Clip van de dag 8 oktober

‘Die Slow’ van Health! Deze vrijdag zijn ze samen met Fuck Buttons en Pictureplane in de Melkweg te vinden. Eerder dit jaar stonden ze al in Paradiso en ook in de Merleyn in Nijmegen, die voor de verandering eens goed gevuld was bij een concert. Al heeft dat misschien ook gelegen aan de double bill van die avond waar ook Pivot speelde. ‘Die Slow’ kwam die avond in ieder geval ook al langs, naast vooral werk van het eerste album. Die avond was ook het moment dat ik besloot niet meer zonder oordoppen naar concerten te gaan waarbij het woord ‘noise’ in de omschrijving staat. De show zelf was behalve oorverdovend ook overweldigend, alleen al door het aantal effectenpedalen aanwezig op het podium dat per persoon meer was dan de gehele inhoud van de muziekwinkel bij mijn ouders in de straat (wat eigenlijk meer zegt over die specifieke muziekwinkel dan Health). Dat en de matchende poncho’s van de mannen uit LA. Yup, poncho’s. Matchende poncho’s.

Clip van de dag 13 oktober 2009

‘Lovers’ Carvings’ van Bibio! Met beelden van de film Eternal Sunshine of the Spotless Mind, omdat Bibio zelf nog niet is toegekomen aan het maken van een clip voor één van de nummers van zijn dit jaar uitgekomen album Ambivalence Avenue. Dat hij daar nog niet aan is toegekomen zal vast te maken hebben met zijn drukke tourschema dat hem de komende weken ondere andere ook naar ons land zal brengen. Zo zal hij te vinden zijn op het Amsterdam Dance Event waar hij een DJ set zal verzorgen, en een maand later zal hij op Le Guess Who? ook zijn eigen muziek ten gehore brengen. Stephen Wilkinson, de man achter Bibio, bracht al heel wat albums uit voor hij met Ambivalence Avenue dit jaar wat meer aandacht wist te vergaren. En gezien zijn label Warp jarig is, is hij dit jaar ook nog te vinden op de Warp20 compilatie met een cover van het nummer ‘Kaini Industries’ van Boards of Canada.

Clip van de dag 12 oktober

‘All For the Best’ van Thom Yorke! Of eigenlijk van Mark Mulcahy, performed by Thom Yorke. En zijn kleine broertje Andy Yorke. Jeetje, je zou Thom Yorke maar als grote broer hebben en dan zelf ook proberen je muziek aan de man te krijgen… Maar goed, deze track is dus in ieder geval een familieproduct, misschien dat er nog meer volgen. Al heeft Thom Yorke het de laatste misschien iets te druk met het bezighouden van de blogosphere met het nieuws dat Radiohead geen albums meer wil uitbrengen, het daarna meteen uitbrengen van een EP, het plotseling uitbrengen van wat solowerk en het aankondigen van zijn nieuwe band waarvoor hij Flea van the Red Hot Chili Peppers heeft gerecruteerd. En daarnaast wordt Kid A dan ook nog eens door Pitchfork verkozen tot beste album van de ‘00s, naast OK Computer dat al was verkozen tot beste album van de ‘90s. Oh ja, en dan had je die vete nog met Lily Allen. Maar wie, behalve Thom Yorke schijnbaar, neemt haar nu nog serieus?

Clip van de dag 10 oktober 2009

‘Going to a Town’ van Rufus Wainwright live bij Jonathan Ross! Ter herinnering aan tijden toen je nog uit kon kijken naar de optredens bij Jonathan Ross (en ook een beetje omdat de originele clip van Universal is en die schijnbaar hun muziek liever niet gratis gepromoot zien worden). Want laten we eerlijk zijn, met acts als Mika en Shakira in de afgelopen weken is het niet bepaald meer het hoogtepunt van de vrijdagavond. Het nummer is afkomstig van het alweer ruim twee jaar geleden uitgebrachte album Release the Stars, al zal het in live-versie ook terug te vinden zijn op het deze maand nog uitkomende Milwaukee at Last!!! Wat technisch gezien al het tweede live-album van de man is, maar gezien het eerste de opname van zijn versie van een Judy Garland concert was, zou je het ook niet geheel onterecht zijn eerste echte live-debuutalbum kunnen noemen. Helaas betekenen live-albums meestal ook dat het nog wel even duurt voor er weer een ‘normaal’ album te verwachten is.

Clip van de dag 14 oktober

‘Wake Up’ van Arcade Fire! Met op YouTube de opbeurende boodschap “If you don’t cry watching this, you’re dead inside.” Weten we dat ook weer. De beeldkwaliteit is niet heel geweldig, maar op deze manier ziet David Bowie er waarschijnlijk heel wat jonger uit dan hij in werkelijkheid is. David Bowie? Yup, want alsof Arcade Fire zelf al niet genoeg leden heeft speelt meneer Bowie ook even mee. En misschien maakt dat de clip ook weer iets interessanter voor de mensen die het niet zo op hebben met Arcade Fire. Want hoewel het album Funeral, waar dit nummer ook van afkomstig is, op de tweede plek eindigde in de top 200 van beste album van de ‘00s van Pitchfork schijnen die mensen toch te bestaan. En mag ik hierbij ook nog even vernoemen dat Pitchfork met die lijst zelf al bewijst dat het nog te vroeg is om een dergelijke lijst te maken? Ik bedoel maar, slechts vier van de twintig albums uit de top twintig komen uit de tweede helft van dit decennium, wat dus schijnbaar betekent dat er of de laatste paar jaren geen goede albums meer zijn gemaakt, of dat je minstens vijf jaar nodig hebt om een goed album echt te waarderen. Nieuwe waardering is er in ieder geval wel voor dit nummer, gezien het wordt gebruikt in de nog uit te komen film Where The Wild Things Are, waarvan Karen O de rest van de soundtrack verzorgt.

Clip van de dag 9 oktober

‘The Laurels of Erotomania’ van Cold Cave! Live gefilmd door iemand met een niet al te vaste hand, maar de band heeft zelf nog geen clips uitgebracht en de geluidskwaliteit is goed, en dat is uiteindelijk waar het allemaal om draait, niet? Dit jaar bracht het viertal uit Philadephia (niet al het goede komt uit New York) hun debuut album Love Comes Close uit. Dat gebeurde al in de eerste helft van dit jaar, al duurde het even voor het ook daadwerkelijk zijn weg naar de blogs leek te vinden. Nu dat wel is gebeurd, komen ze ook meteen richting Europa, al houden ze het voorlopig nog even op Engeland. En om die oversteek te vieren hebben ze ook nog eens besloten hun album opnieuw uit te brengen, wat een weelde! Een liveverslag van een van de optredens in Engeland, in London om precies te zijn, kunt u ook nog verwachten begin november. Mits ik in een week tijd beter onderdak kan vinden dan de kartonnen doos die voorlopig mijn beste vooruitzicht op onderdak in die stad lijkt te zijn.

Clips van de dag februari 2010

‘Oh Really’ van Goldheart Assembly live op Glastonbury 2009! Toen ik vorige zomer een weekje in London was kwam ik deze London-based band toevallig tegen in het voorprogramma van Wild Rabbits, en nu hebben ze eindelijk een datum aangekondigd voor hun debuutalbum waar dit nummer ook op zal featuren. Op 29 maart zal ‘Wolves and Thieves’ uit komen en dat zal gevierd worden met een optreden in het Instute of Contempory Arts. Heerlijk toch dat je in London gewoon in een museum naar een gig kunt? Al legt het misschien wel lichtelijk druk op de band om voor ook maar één iemand het album daadwerkelijk gehoord heeft, het meteen tot een soort van kunst exhibitie te verheffen. Dat Steve Lamacq je helemaal geweldig vindt wil ook niet meer zoveel zeggen sinds hij (minstens) iedere week weer een nieuwe band schijnt te ontdekken die het helemaal gaat maken. But hey, every once in a while he must be right, right?

‘Disconnected’ van Shy Child! Okay, de clip is niet heel geweldig, maar u heeft toch geen tijd om er naar te kijken wanneer u door de kamer danst. Volgende maand zal het tweede album van de band uit New York (where else?) uit komen, Liquid Love genaamd. En voor degenen die het eerste album Noise Won’t Stop niethelemaal zagen zitten: wees gerust, dit album wordt totaal anders, en van wat ik tot nu toe gehoord heb ook een stuk beter. Noise Won’t Stop klinkt zoals de titel belooft, wat soms een lichtelijk chaotische uitwerking heeft, waar het nieuwe album heerlijk dansbaar en disco aandoet. Zanger Pete Cafarella (waarom heeft minstens de helft van alle New Yorkse zangers een Italiaans aandoende naam?) heeft zijn keytar aan de wilgen gehangen en deze ingeruild voor twee full-sized synthesizers en er zijn twee extra bandleden aangetrokken om hem en drummer/zanger Nate Smith live bij te staan. En met die extra synths/vocals en een basgitaar erbij klinkt het geheel toch wel zeer aanlokkelijk. Laat dat album maar komen! En mag ik hierbij Nate Smith nomineren voor ‘tallest drummer alive’?

‘Swim’ van Surfer Blood! Klinkt lekker gevaarlijk die naam, ‘Surfer Blood’. En de album cover van hun debuut album Astro Coast, een arty Jaws close-up, doet de naam ook zeker eer aan. Maar wacht maar tot u de heren zelf op een podium ziet staan. U zult zich wel drie keer moeten bedenken: is dit Surfer Blood? En pas op het moment dat ze daadwerkelijk beginnen te spelen zult u kunnen beamen dat u daadwerkelijk met de vier heren van Surfer Blood te maken heeft. Hoe gevaarlijk de naam ook klinkt, de heren zien er meer uit als een all American High School Maths Team (mijn voorstel voor een nieuwe bandnaam is dan ook ‘Syracuse High Advanced Maths Society’, of ‘SHAMS’ gezien dat erg goed bij hun van Joy Division gejatte band-shirts past). Voorlopig staan er nog geen data in Nederland op het programma, maar gezien ze al enige Europese zomerfestivals op hun agenda hebben staan zal dat niet al te lang meer op zich laten wachten. En ondertussen kunt zich vermaken met het boven gemiddelde debuutalbum dat vorige maand het daglicht zag.

‘Swim’ van Oh No Ono! Hadden we gisteren niet ook al een nummer met deze titel? Yup, zelfde titel , maar een compleet ander nummer. En een compleet andere clip, and slightly disturbing I might add. Maar zo blijft de clip in ieder geval wel hangen, en dat is toch het hele punt van een clip nietwaar? Oh No Ono zijn landgenoten van Mew, en kwamen afgelopen jaar met het album Eggs dat misschien lichtelijk werd overschaduwd door No More Stories… (alleen al in album-titel lengte) van eerder genoemde band. Misschien dat ze daarom nu ook hun album opnieuw uitbrengen en met een Europese tour komen die hen begin maart ook richting Nederland zal brengen. Met de titel van het album probeert de band overigens te verwijzen naar paaseieren, en dan vooral de soms nodeloos lange zoektocht daarnaar. Zo ook de album cover, waar tussen alle eieren gezocht kan worden naar de band naam. En daarom ook slechts Eggs, Easter Eggs had het te makkelijk gemaakt, en waarom makkelijk doen als het ook moeilijk kan? Zonder de nodige queestes zou niemand zijn dagen doorkomen.

‘Walk in the Park van Beach House! Beach House, op het moment kan ik gewoon geen genoeg van ze krijgen. En dan vooral het nieuwe album, Teen Dream. Heerlijk! Ik had natuurlijk hier voor ‘Norway’ kunnen gaan, maar gezien ik ervan uit ga dat u dat nummer inmiddels al wel een paar keer voorbij hebt horen komen, ga ik voor the next best song on the album. En gelukkig heeft Pitchfork de band van Victoria Legrand en Alex Scally zover gekregen om dat ook even live te brengen. Mocht u meer willen horen (en wie wil dat nu niet met die geweldige stem van Victoria?), dan verwijs ik graag naar eerdere genoemde website waar nog drie andere nummers te vinden zijn, die ook ten zeerste aan te bevelen zijn. Maar beter kunt u gewoon het album kopen, of een kaartje voor het optreden dat ze binnenkort in Paradiso zullen geven. Hoewel dat moeilijk zal worden gezien dat inmiddels al uitverkocht is. Gelukkig komen ze in juni weer terug richting Europa, dus ik vermoed dat die nieuwe datum snel aangekondigd zal gaan worden. En twijfel dan niet, wilt u? Deze band wilt u dit jaar echt niet gemist hebben.

‘Sitting’ van M83 live @ Pitchfork Festival 2009! Volgens mij heb ik hier al eens eerder een clip van M83 aangehaald, maar deze kon ik toch niet aan me voorbij laten gaan (al is hij inmiddels al wel een paar maanden aan me voorbij gegaan, maar zoals een boomerang is hij toch weer terug gekomen). En oi, zomerfestivals, wat lijken die nu alweer ver weg. Ik weet niet hoe het weer bij u is, maar ik heb in ieder nog slechts een vage herinnering aan hoe het weer uit deze clip ook alweer aanvoelt. Wat is de gloeiende gele bol in de hemel toch? Niet dat ik zou willen ruilen, voor alle gigs die ik hier in London kan bezoeken laat me graag twee maals daags totaal doorweekt regenen (al zou een nieuwe paraplu kopen ook een goed doordachte oplossing voor dit probleem zijn). Maar goed, on topic. ‘Sitting’ komt van het allereerste M83 album, dat de inspiratievolle titel M83 draagt. Het is echter iets creatiever dan die titel misschien doet vermoeden, neem maar eens kijkje naar de tracklist. De titel zelf klinkt dan meteen ook iets zinniger, al is het natuurlijk wel ironisch dat een nummer dat zo dansbaar is ‘Sitting’  heet.

Upcoming review: Karen O and the Children - Where the Wild Things Are (soundtrack)

19. You're only 19 for God's sake.

Soms heb je van die momenten dat je je opeens afvraagt wat je nou eigenlijk allemaal hebt bereikt in je leven. Het zien van het curriculum vitae van Zola Jesus, bij familie waarschijnlijk beter bekend als de nog-net-negentien-jarige Nika Danilova, is één van die momenten. Eerder dit jaar bracht ze haar eerste album The Spoils uit, na het uitbrengen van enkele EP’s in het jaar daarvoor. Nu is dat al een hele prestatie op zich voor een negentienjarige, ware het niet dat ze zich daarvoor al tien jaar bezig heeft gehouden met het zingen en studeren van opera (ze werkt inmiddels aan haar eigen opera). Op haar zeventiende besloot ze een break te nemen van het zingen, waarna ze in een depressie raakte waar ze dankzij Zola Jesus weer uitkwam. Deze hele verhaling is op zich al een stuk indrukwekkender dan mijn enige noemenswaardige prestatie in het uitlopen van de 4Daagse, iets wat jaarlijks toch zo’n 35.000 mensen doen, en dan heb ik nog niets een genoemd dat ze dit allemaal heeft gedaan naast het gewoon volgen van high school en de twee baantjes die ze nodig had om haar opnameprocessen te bekostigen. Oh, en heb ik Former Ghosts, het project waar onder andere ook Jamie Stewart van Xiu Xiu aan meewerkt, al genoemd waarmee ze deze maand het album Fleurs zal uitbrengen?

Wie biedt meer zou ik willen zeggen. Misschien moet ik nu ook wel even noemen dat Nika het voorlopig wel eventjes wat rustiger aan doet en niet mee op tour gaat met Former Ghosts omdat ze naast haar twee bands toch ook tijd aan haar studie wil besteden, want ja, studeren doet ze ook nog gewoon. Maar alle extracurriculaire activiteiten daargelaten, deze review behoort over het album te gaan dat Zola Jesus eerder dit jaar, in augustus voor degenen die behoefte hebben aan een betere omschrijving, uitkwam. The Spoils nam Nika in haar eentje op met behulp van een keyboard, drummachine en verschillende gebruiksvoorwerpen (live wordt ze bijgestaan door een band die nog wat synths, bas en een echt drumstel toevoegen). Het zal dus niet verbazen dat geheel nogal lo-fi aandoet. Vervelend is dit echter niet, vooral niet omdat deze noisy achtergrond goed met haar door het opera zingen getrainde stem contrasteert. Die stem maakt ook meteen dat het geheel niet te vergelijken is met andere bands uit het noise-genre als No Age of Times New Viking: de vocalen maken daar deel uit van de noise, terwijl Zola Jesus juist voor echte zang kiest. Nu zijn No Age en Times New Viking wellicht ook niet de juiste voorbeelden om Zola Jesus mee te vergelijken, want de omschrijving ‘noise’ is de enige gemene deler van de drie acts.


De nummers op The Spoils zijn nummers waarin vooral een sfeer wordt neergezet, eentje die niet zou misstaan in een spookhuis. Vandaar ook dat haar muziek ook wel omschreven wordt als lo-fi goth, wat ook weer terug te zien in songtitels als ‘Devil Take You’. De lyrics van de nummers zijn echter niet zo duidelijk als de sfeer die wordt neergezet, vooral door overmatig gebruik van echo’s. En ja, dat draagt zeker bij aan de algehele feeling van het album, maar van iemand met een stem waarvan je niet zou geloven dat ze pas over twee legaal mag drinken zou je ook wel eens willen horen wat ze nu precies allemaal uitkraamt. Een goed voorbeeld daarvan is het nummer ‘Clay Bodies’ waar ik in ieder geval qua tekst geen touw aan vast kan knopen. En toch weet het nummer je aandacht vast te houden, en dan niet alleen in een uiterste poging om de tekst toch te ontrafelen. Met een drummachine op de achtergrond een zichzelf steeds herhalend pianolijntje als begeleiding maakt Zola Jesus het met eigenlijk alleen haar stem tot een melodisch en bijna hypnotiserend nummer. Die hypnotiserende kwaliteiten komen in verschillende nummers terug zoals ook ‘Tell It To The Willow’ waarin nu eens de drumcomputer op de voorgrond staat en de vocalen de achtergrond vormen. Een uitzondering op de onverstaanbare lyrics is albumafsluiter ‘Odessa’ waarin de herhalende zin “Don’t wake the baby,” de hele tekst van het nummer lijkt te vormen.

Ondanks het gebruik van de vele herhalingen blijft het album over het geheel wel interessant. Waarschijnlijk zelfs juist dóór die herhalingen die een hypnotiserend effect hebben dat je helemaal meesleept door het album. Ook ondanks het gebruik van slechts drie instrumenten (vocalen als deze kunnen wat mij betreft ook tot het instrumentarium gerekend worden) weet Zola Jesus de aandacht twaalf nummers lang vast te houden. Door te spelen met contrasten en af en toe zelfs de drummachine voorop te laten staan in een nummer zorgt ze voor genoeg afwisseling en goede verhouding tussen de nummers waardoor het album echt als een samenhangend geheel te beluisteren is. Alleen blijf je je wel afvragen waar het hele album nu eigenlijk over gaat.

Clip van de dag 6 september 2009

‘1’ van Three Trapped Tigers! In juli speelden de drie heren van Three Trapped Tigers hun eerste gig buiten de eigen landsgrenzen in Nijmegen tijdens festival de Affaire. Ik kan zeggen dat ik daarbij één van de ongeveer dertig mensen was die het vuurwerk op de Waalkade minder interessant vond dan de band en dus het hele optreden lang ben blijven staan. In november zullen ze een herkansing krijgen in de Merleyn, op een dag dat ze waarschijnlijk niet gehinderd zullen worden door enige vorm van massale volksfeesten die de binnenstad teisteren. Dat zal zeker ten goede komen van het optreden, want live waren ze zeker het missen van het vuurwerk waard. Maar wie wil er dan ook op een overvolle kade staan tussen mensen die het in hun hoofd halen de 4Daagse te gaan lopen om te kijken hoe vuurpijlen worden afgeschoten op de muziek van Nick & Simon of welk Volendams duo dan ook? Three Trapped Tigers is in ieder geval zeker een goede live band met drie mannen die weten hoe ze hun instrumenten moeten bespelen. Als ik tegen die tijd nog in Nijmegen zou vertoeven zou ik er zeker heen zijn gegaan, maar helaas woon ik dan net in London. Hè, wat jammer nou.