelfde titel draagt als dit nummer. Ze maken een soort elektronische post-rock en hebben een hekel aan het gebruik van overbodige leestekens zoals spaties. Dat is toch alleen maar verspilling, aangezien je daarmee in principe leeg papier uitprint en de ontbossing van het regenwoud in de hand speelt, of wit scherm ziet wat alleen maar energie kost en waardoor uiteindelijk de zeespiegel zal stijgen tot niveaus die zelfs Al Gore niet kan voorspellen. Yup, de wereld gaat ten onder aan het gebruik van spaties. Gelukkig hebben we dit duo die ons daar even op willen wijzen.

Clip van de dag 22 juli 2009

‘I am leaving’ van Blue Roses! Blue Roses is Laura Groves, en Blue Roses was Laura Groves. Groves nam tot eind vorig jaar namelijk haar nummers nog op onder haar eigen naam, tot ze besloot haar eigen naam toch niet aan haar muziek te verbinden en de logische keuze maakte om de naam die ze al voor haar debuutalbum had gekozen ook als bandnaam te gaan gebruiken waardoor ze de schijn opwekt niet alleen te zijn in de band. In april kwam haar debuut album, dat om voor voldoende variatie te zorgen dus ook Blue Roses heet, uit bij XL Recordings. Net als in het verzinnen van namen voor albums en voor zichzelf, kent ook het album niet al te veel variatie in de nummers, die soms wel akelig veel op elkaar beginnen te lijken. Maar wanneer je maar naar één nummer luistert, zoals deze clip hier, komt het toch alleraardigst over. De stem om goede nummer te maken heeft ze wel, nu nog de inhoud vinden.

Clip van de dag 19 juli 2009

‘Pity Dance’ van DM Stith! Bij het Asthmatic Kitty label krijg ik altijd het idee dat het één grote familie is, waarvan iedere keer de naam van iemand anders op de cover van het album belandt. Dat blijkt ook wel weer bij dit nummer van David Michael Stith. Op zijn eerder dit jaar uitgekomen album Heavy Ghost verzorgt de begeleidingsband van Sufjan Stevens, Osso, al heel wat achtergrondmuziek en op dit nummer is dat niet anders. Verder verzorgt Shara Worden van My Brightest Diamond/Sufjan’s achtergrondkoor ook hier backing vocals, opgenomen in haar keuken. Dat gaf dan weer wel het nadeel dat haar konijnen er later uit moesten worden geëdit (en nee, hoezeer dit ook zomaar een stukje nonsens in de stijl van IKRS zou kunnen zijn, dat was serieus). Maar ook de ‘Minister of Aesthetics’ zelf draagt zijn deel bij, en wel geheel in eigen stijl. Hij bedient namelijk een nietmachine, een schaar en bespeelt een ventilator met een kwartje uit de staat Vermont, want met een muntje uit enig andere staat had het nummer natuurlijk totaal anders geklonken. En dat is dan weer allemaal opgenomen in het kantoor van Sufjan Stevens, want wie wil er nu muziek opnemen in een studio? En daar zou je natuurlijk ook niet de beschikking hebben over nietmachines en scharen, laat staan een geschikte ventilator.

Clip van de dag 18 juli 2009

‘Peach, Plum, Pear’ van Joanna Newsom! Je vindt haar geweldig, of je vindt haar stem zo irritant dat je je er niet toe aan kunt zetten om er naar te luisteren. Daarom maar een kort nummer, omdat ik niet iemands dag al meteen wil verpesten. Ik had namelijk ook kunnen kiezen voor een willekeurig nummer van Ys, haar laatste album, waarvan alleen de titel kort is en de nummers langer zijn een etappe van de Tour de France uit de tijd dat renners nog de trein namen om de finish te kunnen bereiken en doping nog in alle vormen toegestaan was (behalve het krijgen van hulp wanneer je fiets in tweeën breekt en je hem zelf weer in je eentje aan elkaar moet smeden). Al bevat dat album wel haar beste nummer, ‘Emily’, dat een hommage is aan haar zus die een astrofysicus is, wat nergens in het nummer terugkomt of om enig andere reden noemenswaardig is. Het nummer ‘Peach, Plum,Pear’ komt daarentegen van haar eerste album, The Milk-Eyed Mender dat alweer vijf jaar geleden uitkwam. Het derde album van de harpiste uit Californië zal in de herfst van dit jaar verschijnen. In de tussentijd houdt ze zich bezig met andere dingen, zoals het spelen van een haar kind verwaarlozende zakenvrouw in de clip van het nummer ‘Kids’ van MGMT.

Clip van de dag 17 juli 2009

‘And I’ van Portugal. The Man! ‘And I’ komt van het vorig jaar uitgekomen album Censored Colors. Deze maand zal alweer hun vierde album in vier jaar tijd uitkomen, The Satanic Satanist getiteld. Een erg productief groepje dus. En ze zitten niet constant in hun studie verscholen, zo stonden ze afgelopen jaar nog vuur een luttele €6,- in de kleine zaal Paradiso. En dat was zeker geen geld voor de performance die de heren van Portugal. The Man daar lieten zien. Niet alleen wisten ze tot ieders verrassing (of in ieder geval de mijne gezien ik nog in de weer was in de garderobe) zelfs te vroeg te beginnen, ze gingen ook langer door dan menig band en speelden een set van ruim anderhalf uur. Al was de basgitaar het daar niet helemaal mee eens en begon die halverwege toch te protesteren tegen zijn minimumloon. Deze clip is een acoustische versie van het nummer. Het begint al goed met de langste man ter wereld (hij zou in ieder geval niet opvallen op een basketbalveld) op de kleinste piano ter wereld. Al zou het ook kunnen dat de piano een piano van normale grootte is, en deze alleen klein lijkt door de onproportionele lengte van de man die erachter zit. Aanstaande woensdag zullen de heren op de Affaire staan, helemaal gratis. Zouden ze nu met een album extra in hun repertoire voor de set van minstens twee uur gaan?

Gelukkig hebben we de remixes nog...

Een jaar geleden had nog niemand van La Roux gehoord (behalve Kitsuné waarschijnlijk, die horen schijnbaar alles wat enige potentie heeft voordat enige levende ziel die kans heeft gehad), en nu is er bijna niemand meer te vinden die niet van haar gehoord heeft. Tenzij je gaat rondvragen op een boottochtje van de TROS, maar wie zou daar nou bij in de buurt willen komen? Het duo, want ondanks de overigens slecht gespelde naam (maar wie maakt zich daar druk over?) is het toch echt een duo, heeft inmiddels zelfs al een nummer één single op hun naam staan in thuisland Engeland. De hype is er dus al een tijdje, en nu eindelijk ook een album, dat ook meteen de hoogste plek haalde in de Engelse hitlijsten. Populair is Elly Jackson, frontvrouwe van het duo dat verder nog bestaat uit producer Ben Langmaid, dus wel, of in ieder geval haar muziek. Maar of ze de aandacht vast kan blijven houden en zo ‘bulletproof’ is als ze beweerd zal maar moeten blijken.

Het eerste dat opvalt aan het twaalf nummers tellende album is dat zeven van die twaalf nummers al enige tijd over het internet circuleerden, waarvan enkelen al sinds november vorig jaar toen ‘Quicksand’ verscheen op de Kitsuné Maison compilatie. Voor degenen die de band al een tijdje volgden is er dus niet veel nieuws aan de horizon te bekennen. Het zelf-getitelde album opent met ‘In For the Kill’, dat op zijn zachtst gezegd een beetje zwak aandoet wanneer je de sterke remix van Skream eenmaal gehoord hebt. Daardoor voelt het dan ook aan als een valse start, want de sterke punten uit de remix versie zijn er allemaal door Skream ingestopt.

Snel dus maar door naar het tweede nummer, dat ook geen onbekende is. In tegenstelling tot het vorige nummer, is er echter besloten om ‘Tigerlily’ toch iets extra’s te geven op de album versie. Elly’s vader, die ervoor zorgde dat de eerste demo’s van La Roux bij de juiste mensen terecht kwamen, werd namelijk opgetrommeld om in te vallen in dit nummer. Door middel van een spoken word gedeelte is geprobeerd om het nummer een wat meer eerie feel te geven: “Lurking in the dark / There’s someone who breathes you night and day.” Maar wat bijna nog enger is, is hoe dit gedeelte lijkt op de intro van Michael Jackson’s ‘Thriller’ (en nee, een paar weken geleden had ik die vergelijking waarschijnlijk niet gemaakt).

Na dit korte uitstapje met enige nieuwe invloeden volgen nog twee al eerder uitgebrachte singles: ‘Quicksand’, waar het vorig jaar allemaal mee begon, en ‘Bulletproof’ waarmee de eerste (want er zullen er nog wel meer volgen) nummer één positie in de hitlijsten behaald werd. Ook Quicksand lijdt aan het remix-syndroom, al is het in iets mindere mate dan ‘In For the Kill’. Beide nummers doen echter wel enorm catchy aan, met refreinen die je hersenloos mee kunt schreeuwen, tenminste als je een refrein van één regel als refrein kunt rekenen. Maar La Roux hebben dan ook nooit beweerd complexe muziek te willen maken: het is pop, en dan moet je ook niet te moeilijk willen doen.

Bij het nummer ‘I’m Not Your Toy’ begint het echter allemaal toch wel erg bekend te klinken. En dat ligt niet alleen aan het feit dat nummers onderling erg op elkaar lijken. Door velen werd al beweerd dat Elly Jackson haar inspiratie vooral uit de jaren ’80 haalde, maar dat werd door haarzelf al ontkent. En gezien haar leeftijd van 20 jaar die hier nog net als ‘jong’ kwalificeert, lijkt dat ook enigszins gerechtvaardigd. De gelijkenis met electro pop uit die jaren zal ik niet ontkennen, maar de muziek zou ook zo als een soundtrack bij een Nintendo spel uit de jaren ’90 gebruikt kunnen worden. Super Mario Kart, anyone? Vooral Koopa’s Beach lijkt me een ideale omgeving om rond te rijden met La Roux op de achtergrond (al werd ik daar constant verslagen, in tegenstelling tot Bowser’s Castle waar ik tot dusverre onverslaanbaar ben).
Halverwege het album komt er dan toch enige verandering in de nummers in de vorm van twee ballads, ‘Cover My Eyes’ en ‘As If By Magic’ die tevens tot twee van de nog niet eerder gelekte nummers behoren. Behalve het feit dat deze nummers een stuk langzamer zijn dan de rest van het album, wat toch zo’n beetje het hele idee lijkt te zijn achter een ballad, weten de nummers niet iets nieuws te brengen. Ook tekstueel gezien borduurt het allemaal, behoorlijk onorigineel, op hetzelfde verhaal voort: een al een paar jaar voortkabbelende on and off relatie van zangeres Elly: “And although / You’re the only home I know / As if by magic / Thoughts of you are gone.” Ook deze nummers weten het gevoel dat je twee nummers op repeat hebt staan nou niet bepaald weg te nemen. En zo is het ook met de rest van het album.

Het debuut van La Roux bestaat uit een paar geweldige singles: ‘In For the Kill’, ‘Quicksand’, ‘Bulletproof’, ‘Fascination’, ‘I’m Not Your Toy’. Het zouden stuk voor stuk geweldige singles zijn, en waarschijnlijk zal het duo veel succes gaan oogsten de komende tijd. Maar aan meer dan één single zou je je eigenlijk niet moeten wagen. Op het album lijkt het allemaal gewoon te veel op elkaar en na twee nummers hoef je eigenlijk al niet meer verder te luisteren om te weten hoe de rest zal gaan klinken. Het is een beetje The Ting Tings all over again: catchy muziek die wanneer je eenmaal meer dan één nummer van ze kent iets te makkelijk wordt. Maar The Ting Tings staan bijna anderhalf jaar na het uitkomen van hun album nog steeds op de grote festivals zoals Glastonbury, dus hier zal ook wel weer een publiek voor zijn. Gelukkig hebben we de remixes nog.
4.6/10

List-o-mania Part 3

1. Veckatimest - Grizzly Bear
Track: While You Wait For The Others
Eén van de meest gehypte albums van het jaar, maar af en toe is dat ook wel eens terecht. ‘While You Wait For The Other’ blijft gewoon een geweldig nummer, en nu ik er niet bij kan zijn in de Melkweg omdat ik dan in London woon (Yup, het gaat toch door!) moet Lowlands maar extra goed worden :).

2. Heavy Ghost – DM Stith
Track: Thanksgiving Moon
Ik vond het album al goed, maar live was het helemaal geweldig. Als je in een bioscoop waar je werkelijk alles kunt horen je nummers zo overtuigend kunt brengen, en alle misschien toch wel dertig mensen die op waren komen dagen in vervoering kunt brengen, dan heb je echt wat speciaals in handen (of op je gezicht, in het geval van de troetelbeerpleister).

3. Dragonslayer – Sunset Rubdown
Track: Idiot Heart
Vorig jaar stond At Mount Zoomer van Wolf Parade op de vierde plek van mijn eindejaarslijstje. Nu staat Spencer Krug dus al hoger. En misschien dat hij in september in de kleine zaal van Paradiso (tegen die tijd waarschijnlijk verplaatst naar de grote zaal) zo weet te overtuigen dat hij ook hoger blijft staan.

4. Bitte Orca – Dirty Projectors
Track: Useful Chamber
Yup, nog zo’n ‘album van jaar!’-hype album in m’n lijstje. Maar ook dit is gewoon een heel goed album, als je tenminste niet vindt dat het klinkt als Björk wanneer Björk niet zou kunnen zingen. Spuit je oren dan eens uit zou ik zeggen :)

5. Dark Was the Night (this disc, not that disc) – Various Artists
Track: Sufjan Stevens – You Are The Blood
En dan ook maar een compilatiealbum erin! En wat voor één! En dan heb ik ook nog meteen bijgedragen aan een goed doel, wat wil je nog meer? (Een nieuw album van Sufjan Stevens of the National!)

6. Face Control – Handsome Furs
Track: I'm Confused
De andere helft van Wolf Parade heeft ook niet stilgezeten. Iets lager, maar vorig jaar stond At Mount Zoomer halverwege het jaar nog niet eens in de top tien, dus misschien is er dit keer ook weer ruimte om te stijgen? Live ook goed, al lijkt Dan Boeckner dan wel onderhevig te zijn aan een constante epileptische aanval en kan vrouwlief wel wat kledingadvies gebruiken (in de zin, kan iemand haar het concept ‘kleding’ uitleggen?)

7. The Floodlight Collective – Lotus Plaza
Track: Red Oak Way
En dan sideproject nummer drie, of vier wanneer je Dark Was the Night als sideproject van de Dessner broertjes zou beschouwen, of misschien zelfs vijf wanneer je Departement of Eagles net wat beter vind dan Grizzly Bear. Deze keer van Lockett Pundt, of ‘die jongen die tijdens het concert van Deerhunter wel de hele tijd met een gitaar in zijn handen stond maar waar geen geluid uit kwam en wiens enige functie podiumdecoratie was (wat hem overigens goed af ging ;)’.

8. It’s Blitz! – Yeah Yeah Yeahs
Track: Heads Will Roll
Het tweede album viel achteraf een beetje tegen, maar nummer drie mag er weer zijn! De synths zijn toch een hele verbetering. Alleen misschien iets te veel ballads als ik dan toch commentaar mag hebben. Live in Paradiso ook nog steeds heel leuk, niet te merken dat ze allemaal al iets ouder worden (mag dat bij mij ook zo zijn?)

9. Fever Ray – Fever Ray
Track: When I Grow Up
Fever Ray had ik live kunnen zien op Motel Mozaïque, maar ze speelde tegelijk met de nummer zes uit dit lijstje, dus daar ging de voorkeur naar uit. Misschien nog een herkansing op Lowlands?

10. Wolfgang Amadeus Phoenix - Phoenix
De enige band uit m'n lijstje waarbij ik tot dusverre geen kans heb ze dit jaar nog live te zien. Maar misschien staan ze daarom ook wel op nummer 10 XD. Toen ze in Amsterdam speelden had ik nog niet helemaal in de gaten hoe het album eigenlijk is, maar nu gelukkig wel zodat ze nog net mijn top 10 mogen afsluiten.

Yeah!!!!

Mijn stage gaat toch door! Gisteren een mail gekregen, vandaag die pas goed doorgelezen, en ik mag toch naar m'n stage van eerste keus! In november! Dus ik mis Grizzly Bear niet voor niets!

Ik ga naar UCL!

Nu alleen die andere mensen nog even mailen dat ik daar toch niet naar toe wil...

List-o-mania Part 2

Honourable mentions (in no particular order, besides alphabetically):
Actor –St. Vincent
Fruit – The Asteroids Galaxy Tour
Further Complications – Jarvis Cocker
God Help the Girl – God Help the Girl
Merriweather Post Pavilion – Animal Collective
Songs About Dancing and Drugs - Circlesquare
The Bachelor – Patrick Wolf
The Crying Light – Antony & (and?) the Johnsons
The Future Will Come – The Juan Maclean
The Snake – Wildbirds & Peacedrums
Tonight: Franz Ferdinand – Franz Ferdinand
Wolfgang Amadeus Phoenix – Phoenix
Vs. Children – Casiotone for the Painfully Alone
Yesterday & Today – The Field