Pictures say more than a thousand words

En zo niet, lees dan maar mijn recensie van Los Campesinos! hieronder, die is namelijk wel 1000 woorden lang.

Een paar foto's van London (1 mislukte die ik toch wel gelukt vond) en van het begin van mijn nieuwe platencollectie.

Los Campesinos! at Relentless Garage

Als ik alleen naar een concert ga, voel ik me meestal toch wat minder op mijn gemak dan wanneer er iemand naast me staat die ik bij ieder nummer wat er vooraf gedraaid wordt lastig kan vallen door al na twee seconden het nummer te raden. Iedereen is met vrienden bij het concert en iemand die alleen staat wordt vaak toch een beetje vreemd aangekeken. Bij The Garage is daar echter totaal geen sprake van. Vooraan het podium staat een hele verzameling van einzelgangers die het hele zuiden van Engeland (en Nederland) lijken te representeren. Dat mensen massaal zo ver reizen om de band van vanavond te zien (of ze zelfs de hele tour achterna reizen in een enkel geval) wekt natuurlijk hoge verwachtingen. Nu heeft bijna iedereen die er staat ze ook al meerdere keren gezien en weet dus dat die verwachtingen minstens gerechtvaardigd zijn. Het is alleen alweer een tijdje geleden dat LC! in het thuisland optrad. Nu met het derde album, Romance is Boring, op komst is het daarom weer eens tijd om het podium op te gaan.

Maar niet voordat vriend van de band, Sparky Deathcap, eerst heeft mogen optreden. Sparky begint met een verontschuldiging: hij heeft namelijk pig flu, or man flu (But really, that’s just the same, isn’t it feminists?). En met die simpele opmerking is meteen de hele toon voor het korte optreden van Sparky gezet: nummers met een sarcastische ondertoon terwijl hij zichzelf begeleidt op gitaar. En met een beetje hulp van Gareth Campesinos! die de powerpoint presentatie verzorgt. Yup, een powerpoint presentatie. Want het is uiteraard bijna Halloween, en daar wil Sparky ons nog wel iets over mededelen door middel van een powerpoint presentatie. En helaas voor Sparky is die presentatie ook wel zo ongeveer het enige wat een beetje de aandacht bij zijn optreden weet te houden. Zelf staat hij er namelijk een beetje bij als zak aardappelen en lukt het hem niet echt om boven het geroezemoes in de zaal uit te komen. Gelukkig is daar dan nog zijn backing band bestaande uit alle zeven leden van LC! die hem bij de laatste nummers even bijstaan en zorgen dat het grootste deel van het publiek toch even hun aandacht richting podium richt. We zullen het maar wijten aan zijn griepje.

Na Sparky Deathcap is het tijd voor het Schotse viertal Copy Haho, wat qua muziek al een heel stuk meer in de richting van LC! ligt: vrolijke dansbare muziek, helaas alleen zonder de inhoud die LC! dan weer wel heeft. Daardoor blijft het dan ook niet echt hangen, en de stage banter maakt het er ook niet veel beter op. Schijnbaar is de bassist (die nogal graag in het middelpunt van de belangstelling lijkt te staan) deze tour van de slechte grappen, en schijnt hij te denken door hier slechts naar te refereren al een grap te hebben gemaakt. Wanneer het uiteindelijk na verschillende pogingen nog niet lukt om mensen daadwerkelijk aan het lachen te krijgen, springt hij in een wanhoopspoging maar het publiek in om toch zijn benodigde hoeveelheid aandacht te krijgen. Buiten de bassist om probeert de rest van de band gewoon de set af te werken, wat nog redelijk lukt zonder de volledige aandacht van de bassist.

Als Copy Haho het na een half uurtje voor gezien houdt, is het tijd om het podium klaar te maken voor LC!, iets wat nogal wat tijd in beslag neemt gezien de band inmiddels uit wel acht personen bestaat. Toetseniste Alex werd dit jaar vervangen door Kim, de zus van Gareth, en omdat Gareth toch enigszins de neiging heeft het publiek in te springen en alle vrije ruimte op het podium optimaal wil gebruiken, neemt Rob ‘Sparky Deathcap’ Thomas het glockenspiel voor zijn rekening. Ondanks dat iedereen in de zaal voor LC! is gekomen en het uitverkocht is, is er ook vooraan toch meer dan voldoende ruimte voor iedereen. Gareth zelf geeft het ook al aan tijdens het optreden: Relentless Garage is echt een fantastische venue. Het is deze zomer pas geopenend en ziet er mede daarom dan ook geweldig uit. Niet dat een nieuwe venue automatisch betekend dat een venue ook goed is (mag ik hier even verwijzen naar Watt, Rotterdam?) , maar the Garage is één van de beste zalen die ik tot nu gezien heb.

Maar het gaat uiteindelijk niet om de zaal, maar om de band die in die zaal staat. LC! kiest ervoor om met een rustiger nummer te beginnen, wat niet zo’n goede keuze lijkt gezien het nu wel even duurt voor iedereen echt los komt. Niet dat dat heel lang op zich laat wachten want zodra er een nummer van het eerste album voorbij komt staat de hele zaal op zijn kop. Gareth houdt zich ook zeker aan de belofte dat hij, nu Sparky over het glockenspiel gaat, nog actiever over het podium en de eerste rijen voor het podium stuift. Al na twee nummers staat hij bezweet het haar uit zijn gezicht te wrijven terwijl de andere zeven nog fris op het podium staan (If I seem tired, than that’s because I played the first half for Arsenal). De set wisselt af tussen nummers van het eerste album, Hold On Now, Youngster… en de ‘record’ We Are Beautiful, We Are Doomed, die allemaal met een gelijk enthousiasme worden begroet. Ook komen er enkele nummers van het nog uit te komen nieuwe album voorbij.

De band lijkt zeker gegroeid te zijn sinds het uitkomen van WABWAD: waar het eerst nog “Oh, we kid ourselves there’s future in the fucking, but there is no fucking future,” was, is het nu “The sea is a good place to think about the future”. Toch nog een toekomst voor de band dus, al lijkt romantiek wel te zijn opgegeven gezien de album titel Romance is Boring waar het op het vorige album nog was: “The only way to vaguely get along in love is to love the other slightly less than you get in return. I keep feeling like I’m being undercut.” Ook instrumentaal is er ruimte voor nieuwe dingen als een slide guitar en de dwarsfluit die Kim Campesinos! met zich meebracht. De samenzang lijkt ook te zijn uitgebreid op de nieuwe nummers, vooral door Ellen en Kim. Het meest in het oog springende nieuwe nummer is echter ‘The sea is a good place to think about the future’. Alle vrolijkheid die zo kenmerkend was voor LC! wordt hier achterwege gelaten en waar het nummer an sich al goed was, werkt het live nog vele malen beter. Gareth staat zichtbaar emotioneel op het podium en schreeuwt de teksten letterlijk de zaal in die het bijna nog rauwer terug schreeuwt.

Hoogtepunt van de avond blijven echter nog steeds ‘You! Me! Dancing!’ (wat na één toon al direct met een enthousiasme wordt onthaald alsof Engeland net wereldkampioen voetbal is geworden) en vaste afsluiter ‘Sweet Dreams, Sweet Cheeks’ van het eerste album. Waar het bij eerdere nummers al een chaos was, is die hier compleet. Zowel op het podium als in de zaal, en bij de security die ook niet schijnt te weten wat ze overkomt. It's all flaming limbs at the front line.Ondanks de chaos blijven de jongens en meisjes van LC! toch zo ongeveer de meest aardige band die er op deze wereld rondloopt. Het publiek wordt uitgebreid en oprecht bedankt voor het komen, naast iedereen die ook maar iets met de band te maken heeft. En na afloop neemt iedereen ook ruim de tijd om een praatje te maken met alle aanwezigen en de nodige persoonlijke bedankjes uit te reiken (tweede keer in een maand tijd dat een band me persoonlijk bedankt voor het aanwezig zijn, I’m feeling ever so slightly self-conscious here).

Apartment Story - Part 2

Kamercrisis bezweerd: ik heb een kamer! Tussen Camden en Kentish Town, dus qua lokatie zeer ideaal, ook gezien de bus naar UCl letterlijk voor de deur stopt. Nadeel is alleen dat het eigenlijk net iets boven mijn budget ligt met 500 pond per maand (heerlijk, ik ben in Engeland en er zit geen pond teken op mijn toetsenbord!), maar ik ben al blij dat ik vrijdag niet op straat hoef te slapen. En de kamer is nog eens heel groot en met balkon (al is het mini, maar het is een balkon. Dat is natuurlijk essentieel in een regenachtig land als Engeland.

Zo, nu kan ik vanavond met een gerust hart naar Los Campesinos!

Apartment Story - Part I

Oké, een eerste berichtje vanuit London. Ben nog steeds dakloos (op m'n hotel na dan), maar ik heb inmiddels al aardig wat kamers gezien, en bij 2 denk ik wel kans te maken op de kamer. Vooral bij eentje gezien ik daar samen met een anders meisje bijna 2 uur heb gezeten tot het punt dat degenen die moesten gaan kiezen zo ongeveer alle andere mensen die waren gekomen van hun lijstje begonnen af te strepen. Gisteravond hadden ze daar de 2e kijkavond, dus ik hoop dat ik vandaag daarover iets te horen krijg. Andere kamer was letterlijk down the road van het Arsenal stadium, dat in een verrassend mooie buurt ligt.

Het is hier trouwens verschrikkelijk warm voor de tijd van het jaar: gisteren was het zelfs 21 graden. Iedereen loopt hier rond in t-shirts en korte broeken dus ik op het moment heel blij met mijn vol-met-truien-gepropte koffer.

Vandaag alweer 3 kamers op het programma staan, dus ik hoop dat het vandaag wat wordt! Ik kan nog 2 nachten in m'n hotel blijven dus ik hoop dat er wat bij zit. En anders hier the National om iedereen wat gerust te stellen :) :

So worry not
All things are well
We’ll be alright
We have our looks and perfume

We Have Blog

Ja, de titel is schaamteloos gejat van 'We Have Band' (als je denkt: wie? Zie dan de clip onder het bericht), maar doe zelf maar eens een poging een redelijk originele titel voor een blog te bedenken die toch nog kort genoeg is om niet meteen weer te vergeten.
 
Waarom deze blog? Omdat ik van november 2009 tot mei/juni 2010 naar London verhuis, en dan een blog wil gaan bijhouden, vooral omdat ik mezelf ken en te lui ben om iedereen persoonlijk via de mail op de hoogte te houden van mijn bezigheden. En een blog omdat ik niet aan Hyves en zo doe (ja ik heb een pagina, maar daar houdt het ook mee op). Dus naast de Facebooks en waarbenjij.nu's weer iets nieuws (oh joy!). En variatie en het uitproberen van nieuwe dingen is natuurlijk iets goeds. Tenzij dit een tot tijdmachine omgebouwde DeLorean betreft uiteraard.
Wat ga ik in London doen? Stage lopen voor m'n studie. Mits ik uiteraard tijd over houd naast het bezoeken van alle concerten die ik nu kan zien :).
Ga je dan ook daadwerkelijk iets posten op deze blog? Waarschijnlijk wel. In ieder geval de recensies die ik schrijf. Ik heb er al een heel aantal opgegooid zodat ik een soort van archief heb voor het geval mijn computer er nog eens mee ophoudt. Verder ga ik proberen iedere week een soort van kort overzichtje van de week te schrijven. Ik heb het zelf niet zo op met van die ellenlange verhalen op reisblogs, dus dat zal het in ieder geval niet worden. Mocht je de muziekberichten die mijn blog nu vooral overheersen niet willen lezen dan kun je hier klikken om alle enigzins reis/stage gerelateerde dingen meteen bij elkaar te hebben.
De recensies schrijf ik trouwens niet speciaal voor mijn blog (gezien er hier toch niemand in geïnteresseerd zal zijn) maar voor IKRS. Mocht je je ergeren aan mijn spelfouten, dan kun je daar nog altijd de ge-editte versie bekijken. En natuurlijk ook andere recensies and other music related stuff.


En nog even wat uitleg voor mensen die nog nooit een blog gezien hebben (hoi mam!): je kunt reageren op berichtjes door op de titel van een bericht te klikken (de groene letters onder de datum). Dan kan je onder mijn bericht je eigen berichtje typen.


We Have Band - You Came Out (Official Music Video) from We Have Band on Vimeo.

Door decoration

Nog twee weken en dan vertrek ik naar London, en dus is het opruimen al voorzichtig een beetje begonnen. Eén van de dingen waar ik een beetje tegenop kijk is het leeghalen van mijn deur die ik behangen heb met concertkaartjes en andere zooi. Op mijn vorige kamer had ik bijna een hele muur vol toen ik verhuisde, en nu is het me weer net niet gelukt om de hele deur vol te krijgen (zie het resultaat hiernaast). In London zal ik dus weer met een nieuwe verzameling moeten gaan beginnen (onderaan hangt al een mooi begin van deze collectie). Tot dat ergens op gaat lijken kan ik dus nog even doen met een foto van m'n deur. Want wat moet je anders doen met deur?

Times Higher Education

Ieder jaar maakt de Times een leuk lijstje met de beste 200 universiteiten ter wereld. Praktisch iedere Nederlandse Universiteit komt er in voor, behalve de RU uiteraard. Maar nu ga ik over 2,5 week dus richting London, en kijk eens waar mijn 'nieuwe' universiteit terecht is gekomen! Niet dat ik daarvoor naar London ga, al wilde ik toen Gilmore Girls nog hip was wel naar Yale, maar dat zal meer met die serie te maken gehad hebben dan Yale daadwerkelijk (en één blik op het collegeld daar hielp me toen ook uit die droom. Maar goed, nu ga ik dus voor één plekje lager.

Clip van de dag 8 oktober

‘Die Slow’ van Health! Deze vrijdag zijn ze samen met Fuck Buttons en Pictureplane in de Melkweg te vinden. Eerder dit jaar stonden ze al in Paradiso en ook in de Merleyn in Nijmegen, die voor de verandering eens goed gevuld was bij een concert. Al heeft dat misschien ook gelegen aan de double bill van die avond waar ook Pivot speelde. ‘Die Slow’ kwam die avond in ieder geval ook al langs, naast vooral werk van het eerste album. Die avond was ook het moment dat ik besloot niet meer zonder oordoppen naar concerten te gaan waarbij het woord ‘noise’ in de omschrijving staat. De show zelf was behalve oorverdovend ook overweldigend, alleen al door het aantal effectenpedalen aanwezig op het podium dat per persoon meer was dan de gehele inhoud van de muziekwinkel bij mijn ouders in de straat (wat eigenlijk meer zegt over die specifieke muziekwinkel dan Health). Dat en de matchende poncho’s van de mannen uit LA. Yup, poncho’s. Matchende poncho’s.

Clip van de dag 13 oktober 2009

‘Lovers’ Carvings’ van Bibio! Met beelden van de film Eternal Sunshine of the Spotless Mind, omdat Bibio zelf nog niet is toegekomen aan het maken van een clip voor één van de nummers van zijn dit jaar uitgekomen album Ambivalence Avenue. Dat hij daar nog niet aan is toegekomen zal vast te maken hebben met zijn drukke tourschema dat hem de komende weken ondere andere ook naar ons land zal brengen. Zo zal hij te vinden zijn op het Amsterdam Dance Event waar hij een DJ set zal verzorgen, en een maand later zal hij op Le Guess Who? ook zijn eigen muziek ten gehore brengen. Stephen Wilkinson, de man achter Bibio, bracht al heel wat albums uit voor hij met Ambivalence Avenue dit jaar wat meer aandacht wist te vergaren. En gezien zijn label Warp jarig is, is hij dit jaar ook nog te vinden op de Warp20 compilatie met een cover van het nummer ‘Kaini Industries’ van Boards of Canada.

Clip van de dag 12 oktober

‘All For the Best’ van Thom Yorke! Of eigenlijk van Mark Mulcahy, performed by Thom Yorke. En zijn kleine broertje Andy Yorke. Jeetje, je zou Thom Yorke maar als grote broer hebben en dan zelf ook proberen je muziek aan de man te krijgen… Maar goed, deze track is dus in ieder geval een familieproduct, misschien dat er nog meer volgen. Al heeft Thom Yorke het de laatste misschien iets te druk met het bezighouden van de blogosphere met het nieuws dat Radiohead geen albums meer wil uitbrengen, het daarna meteen uitbrengen van een EP, het plotseling uitbrengen van wat solowerk en het aankondigen van zijn nieuwe band waarvoor hij Flea van the Red Hot Chili Peppers heeft gerecruteerd. En daarnaast wordt Kid A dan ook nog eens door Pitchfork verkozen tot beste album van de ‘00s, naast OK Computer dat al was verkozen tot beste album van de ‘90s. Oh ja, en dan had je die vete nog met Lily Allen. Maar wie, behalve Thom Yorke schijnbaar, neemt haar nu nog serieus?